محمدحسین کریمی گوارشکی

رایج ترین روش همکاری از گذشته تا کنون برونسپاری بوده است. مسائل مهمی مانند افزایش رقابت، محدودیت منابع، پیچیدگی های فناورانه، عدم اطمینان به آینده و افزایش هزینه ها باعث گردیده که سازمان ها در الگوی مدیریتی خود تجدیدنظر کرده و به راهبردهای جدیدی روی آورند. در چنین شرایطی اتحادهای راهبردی می توانند در روابط همکاری، جایگزین برونسپاری شوند. هدف از این مقاله نخست طراحی مدلی به منظور ارزیابی وضعیت فعلی یک برونسپاری و سپس بررسی امکان توسعه آن به یک اتحاد راهبردی است. برای این منظور در این پژوهش با مطالعه ادبیات موضوع، نمونه های اتحادهای راهبردی مطالعه شده و همچنین با استفاده از مصاحبه با خبرگان، فهرستی از معیارهای موثر بر شکل گیری اتحاد راهبردی تهیه و در ابعاد 6 گانه ای دسته بندی گردیده است. پس از آن با استفاده از روش نسبت روایی محتوا، معیارهای غیرضروری در این فهرست شناسایی شد. در گام بعد با بکارگیری روش تحلیل پوششی داده های فازی بدون ورودی صریح، بهترین ترکیب از وزن ها برای معیاری ضروری بدست آمد و با مشخص نمودن حداقل امتیازات لازم برای شکل گیری یک اتحاد راهبردی به ازای هر کدام از این معیارها، امکان مقایسه وضعیت فعلی پیمانکار با حداقل های لازم برای شکل گیری یک اتحاد راهبردی میسر گردید. نتایج این پژوهش نشان می دهد که سازمان ها می توانند از طریق این مقایسه معیارهایی که پیمانکاران برای تبدیل شدن به یک متحد راهبردی در آن ها ضعف دارند را شناسایی نموده و نسبت به برنامه ریزی جهت بهبود این معیارها و در نتیجه توفیق در توسعه متحدین راهبردی اقدام نماید.

هدف پیمانکاران از شرکت در مناقصه کسب سود می باشد، لذا می بایست عوامل مؤثر موفقیت مناقصه را شناسایی و ارزیابی نمایند.هدف این مطالعه شناسایی عوامل مؤثر بر ریسک شکست در مناقصه های طرح و ساخت و برآورد ریسک شکست مناقصه برای شرکت پیمانکاری هست. با استفاده از روش طراحی آزمایش ها، مهم ترین عوامل مؤثر بر ریسک شکست در مناقصه در سطح اطمینان 95%شناسایی شده است و با استفاده از سوابق 64 مناقصه ای که یک شرکت پیمانکاری در شهر تهران حضورداشته است، ریسک با استفاده از پرسشنامه استخراج شده است. روایی پرسشنامه ازنظر محتوا و صوری مورد تائید خبرگان هست و پایایی آن بر اساس آلفای کرونباخ برابر با 0.7463 به دست آمده است. با استفاده از روش تحلیل رگرسیون و سیستم استنتاج فازی ریسک با استفاده از نرم افزارهای مینی تب و متلب برآورد شده است. مقدار RMSE مدل رگرسیونی برابر با 0.57 و این مقدار برای مدل استنتاج فازی برابر با 0.75 هست، با مقایسه این معیار در مدل ها، برتری مدل رگرسیونی نسبت به مدل استنتاج فازی برای برآورد ریسک شکست مناقصه به دست می آید. از میان عوامل مؤثر بر ریسک شکست مناقصه، متغیرهای توان مالی پیمانکار، تعدیل، وضعیت مالی کارفرما و روش تأمین مالی دارای شدت اثر زیاد، متغیر پیش پرداخت دارای شدت اثر متوسط و متغیر اعضا کنسرسیوم و وضعیت ماشین آلات و تجهیزات دارای شدت اثر کم بر روی ریسک می-باشند.

هدف از پژوهش حاضر، ارائه مدل و الگوئی مناسب جهت مدیریت تجربه مشتریان در صنعت هواپیمائی است. روش تحقیق پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش‌های کاربردی، از لحاظ راهبرد جزء پژوهش‌های اکتشافی و به لحاظ داده، جزء پژوهش‌های تلفیقی (کمّی و کیفی) است. در این تحقیق، جهت تحلیل داده‌ها در بخش کیفی (بررسی پیشینه و انجام مصاحبه) از روش تحلیل مضمون (تم) استفاده شده و در بخش کمی (پرسشنامه) توصیفی‌ــ پیمایشی است. روش گردآوری داده‌ها در بخش کیفی، به صورت مصاحبه (نیمه ساختار یافته) و از لحاظ کمی، به کمک پرسشنامه انجام شده است. برای گردآوری اطلاعات از مصاحبه با ۱۵ نفر از مشتریان کلان دفاتر خدمات مسافرتی و مشاهدات پژوهشگر در طول یک ماه و همچنین مصاحبه با 34 نفر از کارکنان و مدیران شرکت‌های خطوط هوایی استفاده شده است. بررسی فرضیه پژوهش نشان می‌دهد که اعتماد و قیمت‌گذاری پویا با حمایت رابطه مثبت دارند در حالی که خدمات منحصر به فرد رابطه منفی با حمایت دارند و همچنین اعتماد و خدمات منحصر به فرد رابطه مثبتی با وفاداری به برند دارند در حالی که قیمت‌گذاری پویا با وفاداری به برند رابطه منفی دارد. با توجه به یافته‌ها و فرضیه‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که اعتماد به برند مهم‌ترین عامل در تجربه مصرف‌کننده است و با وفاداری و حمایت رابطه مثبت دارد. برخی از عوامل مانند قیمت‌گذاری پویا می‌تواند تأثیر منفی بر وفاداری داشته باشد و خدمات منحصر به فرد می‌تواند تأثیر منفی بر حمایت داشته باشد. از این رو، صنعت خطوط هوایی باید بر روی عوامل شناسایی شده در تحلیل عاملی تمرکز کند تا تجربه مصرف‌کننده را افزایش دهد.