بهزاد بهزادنیا

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط رفتارهای خود حامی گری و خود تخریبی نیازهای اساسی روان شناختی بر اهداف درونی و بیرونی، ذهن آگاهی و کیفیت خواب براساس نظریه خودمختاری در ورزشکاران است. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش حاضر، ورزشکارانی (دختر و پسر) با محدوده سنی 30-20 سال بودند که با سابقه حداقل سه سال در یکی از رشته های ورزشی رقابتی (تیمی و انفرادی) فعالیت منظم داشتند و عضو یکی از تیم های ورزشی در شهر تبریز بودند. تعداد 228 ورزشکار به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه شاخص اهداف، پرسشنامه سنجش رفتارهای خود حامی گری و خود تخریبی، پرسشنامه شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ و پرسشنامه مقیاس ذهن آگاهی، توجه و هوشیاری بود. به منظور تحلیل داده ها از روش آماری همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس یک راهه استفاده شد. برای انجام محاسبات آماری از نرم افزار اس.پی.اس.اس نسخه 26 در سطح معناداری 05/0 و همچنین از نرم افزار ام پلاس نسخه 4/7 جهت ترسیم مدل مسیر استفاده شد. یافته ها: نتایج همبستگی پیرسون نشان داد رفتارهای خود حامی گری ارتباط مثبتی با اهداف درونی و ذهن آگاهی داشتند. در مقابل نیز، رفتارهای خود تخریبی ارتباط منفی با اهداف درونی داشتند. همچنین نتایج تحلیل واریانس یک راهه نشان داد تفاوت معناداری در متغیرهای تحقیق براساس تحصیلات، جنسیت و وضعیت تأهل وجود داشت، اما در رشته های تیمی و انفرادی وجود نداشت. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج نشان داد احتمالاً ورزشکارانی که رفتارهای خود حامی گری بیشتری را در خود توسعه می دهند، رضایت مندی از نیازهای بیشتری را تجربه کرده، ذهن آگاه تر بوده و این ذهن آگاهی تمرکز فرد را بر روی اهداف درونی افزایش داده و منجر به عملکرد ورزشی بهینه و تسهیل بهزیستی روان شناختی می شود. از این رو، به مربیان و روان شناسان ورزشی پیشنهاد می شود با بهره گیری از رفتارهای خود حامی گری مداخلاتی با هدف کمک به ورزشکاران برای بازیابی خود با تأکید بر محتوای هدف جهت ارتقای رضایت مندی از نیازهای اساسی روان شناختی در جهت ارتقای سطح عملکرد، تداوم آن و همچنین سلامت روان ورزشکاران قدم بردارند.

هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین ساختارهای انگیزشی با عملکرد شغلی معلمان تربیت بدنی ایرانی و عراق براساس نقش میانجی گری خودکارآمدی بود. بدین منظور، 400 معلم تربیت بدنی شاغل در مقاطع تحصیلی مختلف مدارس استان آذربایجان شرقی و استان میسان عراق با روش نمونه گیری دردسترس به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه های انگیزش رایان و کانل، عملکرد شغلی پاترسون، اعتمادبه نفس روزنبرگ و خودکارآمدی معلم اسچانن و همکاران استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای Spss از آزمون-های همبستگی پیرسون و رگرسیون (خطی و جزئی) استفاده شد. نتایج نشان دادند که متغیر تنظیمات درونی با قدرت بتای 23 درصد، متغیر تنظیمات خود پذیر با قدرت بتای 13 درصد، متغیر تنظیمات درون فکنی شده با قدرت بتای 9 درصد و متغیر بی انگیزشی با قدرت بتای 9- درصد، توان پیش بینی عملکرد شغلی معلمان را دارند. بر اساس نتایج، خودکارآمدی معلمان در ارتباط بین ساختارهای انگیزشی با عملکرد شغلی آنان می تواند تأثیرگذار باشد. با توجه به اینکه محیط کاری معلمان تربیت بدنی با دیگر دروس متفاوت است، محیط مدرسه و به طور خاص مدیر مدرسه در بهتر شدن این محیط کاری جهت ارتقای خودکارآمدی معلمان بسیار مهم فعال کردن معلمان در کارگروه های تخصصی مختلف و برگزاری دوره های آموزشی و ایجاد فضای نقد و پیشنهاد آزادانه بصورت فصلی می تواند همزمانی که باعث بالابردن کارآمدی و کیفیت انگیزشی معلمان شود، از افت عملکرد شغلی آنها نیز جلوگیری کند.