مقایسه اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای مخچه و قشر پری فورنتال خلفی جانبی بر تعادل ایستای سالمندان مرد (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
مقدمه: به نظر می رسد که تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای (tDCS) مخچه در مقایسه با سایر نواحی مغز، ناحیه مؤثری در بهبود تعادل افراد مسن است؛ بنابراین تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر tDCS مخچه و DLPFC بر تعادل ایستای سالمندان مرد انجام گرفت. روش پژوهش: در این تحقیق نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون، از بین سالمندان مرد با دامنه سنی 60 تا 80 سال، 60 سالمند سالم به صورت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه، tDCS قشر جلوی مغزی جانبی پشتی چپ (DLPFC)، tDCS ساختگی مخچه و tDCS ساختگی DLPFC قرار گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در 3 کوشش 30 ثانیه ی اقدام به ایستادن روی صفحه نیرو کردند. در مرحله مداخله، که به مدت دو هفته و هر هفته 5 جلسه متوالی و هر جلسه 20 دقیقه به طول انجام یافت، تحریک مربوط به هر گروه انجام گرفت. داده ها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه و DLPFC بر تعادل ایستای (جابه جایی قدامی- خلفی و مرکزی- جانبی مرکز فشار) مردان سالمند تأثیر معنا داری دارد (0/05>P). اما بین tDCS مخچه و DLPFC در تعادل ایستای سالمندان مرد تفاوت معنا داری وجود ندارد (0/05<P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می شود که از مزیت های tDCS مخچه و DLPFC در بهبود تعادل ایستای سالمندان مرد بهره گیرند.Comparing the Effect of Transcranial Direct Current Stimulation of Cerebellum and Dorsolateral Prefrontal Cortex on Static Balance of Elderly Men
Introduction: Transcranial direct current stimulation (tDCS) has gained attention as a safe, non-invasive neuromodulation technique for enhancing motor and cognitive functions in older adults. Among various brain regions, cerebellar stimulation appears particularly effective in improving postural control and static balance. This study aimed to compare the effects of tDCS applied over the cerebellum and the dorsolateral prefrontal cortex (DLPFC) on the static balance of elderly men. Methods: In this semi-experimental study with a pretest-posttest design, 60 healthy elderly men aged 60 to 80 years from Ahvaz voluntarily participated and were randomly assigned to four groups: cerebellar tDCS, left DLPFC tDCS, sham cerebellar tDCS, and sham DLPFC tDCS (15 participants each). Static balance was evaluated using a force plate device, during which participants completed three 30-second trials of quiet standing in both the pretest and posttest stages. The intervention consisted of 10 sessions over two weeks (five sessions per week), with each tDCS session lasting 20 minutes. Data were analyzed using one-way analysis of covariance (ANCOVA). Results: The findings indicated that both cerebellar and DLPFC tDCS significantly improved static balance by reducing center of pressure displacement in anterior-posterior and medial-lateral directions (p<0.05). However, no statistically significant difference was observed between the effects of cerebellar and DLPFC stimulation (p>0.05). Conclusion: Based on these results, both cerebellar and DLPFC tDCS protocols can be considered effective interventions for enhancing static balance in elderly men. Health professionals and specialists are encouraged to include these approaches in balance rehabilitation programs for older adults.
تبلیغات
