محمدصادق افروزه

هدف : پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل بهبود سیاست گذاری های ائتلاف سازی در ورزش انجام گرفته است. روش شناسی : پژوهش حاضر از نوع پژوهش های آمیخته بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل خبرگان آگاه به موضوع پژوهش بودند و در بخش کمی شامل مدیران فدراسیون های ورزشی کشور بودند. ابزار پژوهش شامل مصاحبه های نیمه ساختارمند و پرسشنامه مخصوص دیمتل بود که با توجه به اهداف و روش پژوهش، طراحی شده بود. برای شناسایی الگوی روابط علی میان متغیرهای مورد مطالعه از روش دیمتل استفاده شد. یافته ها : با توجه به نتایج پژوهش حاضر مشخص شد که متغیرهای تاثیرگذار بر ائتلاف سازی در ورزش شامل بهبود انگاره ها، آمایش و بومی گرایی، تصمیم سازی نخبگان، ساختارسازی و شاخص سازی، جنبه های قانونی، جریان های مدیریتی، بهبود دانش می باشد. همچنین عوامل بهبود انگاره ها و ساختارسازی و شاخص سازی به عنوان عوامل علی و سایر عوامل به عنوان عوامل معلولی مشخص شد. نتیجه گیری : تحلیل یافته های پژوهش نشان می دهد که ساختارسازی و شاخص سازی با وزن 0/237، به عنوان عامل تعیین کننده و تاثیرگذار اصلی در ائتلاف سازی ورزشی شناخته شده است. سایر عوامل شناسایی شده مانند بهبود انگاره ها، آمایش و بومی گرایی، تصمیم سازی نخبگان، جنبه های قانونی، جریان های مدیریتی و بهبود دانش نیز در این فرآیند نقش دارند، اما تاثیر کمتری نسبت به عامل ساختارسازی و شاخص سازی ایفا می کنند. این یافته ها بر اهمیت توجه ویژه به بنیان های ساختاری و معیارهای سنجش در تدوین سیاست های ائتلاف سازی در ورزش تاکید دارند.