سبک شناسی سوره فرقان
منبع:
مطالعات زبان فارسی (شفای دل) سال ۷ بهار ۱۴۰۳ شماره ۱۷
140 - 166
حوزههای تخصصی:
سبکشناسی متون، از جمله روشهایی است که ما را به معنا و مفهومسازیهای متکلم و جنبههای زیبایی متون راهنمایی میکند. امروزه سبکشناسی به عنوان یکی از علومی که با دانش زبانشناسی و بلاغت ارتباط تنگاتنگی دارد، جایگاه ویژهای را در میان پژوهشهای ادبی به خود اختصاص داده است. از جمله اثری که از لحاظ سبکشناسی قابل تأمل است، قرآن کریم میباشد. روشن است برای درک قرآن کریم و فهم بیشتر آن باید با ویژگیهای مختلف آن از جمله اسلوبهای ادبی و زبانی کاربردیاش آشنا شد و قطعاً دانش سبکشناسی برای رسیدن به این مقصود میتواند نقش چشمگیری داشته باشد. در این جستار با تکیه بر روش توصیفی-تحلیلی سورة فرقان در سطوح واژگانی، بلاغی و نحوی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد: در سطح زبانی سورة فرقان، به نکات صرفی و نحوی توجه شده است. در سطح ادبی، استفاده از عناصر بلاغی چون استعاره، تشبیه، تکرار، التفات، استفهام و غیره، در زمینة موسیقایی و زیباییشناختی تأثیرگذار بوده است و همه این موارد بر وجوه اعجاز بیانی سورة فرقان افزوده است. همچنین وجود بعضی از صناعات ادبی علاوه بر اینکه موجب شیوایی و تأثیرگذاری سوره شدهاند، همگی در راستای هدف آیات است.