زهرا کریمی احمدآبادی

مقدمه: هدف از این پژوهش مقایسه تاثیر دو نوع تمرین موازی بر وضعیت بیماری و عوامل مرتبط با سارکوپنیا در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی (HF) بود. روش پژوهش: 21 مرد مبتلا به نارسایی قلبی با 49≥کسر تزریقی بطن چپ (LVEF) و دامنه سنی 55 تا 65 سال به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و در سه گروه هفت نفری کنترل، تمرین در روزهای مشابه (SD) و تمرین در روزهای متفاوت (DD) قرار گرفتند. گروه های تمرینی به مدت 12 هفته تمرین موازی را انجام دادند، به طوری که گروه SD هر دو تمرین را در یک روز و گروه DD تمرین را در روزهای مجزا انجام دادند. آزمون ها قبل و بعد از مداخله اجرا شد. برای مقایسه بین گروهی از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد. یافته ها: نتایج عدم افزایش معنی دار LVEF و توده عضلانی اسکلتی ضمیمه ای (ASMI) را در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل و عدم تفاوت معنی دار این دو متغیر را میان دو گروه تمرین نشان داد. قدرت هندگریپ، نیروی حداکثر انقباض ایزومتریک اختیاری (MVIC) عضلات بازکننده و خم کننده زانو و سرعت گام برداری در گروه های تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار داشت. همچنین نتایج افزایش معنی دار این متغیرها را در گروه DD نسبت به SD نشان داد. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که تمرین موازی می تواند عامل مهمی در بهبود قدرت هندگریپ، MVIC عضلات بازکننده و خم کننده زانو و سرعت گام برداری در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی باشد، در حالی که تمرین در روزهای متفاوت آثار مفیدتری بر عوامل ذکر شده داشت.