حسین عباس الساعدی

هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین ساختارهای انگیزشی با عملکرد شغلی معلمان تربیت بدنی ایرانی و عراق براساس نقش میانجی گری خودکارآمدی بود. بدین منظور، 400 معلم تربیت بدنی شاغل در مقاطع تحصیلی مختلف مدارس استان آذربایجان شرقی و استان میسان عراق با روش نمونه گیری دردسترس به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از پرسشنامه های انگیزش رایان و کانل، عملکرد شغلی پاترسون، اعتمادبه نفس روزنبرگ و خودکارآمدی معلم اسچانن و همکاران استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای Spss از آزمون-های همبستگی پیرسون و رگرسیون (خطی و جزئی) استفاده شد. نتایج نشان دادند که متغیر تنظیمات درونی با قدرت بتای 23 درصد، متغیر تنظیمات خود پذیر با قدرت بتای 13 درصد، متغیر تنظیمات درون فکنی شده با قدرت بتای 9 درصد و متغیر بی انگیزشی با قدرت بتای 9- درصد، توان پیش بینی عملکرد شغلی معلمان را دارند. بر اساس نتایج، خودکارآمدی معلمان در ارتباط بین ساختارهای انگیزشی با عملکرد شغلی آنان می تواند تأثیرگذار باشد. با توجه به اینکه محیط کاری معلمان تربیت بدنی با دیگر دروس متفاوت است، محیط مدرسه و به طور خاص مدیر مدرسه در بهتر شدن این محیط کاری جهت ارتقای خودکارآمدی معلمان بسیار مهم فعال کردن معلمان در کارگروه های تخصصی مختلف و برگزاری دوره های آموزشی و ایجاد فضای نقد و پیشنهاد آزادانه بصورت فصلی می تواند همزمانی که باعث بالابردن کارآمدی و کیفیت انگیزشی معلمان شود، از افت عملکرد شغلی آنها نیز جلوگیری کند.