منصور سودانی

مطالعه ی حاضر با هدف مقایسه ی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی و درمان گروهی پذیرش و تعهد بر اهمال کاری تحصیلی و تنظیم هیجان دانش آموزان پسر مقطع متوسطه ی دوم دارای اعتیاد به اینترنت انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون و پس آزمون همراه با مرحله ی پیگیری 3ماهه می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه ی دوم دارای اعتیاد به اینترنت شهرستان بروجرد در سال تحصیلی 1403-1402 بود که از میان آنها 36 نفر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی ساده در 3 گروه مداخله یک (12 تن)، مداخله دو (12تن) و کنترل (12تن) جای گذاری شدند. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش شامل پرسشنامه ی جمعیت شناختی، پرسشنامه ی اعتیاد به اینترنت یانگ (IAT، 1998)، پرسشنامه ی تنظیم هیجان گراس و جان (2003 ،ERQ) و پرسشنامه ی اهمال کاری تحصیلی سواری (1390،APQ) بود. گروه های آزمایش، تحت مداخله ی " پذیرش و تعهد " و "طرحواره درمانی گروهی" قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون تنظیم هیجان و اهمالکاری تحصیلی در سه گروه تفاوت معناداری در سطح 05/0 وجود داشت. همچنین نتایج آزمون تعقیبی بیانگر تفاوت معنادار در سطح 05/0 بین دو گروه آزمایش بود. به طوری که طرحواره درمانی گروهی نسبت به درمان پذیرش و تعهد از اثربخشی بالاتری بر روی دو متغیر وابسته برخوردار بود.

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف تأثیر برنامه آموزش و مهارت های پیشگیرانه ی خطرات کمال گرایی بر کمال گرایی زوجی و کیفیت رابطه زوج های عقدکرده شهرستان رامهرمز انجام شد. روش: این پژوهش در یک طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل در سال 1402 انجام شد. جامعه این پژوهش شامل کلیه زوج های عقد کرده شهرستان رامهرمز بود که از این جامعه 30 زوج که نمره ی آن ها در مقیاس کمال گرایی در روابط زوجی یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بود، بر اساس ملاک های ورود و خروج از پژوهش به روش داوطلبانه انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 زوج) و کنترل (15زوج) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه آزمایش در هشت جلسه نود دقیقه ای به صورت یک جلسه در هفته تحت برنامه آموزش پیش از ازدواج به روش اتکینز قرار گرفتند و گروه کنترل فقط در یک جلسه در مورد موضوعات مرتبط با ازدواج آموزش دیدند. سپس هر دو گروه در سه مرحله ی پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با استفاده از مقیاس کمال گرایی در روابط زوجی شیا و همکاران و سیاهه کیفیت اَبعاد زندگی زناشویی فلچر مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری (آمیخته) در نرم افزار 22-SPSS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه ی آموزش و مهارت های پیشگیرانه ی خطرات کمال گرایی منجر به کاهش کمال گرایی در روابط زوجی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل نشده است، اما این روش آموزشی باعث بهبود کیفیت روابط زوجین گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل از مرحله پیش آزمون به پس آزمون و پیگیری شده است. نتیجه گیری: برنامه ی آموزش و مهارت های پیشگیرانه ی خطرات کمال گرایی می تواند به عنوان یک برنامه مفید و مناسب برای آموزش قبل از ازدواج و به ویژه برای بهبود کیفیت رابطه زوجین مورد استفاده قرار گیرد.

هدف: پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر نگرش های ناکارآمد و خودبازداری در افراد وابسته به مواد تحت درمان نگهدارنده با متادون پرداخت. روش: این پژوهش نیمه- آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری پژوهش شامل تمامی بیماران وابسته به مواد تحت درمان با متادون مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد شهر شوشتر در سال 1403 بود. از بین این جامعه، تعداد 40 نفر به صورت نمونه گیری دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خودبازداری و نگرش های ناکارآمد استفاده شد. شرکت کنندگان گروه آزمایش، 8 جلسه درمان مبتنی بر شفقت گیلبرت (2010) را دریافت نمودند. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد بین گروه های آزمایش و کنترل از نظر نگرش های ناکارآمد و خودبازداری تفاوت معنی داری وجود داشت. به طور خاص، درمان مبتنی بر شفقت باعث کاهش نگرش های ناکارآمد و افزایش خودبازداری در گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: درمان مبتنی بر شفقت با بهره گیری از فنونی همانند آموزش آگاهی از تجربیات مثبت و منفی و اصلاح رفتار از طریق تقویت کننده های محیطی می تواند به عنوان یک درمان کارآمد جهت کاهش نگرش های ناکارآمد و افزایش خودبازداری در افراد وابسته به مواد تحت درمان نگهدارنده با متادون مورد استفاده قرار گیرد.