افشار بازیار

هدف از این مقاله ارائه یک مدل طبقه بندی مشتریان بانک و ارائه راهکارهای حاصل از آن به منظور پرداختن به مقوله ارتباط با مشتری در یکی از بانک های ادغامی بانک سپه برای دو سال متوالی 1398 و 1399 می باشد. این پژوهش از نوع کاربردی و دارای روش تحقیق آمیخته است. برای جمع آوری داده ها با بهره گیری از تکنیک داده کاوی، پیشینه پژوهش موردمطالعه قرار گرفت و فهرستی از عوامل مؤثر بر طبقه بندی مشتریان بانک شناسایی شد. در گام بعدی از طریق مصاحبه با خبرگان حوزه بانکی متغیرهای طبقه بندی در بانک مورد مطالعه بومی سازی و نهایی شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، خبرگان حوزه صنعت بانکداری بودند که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند تعداد 15 نفر از خبرگان برای مصاحبه انتخاب شدند. برای خوشه بندی عوامل شناسایی شده از رویکرد CRISP-DM استفاده شد که در نهایت تعداد 11 متغیر برای طبقه بندی مشتریان انتخاب گردید. بعد از مشخص شدن متغیرهای طبقه بندی، در مرحله بعد اطلاعات 5500 مشتری بانک به منظور طبقه بندی آن ها جمع آوری و جهت تحلیل آن از تکنیک خوشه بندی k-means استفاده شد. خوشه بندی اولیه با 5 خوشه نشان داد که 5/98 درصد داده ها در یک خوشه و تنها 5/1 درصد داده ها در 4 خوشه دیگر قرار می گیرند. پس مشتریان این 4 خوشه حذف(به عنوان مشتریان پرت) و به خوشه بندی مجدد مشتریان(شامل 5417 مشتری) با 12 خوشه پرداخته می شود.

مقدمه و هدف پژوهش: این پژوهش در حوزه مطالعات فرهنگی، اخلاقی و مدیریت اسلامی بیان می کند، قرآن به عنوان جامع کتب آسمانی، منّتی بی حد است که می تواند توان مدیریت انسان را به صورتی ویژه بالا ببرد. روش پژوهش: در این پژوهش با بهره گیری از آیات قرآن، زمان و اهمیت آن، چگونگی استفاده از زمان در قرآن کریم، نحوه بهره گیری از گذشته برای اصلاح برنامه های آینده و رفع ایرادات و ارتقاء توانمندی ها بیان شده است. یافته ها: زمان پژوهی از مهم ترین مؤلفه های فرهنگی مدیریت و از نیازهای ضروری سازمانی است. زیرا می تواند فرد را در مدیریت امور خویش به صورت علمی و عملی یاری رساند. پس هر فردی باید توانش را در این زمینه بالا ببرد و قرآن کریم منبع یگانه ای برای این پژوهش محسوب شود. نتیجه گیری: دانستن عوامل مربوط به زمان پژوهی و فرهنگی مدیریت زمان برای افراد تعیین کننده استراتژی های سازمان لازم است تا برای لحظه به لحظه سازمان، برنامه ای درست داشته باشند. که البته این توانایی زمانی حاصل می شود که شخص، علاوه بر داشتن مهارت در رشته مربوطه، از علم قرآنی هم اطلاع داشته باشد. تحقیق در گذشته و آینده، شناخت و علم به آنها، و نیز توجه مداوم به آنها سه راهبردی است که برای مدیریت در زندگی توصیه می شود.

عصر حاضر به عنوان عصر دانش و اطلاعات، با ویژگیهایی مثل افزایش رقابت و پیچیدگی همراه است. سازمانهای عصر دانش بنیان، ناگزیر شده اند تا رویکردهای مشارکت و شبکه سازی را در پیش بگیرند. رویکرد شبکه سازی، باعث ظهور مسائل جدیدی برای سازمانها شده است که مواجهه با آنها، منوط به بازنگری در پیش فرضهای قبلی علوم مدیریت، رهبری و سازماندهی است. در این مقاله تلاش می شود تا با نگاهی تحلیلی به این موضوع پرداخته شود و مدلی جهت ارزیابی رهبری مبتنی بر نظریه پیچیدگی ارائه گردد. برای ساخت مدل، فرض شد که هدف اولیه سازمان پیچیده، افزایش قابلیت انطباق و سرعت واکنش برای کسب نتایج نهایی است. در این راستا، نظریه های اصلی مفسر شبکه، یعنی نظریه پیچیدگی و نظریه رهبری پیچیدگی مورد استفاده قرار گرفت. برای تبیین سازماندهی در شبکه، از مفهوم فراساختار و برای تشریح فرایندهای اصلی در شبکه از فرایندهای اصلی نبرد شبکه مدار استفاده گردید. جمع بندی نهایی و یکپارچه کردن اجزای مدل با استفاده ازرویکرد تعالی سازمانی انجام شد. در نهایت یک مدل مفهومی، آزمون پذیر و عملیاتی برای ارزیابی رهبری مبتنی بر پیچیدگی ارائه گردید.

روابط بین سازمانی در سه بعد رابطه ای، ساختاری و نتایج قابل بررسی هستند. هدف اصلی این پژوهش بررسی ارتباط عوامل رابطه ای با یکدیگر و تأثیر آن ها روی چگونگی شکل گیری ساختار است. بر این اساس، با تعریف متغیرهای عملیاتی مرتبط با متغیرهای قدرت، ادراک خطرپذیری، کنترل، و اعتماد به عنوان متغیرهای رابطه ای، تأثیر این متغیرها روی یکدیگر و روی نحوه شکل گیری ساختار مشارکتی بررسی شده است.روابط متغیرها در قالب چند فرضیه و یک مدل با استفاده از یک نمونه شامل 112 مدیر عالی مورد ارزیابی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان داد قدرت نامتوازن روی ظهور ادراک خطرپذیری رابطه ای تأثیر مثبت دارد. ادراک خطرپذیری رابطه ای نیز یک پیش بینی کننده مثبت برای کنترل محافظت کننده و یک پیش بینی کننده منفی برای اعتماد به التزام طرف مقابل (التزام مبنا) می باشد. از طرف دیگر، کنترل محافظت کننده یک پیش بینی کننده منفی برای ساختار مشارکتی است، در حالی که اعتماد التزام مبنا یک پیش بینی کننده مثبت برای این گونه از ساختارها است. بررسی های بیشتر نشان داد که اعتماد وقتی از یک آستانه فراتر رود، فاقد تأثیر معنادار روی ساختار مشارکتی است و کنترل محافظت کننده نیز به طور صرف وقتی از یک آستانه عبور کند، موجب تخریب رابطه مشارکتی می شود.