نظریه هوش های چندگانه

     پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هوش بر نیمرخ کارآفرینی با تأکید بر نظریه هوش های چندگانه گاردنر در دانشجویان دانشکده هنر دانشگاه سیستان و بلوچستان اجرا گردیده است. جامعه آماری تحقیق کلیه دانشجویان دانشکده هنر دانشگاه سیستان و بلوچستان به تعداد 300 نفر بوده و نمونه آماری به تعداد 169 نفر با روش سیستماتیک و با استفاده از جدول مورگان انتخاب گردیدند. تحقیق حاضر از لحاظ هدف از نوع کاربردی می باشد. از پرسشنامه های هوش های چندگانه گاردنر و نیز ویژگی های شخصیتی کارآفرینی جهت گردآوری داده ها استفاده گردید. جهت تعیین پایایی پرسشنامه های تحقیق از آزمون آلفای کرونباخ استفاده شد که با بدست آمدن ضرایب 956/0 و 958/0 به ترتیب برای پرسشنامه های هوش چندگانه و نیمرخ کارآفرینی، پایایی هر دو پرسشنامه مورد تأیید قرار گرفت. به منظور تأیید مدل تحقیق از مدل معادلات ساختاری و برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارهای AMOS 20 و SPSS 20 استفاده گردید. نتایج تحقیق نشان داد که هوش بر نیمرخ کارآفرینی مؤثر است. همچنین همه انواع هوش های چندگانه بر نیمرخ کارآفرینی افراد مورد مطالعه تأثیر دارند.

«قصه های مجید» به عنوان یکی از آثار برجسته و کلاسیک ادبیات کودک و نوجوان ایران، هم به دلیل جذابیت های داستانی و روایت صمیمانه اش و هم به جهت برخورداری از لایه های عمیق تربیتی، روان شناختی و اجتماعی در شخصیت پردازی قهرمان اصلی اش، مجید، همواره مورد توجه ویژه مخاطبان و منتقدان قرار گرفته است. در این مقاله، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و به کارگیری ابزار تحلیل محتوای کیفی، ابتدا به معرفی دقیق و تفصیلی نظریه هوش های چندگانه گاردنر، شامل هوش کلامی-زبانی، منطقی-ریاضی، فضایی، بدنی-جنبشی, موسیقایی, میان فردی, درون فردی و طبیعت گرا، و مؤلفه های گوناگون ادبیات تعلیمی پرداخته ایم. در ادامه، جلوه های هر یک از این انواع هوش در شخصیت پیچیده و در حال رشد مجید و همچنین سایر شخصیت های کلیدی داستان، و نیز در ساختار روایی و محتوای غنی داستان ها، مورد بررسی و تحلیل قرار داده ایم. نتایج پژوهش حاکی از آن است که شخصیت مجید، تجلی بسیار بارزی از هوش های کلامی-زبانی، میان فردی و درون فردی است و نویسنده به طور ماهرانه ای از این هوش ها برای انتقال مفاهیم تعلیمی و تربیتی، به شیوه ای غیرمستقیم و تأثیرگذار، بهره برده است. «قصه های مجید» با ارائه الگوهای رفتاری مثبت و منفی، طرح مسائل اخلاقی و اجتماعی در بستری واقعی و قابل همذات پنداری، و استفاده از زبانی ساده، روان و در عین حال غنی، کارکردهای اساسی ادبیات تعلیمی را به بهترین شکل به نمایش می گذارد.