ش‍ی‍دا ام‍ی‍ن‍ی

جو سازمانی سمی در واقع نوعی عارضه و بیماری سازمانی است که در صورت تداوم و پایداری می تواند پیامدهای منفی برای سازمان به همراه داشته باشد. هدف پژوهش حاضر تعیین عوامل مؤثر بر ایجاد جو سازمانی سمی در اداره های ورزش و جوانان استان آذربایجان شرقی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه دسترسی به داده ها از نوع تحقیقات پیمایشی می باشد. جامعه آماری را کلیه مدیران، معاونان، کارشناسان و کارکنان ادارات ورزش و جوانان استان آذربایجان شرقی در سال ۱۴۰۱ تشکیل می داد (۲۹۳=N). نمونه آماری به کمک جدول مورگان و به شیوه تصادفی ساده و با استفاده از جدول مورگان، 166 تن انتخاب و در پژوهش مشارکت نمودند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه محققساخته استفاده شد که با بهره گیری و تعدیل پرسشنامه روستایی (۱۳۹۴) طراحی شده بود. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه توسط 8 تن از اساتید مدیریت ورزشی مورد بررسی و تأیید قرار گرفت. همچنین برای ارزیابی پایایی، از روش آلفای کرونباخ استفاده شد. در این تحقیق تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS و Smart PLS مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از بررسی مدل ساختاری پژوهش نشان داد که عوامل ساختار شغلی مسموم و رهبری زهرآگین در سطح معنی دار (۰۰۱/۰>P) در ایجاد جو مسموم سازمانی نقش دارند. روابط بین فردی و نظام پاداش و جبران خدمت مسموم در سطح معنی دار (۰5/۰>P) در ایجاد جو سازمانی مسموم نقش دارد، اما ساختار فیزیکی مسموم بر ایجاد جو مسموم نقش معنی داری ندارد (۰۵/۰<P). براساس نتایج حاصل، عواملی چون: ساختار شغلی، شیوه مدیریت، نوع روابط بین فردی و نظام پاداش و جبران خدمت باید به گونه ای باشد که کارکنان جو سازمان های ورزشی را فاقد مسمومیت درک کنند تا نیت سازمان در حمایت و ارزش گذاری به کارکنان آشکار شود و همچنین سازمان بتواند از پتانسیل کامل کارکنان خود بهره ببرد و دستیابی به اهداف سازمان آسان تر گردد.

هدف: هدف پژوهش حاضر، تحلیل محتوای پرونده های قضایی حوادث ورزشی استان آذربایجان شرقی طی سال های 1398 تا 1400 بود.روش شناسی: پژوهش حاض ر از نظر هدف کاربردی، از نظر روش پژوهش، تحلیل محتوای کمّی و از نظر راهبرد توصیفی می باشد. جامعه آماری پژوهش به صورت تمام شمار، 18 مورد پرونده حوادث ورزشی ثبت شده در مراجع قضایی استان بود که با استفاده از چک لیست کدگذاری محقق ساخته به تحلیل آن ها پرداخته شد. پایایی و روایی ابزار پژوهش بررسی و ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس 26، انجام شد.یافته ها: بر اساس یافته ها مشخص شد که ورزش های تیمی مخصوصاً فوتبال بیش ترین آسیب را در بین سایر رشته ها داشته است و مردان بالاترین حوادث و سوانح را نسبت به بانوان تجربه نموده اند. در بین مقصرین و عوامل بروز حوادث، بالاترین درصد مربوط به مسئولین اماکن ورزشی و پس از آن، ورزشکار آسیب دیده بود. همچنین طبق نتایج مشخص شد که کم ترین استفاده از بیمه های ورزشی در جامعه انجام می شود.نتیجه گیری: به منظور کاهش حوادث و سوانح ورزشی نیاز به ارتقای ایمنی در محیط های ورزشی، آموزش ایمنی و مسائل حقوق ورزش به کلیه عوامل (اعم از عوامل اجرایی، ورزشکار و خانواده آن ها) و همچنین توجه بیشتر به مسائل بیمه های ورزشی به منظور جبران خسارت ناشی از حوادث احساس می شود.