جواد نعمتی

زمینه و هدف : انقباض برون گرا از لحاظ مکانیکی کارایی اش بیشتر بوده اما استراتژی فعال سازی منحصر بفردی را به کار می گیرد که عضله را مستعد آسیب می کند. کنترل قامت در بسیاری از فعالیت های ورزشی و روزمره ضروری می باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر فعالیت برون گرا حاد آسیب زا با سرعت انقباض بالای عضله بازکننده زانوی پای برتر بر شاخص های آسیب عضلانی و کنترل قامت در دختران جوان تمرین کرده بود. روش تحقیق: 10 دختر جوان (1/66±21/9 سال) تمرین کرده به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. جهت ایجاد آسیب عضلانی، آزمودنی ها 300 انقباض برون گرا با شدت 150 درصد حداکثر گشتاور هم طول و سرعت ﾟ/s240 را بر روی عضلات بازکننده زانوی پای برتر انجام دادند. شاخص های آسیب عضلانی (حداکثر گشتاور هم طول، میزان درد، محیط ران)، کنترل قامت (مسافت و سرعت حرکت مرکز فشار در دو محور) قبل، یک و 48 ساعت پس از فعالیت برون گرا اندازه گیری شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار ₁₆SPSS  و آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر، انجام گردید. یافته ها: تمامی شاخص های آسیب عضلانی مورد مطالعه، متعاقب فعالیت برون گرا به طور معنی داری تغییر یافت (0/05>p) که نشان دهنده ایجاد آسیب عضلانی بود. بر خلاف آن، تفاوت معنی داری بین مسافت و سرعت حرکت مرکز فشار در دو محور،  قبل، یک و 48 ساعت پس از فعالیت برون گرا مشاهده نشد. نتیجه گیری: در مجموع نتایج تحقیق حاضر نشان داد که فعالیت برون گرا آسیب زا  با سرعت بالا که به طور خاص بر روی عضله بازکننده زانو انجام شود، کنترل قامت دختران جوان تمرین کرده در ایستادن تک پا را تحت تاثیر قرار نمی دهد.

مقدمه و هدف: مکانیسم فعال سازی منحصربه فرد انقباض اکسنتریک، عضله را مستعد آسیب می سازد. تارهای نوع II نسبت به نوع I جهت آسیب عضلانی مستعدترند، لذا به نظر می رسد سرعت در استرس مکانیکی و میزان آسیب اثرگذار باشد. هدف این مطالعه، مقایسه سرعت انقباض بالا و پایین فعالیت اکسنتریک حاد آسیب زا عضله اکستنسور زانو بر اقتصاد دویدن و پاسخ های متابولیکی در دختران تمرین کرده بود. روش شناسی: 16 دختر جوان تمرین کرده به صورت تصادفی در دو گروه فعالیت اکسنتریک با سرعت بالا (ﾟ/s240) و پایین (ﾟ/s60) قرار گرفتند. آسیب عضلانی در دو گروه سرعت بالا و پایین به ترتیب توسط 20 و 5 ست 15 تکراری  با شدت 150 درصد حداکثر گشتاور اکستنسوری ایزومتریک در عضلات اکستنسوری زانوی پای برتر ایجاد گردید. شاخص های آسیب عضله قبل، یک و 48 ساعت پس از آسیب و اقتصاد دویدن و پاسخ های متابولیکی در شدت های مختلف (60، 70 و 80 درصد vVO2max)، 24 ساعت قبل و 48 ساعت پس از فعالیت اندازه گیری شدند. یافته ها: شاخص های آسیب عضلانی به طور معنی داری در هر دو گروه تغییر یافت (05/0>p ) که نشان دهنده ایجاد آسیب عضلانی بود. تفاوت معنی داری بین شاخص های آسیب عضلانی، اقتصاد دویدن و پاسخ های متابولیکی در شدت های مختلف دویدن بین دو گروه مشاهده نشد. بحث و نتیجه گیری: زمانی که مدت تحت تنشن قرار گرفتن عضله اکستنسور زانوی پای برتر مشابه باشد، تفاوت 4 برابری در سرعت انقباض فعالیت اکسنتریک حاد آسیب زا، به اندازه کافی نمی باشد که بتواند تفاوتی در شاخص های آسیب عضلانی، اقتصاد دویدن و پاسخ های متابولیکی ایجاد کند.  

مقدمه: هدف از این پژوهش مقایسه تاثیر دو نوع تمرین موازی بر وضعیت بیماری و عوامل مرتبط با سارکوپنیا در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی (HF) بود. روش پژوهش: 21 مرد مبتلا به نارسایی قلبی با 49≥کسر تزریقی بطن چپ (LVEF) و دامنه سنی 55 تا 65 سال به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و در سه گروه هفت نفری کنترل، تمرین در روزهای مشابه (SD) و تمرین در روزهای متفاوت (DD) قرار گرفتند. گروه های تمرینی به مدت 12 هفته تمرین موازی را انجام دادند، به طوری که گروه SD هر دو تمرین را در یک روز و گروه DD تمرین را در روزهای مجزا انجام دادند. آزمون ها قبل و بعد از مداخله اجرا شد. برای مقایسه بین گروهی از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد. یافته ها: نتایج عدم افزایش معنی دار LVEF و توده عضلانی اسکلتی ضمیمه ای (ASMI) را در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل و عدم تفاوت معنی دار این دو متغیر را میان دو گروه تمرین نشان داد. قدرت هندگریپ، نیروی حداکثر انقباض ایزومتریک اختیاری (MVIC) عضلات بازکننده و خم کننده زانو و سرعت گام برداری در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار داشت. همچنین نتایج افزایش معنی دار این متغیرها را در گروه DD نسبت به SD نشان داد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که تمرین موازی می تواند عامل مهمی در بهبود قدرت هندگریپ، MVIC عضلات بازکننده و خم کننده زانو و سرعت گام برداری در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی باشد، در حالی که تمرین در روزهای متفاوت آثار مفیدتری بر عوامل ذکر شده داشت.