درخت حوزه‌های تخصصی

در روزهای پایانی ماه یازدهم از سال 2002 میلادی ( دقیقآ 23/11/2002 ) خبر فوت بزرگ مردی در دنیای هنر ، از طریق رسانه های بین المللی ،‌ منتشر شد که در طول حیات پر برکتش تأثیر ژرفی بر مدرنیسم سده بیستم داشت . او روبرتو ماتا ی شیلیایی بود . ماتا در 11/11/11 متولد شد ( گویی عدد 11 پیوندی ناگسستنی با وی داشت زیرا مرگش نیز در ماه یازدهم از سال 2002 رخ داد ) . ماتا دانش آموخته ی رشته معماری از دانشگاه کاتولیگ سانتیاگو شیلی بود .

« ژان دوبوفه » از مطرحترین هنرمندان بعد از جنگ جهانی دوم می باشد که با تجربه کردن تکنیکهای مختلف ، آثار فراوانی با روشهای گوناگون در زمینه های نقاشی ، چاپ و حجم خلق کرده است . این رساله به دو بخش « بخش اول » بررسی کلی دوره های مختلف کاری « دوبوفه » و « بخش دوم » برسی و تحلیل چند اثر وی تقسیم می شود . « دوبوفه » در خلق آثارش به یک یا دو تکنیک خاص اکتفا نکرد بلکه با تجربه گری در زمینه های مختلف از رنگ روغن گرفته تا تکه چسبانی ،‌ از چاپ گرفته تا حجم ،‌ آثار متنوع و زیادی را خلق کرد ...

در مقاله حاضر، رقابت هنرمندان نقاش نوگرا در 50 سال گذشته بر سر سرمایه های نمادین، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی بررسی و تلاش شده است نشان داده شود تحولات سیاسی و اجتماعی و کنش ها و دسته بندی های گروهی چگونه بر رقابت های میدان های قدرت در حوزه نقاشی و نیز بر میدان قدرت دولتی موثر بوده است. در این مقاله، از نظریه میدان های هنری پی یر بوردیو استفاده شده و فرضیه اصلی این است که زمانی که اشتراک نظر و تفاهم در نظریه هنر و تعریف هنر میان میدان های گوناگون هنری و دولت وجود داشته باشد، رقابت اصلی به سمت سرمایه فرهنگی کشیده می شود و نتیجه آن خلق آثار هنری با کیفیتی بالاتر است. زمانی که این انسجام نظری و اشتراک هدف بین این دو میدان وجود نداشته باشد، رقابت به سرمایه های دیگری کشیده می شود که تعریف های مشخص تر و اشتراک نظر بیشتری بر سر آنها وجود دارد؛ مانند سرمایه های نمادین و اجتماعی. برای آزمون این فرضیه، دوسالانه های نقاشی بررسی و مشخص شد که ترتیب و ترکیب قرارگیری آثار در سالن نمایش، همچنین ترتیب و ترکیب چینش آثار در کاتالوگ های هر کدام از این دو سالانه ها با تحولات میدان های قدرت هنرمندان تجسمی و نیز میدانهای قدرت خارج از این حوزه ارتباط داشته است. نتیجه نهایی این که در دهه چهل و اوایل دهه پنجاه و دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی نوعی اشتراک نظر میان دولت (حامی بزرگ) و هنرمندان متجدد بر سر قواعد هنری باعث شد اهمیت سرمایه فرهنگی در مقایسه با سایر سرمایه ها بیشتر شود.