آموزش ترکیبی در نظام های آموزشی
منبع:
انگاره های نو در تحقیقات آموزشی سال ۴ زمستان ۱۴۰۴ شماره ۴
217 - 235
حوزههای تخصصی:
مقدمه و هدف:با گسترش فناوری، آموزش الکترونیکی رایج شد اما چالش هایی مانند کاهش تعاملات انسانی را به همراه داشت. در پاسخ، رویکرد آموزش ترکیبی به عنوان تلفیقی از آموزش حضوری و برخط مطرح گردید. هدف این پژوهش، بررسی مبانی، مدل ها و اثربخشی آموزش ترکیبی در نظام های آموزشی است. روش شناسی پژوهش: . پژوهش پیش رو از نظر روش، در زمره تحقیقات توصیفی-تحلیلی قرار می گیرد. داده های مورد نیاز با استفاده از روش اسنادی (کتابخانه ای) و با مرور منابع مکتوب و دیجیتال گردآوری شده اند. یافته ها: یافته ها نشان می دهد آموزش ترکیبی با تلفیق یادگیری حضوری و برخط، ضمن بهره مندی از مزایایی چون انعطاف پذیری، تعامل بیشتر و خودآموزی، به رویکردی مؤثر در نظام های آموزشی تبدیل شده است. مدل های مختلفی برای این رویکرد وجود دارد که مدل حضوری محور و مدل های خطی (جریان برنامه) و غیرخطی (شعاعی) از آن جمله هستند. مرور پژوهش های پیشین حاکی از آن است که یادگیری ترکیبی در مقایسه با روش های سنتی و صرفاً الکترونیکی، تأثیر مثبت و معناداری بر افزایش یادگیری، پیشرفت تحصیلی، رضایت مندی و انگیزه فراگیران دارد. همچنین عواملی مانند کیفیت طراحی آموزشی، استفاده از مدل های مناسب (به ویژه مدل خطی) و تأمین نیازهای خودتعیین گری (خودمختاری، شایستگی و ارتباط) در اثربخشی این رویکرد نقش کلیدی دارند. با وجود چالش هایی نظیر مدیریت زمان و مسائل فناوری، آموزش ترکیبی به دلیل کارایی و اثربخشی بالاتر، به عنوان رویکردی غالب در آموزش های امروزی موردتأکید است. نتیجه گیری: آموزش ترکیبی با تلفیق هوشمندانه آموزش حضوری و برخط، رویکردی مؤثر و انعطاف پذیر برای ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش رضایت مندی و پاسخگویی به نیازهای متنوع فراگیران است. موفقیت این رویکرد مستلزم طراحی آموزشی مناسب، توجه به عوامل فناورانه و ارزشیابی مستمر می باشد.