مقایسه نظم های مردم سالار از حیث ظرفیت شناسی مشارکت سیاسی (مقاله پژوهشی حوزه)
درجه علمی: علمی-پژوهشی (حوزوی)
آرشیو
چکیده
با وجود اینکه در نظام های مردم سالار، مردم رکن اساسی در تعیین کارگزاران و تصمیم سازی ها قلمداد می شوند، گونه مشارکت سیاسی آنان در نظم های سیاسی متفاوت، متناسب با مبانی و ساختار آن نظم سیاسی، رویکردی متفاوت یافته و دچار قبض و بسط می شود؛ درحالی که در نظریه مستند به اهل سنت در عصر حاضر (خلافت جدید)، مشارکت نخبگانی پذیرفته شده، نهادهای مردم سالار در نظام سیاسی تعبیه شده و تحدید قدرت حاکمان به رسمیت شناخته شده است. در نظم سیاسی سلطنت مشروطه بسیاری از ظرفیت های موردقبول جوامع مدرن در خصوص مشارکت سیاسی مانند آزادی انتخاب، برابری و پارلمان در راستای نفی استبداد به کار گرفته شده است؛ درحالی که در نظم مردم سالاری دینی نه تنها بسیاری از ظرفیت های مشارکت سیاسی پذیرفته و استفاده شده؛ بلکه راهکارهای مشارکتی مورد پذیرش در این نظام، گونه ای مستند به شریعت یافته و قالبی بومی به خود گرفته است. این مقاله ضمن تبیین و توصیف مؤلفه های سه گونه نظام سیاسی «خلافت جدید»، «سلطنت مشروطه» و «مردم سالاری دینی»، جایگاه مردم و ظرفیت های هرکدام از این نظام های سیاسی در خصوص مشارکت سیاسی مردم را بررسی و مقایسه کرده است؛ و گونه سوم را در تأمین منافع مادی و معنوی مردم ترجیح می دهد.Comparison of Democratic Orders in terms of the Capacity of Political Participation
Although in democracies the people are an essential element in determining the agents and decision-makings, but the type of their political participation in different political orders, in accordance with the principles and structure of that, takes a different form. While, presently, in the theory ascribed to the Sunnis (the Modern caliphate) elite participation is recognized, democratic institutions are embedded in the political system, and the limitation of the rulers' power is recognized as official, in the political order of the constitutional monarchy, many capacities accepted in modern societies regarding political participation, such as: freedom of choice, equality and parliament, have been used to reject tyranny. Meanwhile, in the order of religious democracy, not only many capacities of political participation have been accepted and applied, but also the participatory solutions accepted in this system have been documented by means of Shari'a and have taken on a local form. Explaining and describing the components of three types of political systems: the new caliphate, constitutional monarchy and religious democracy, this article examines and compares the position of the people and the capacities of each of these political systems regarding their political participation.
تبلیغات
