تحلیل راهبردساز در خط مشی های جمعیتی ایران (تأملی روش شناسانه در اکوسیستم جمیعت) تجویزات جمعیتی یا بازگشت به دینامیسم سبز نامتعامد؟(مقاله پژوهشی دانشگاه آزاد)
منبع:
مدیریت سبز دوره ۵ پاییز ۱۴۰۴ شماره ۳
136 - 150
حوزههای تخصصی:
به استناد منابع آماری، رشد پایین تر از نرخ جانشینی سالهای اخیر جمعیتِ ایران (1.2 و یا 0.7 درصدی)؛ مجامع مشورتی، مدیران، دانشگاه ها و نهادهای متعدد مدنی را بر آن داشته که طرح های متنوع افزایش نرخ مزبور ارائه را دهند. در این مسیر، مقالات، همایش ها و مصوبات قانونی و دولتی پرشماری را شاهد بوده ایم که همگی حاکی از تلاشهای مداوم نخبگان و دولتمردان در بنا نمودن کانالی صعودی برای منحنی رشد جمعیت کشور است. لکن با توجه به بررسی تحرکات پیش گفته جای خالی یک روش شناسی منطقی، علمی و ناشی از تحلیل ابعاد، الگوها و مضامین مشاهده ای و کتابخانه ای که نحله ذاتی تغذیه برای سیاستگذاری های جمعیتی باشد، احساس و درک می گردد. لذا پژوهش حاضر که از نظر هدف و ماهیت کیفی و کاربردی محسوب می شود منبعث از مدیریت گرایی در اتحاد نظریات پراکنده از روش تحلیل محتوای کیفی پنهان، قیاسی و جهت دار در مطالعه یک نمونه هدفمند، نظری و در دسترس بهره مند است. در بیانی نقادانه چه بسا الگوهای نظری و مضامین منطقی، راهبردنویسی های ملی و سازمانی حاضر را پشتیبانی نمی کند. این مطالعه نقد و بررسی سیاست های جمعیتی ایران از یک لنز سیستمی بوده که نتایج آن در قالب یک الگو ارائه شده است. این نتایج، خروجیِ بررسی میان رشته ای و همزمانِ بعد طبیعت گرا و ایجادی جمعیت (شناختی)، بعد توصیفی (تجویزی) کیفی سازی جمعیت، بعد توصیفیِ فناوریِ سبز تأمین نیازهای جمعیت، بعد توصیفی فرهنگ و بعد شناختی تعادل در مرگ و موالید می باشد که طرحی نظام مند از ابعاد راهنما برای سیاستگذاری در حوزه جمعیت است.