محمدحسن شربتیان

هدف نوشتار حاضر از یک سو سنجش میزان سلامت اجتماعی و ابعاد آن و از سوی دیگر مطالعه رابطه متغیر نشاط و سلامت اجتماعی در بین جوانان است. چارچوب نظری شامل رهیافت ترکیبی در حوزه سلامت اجتماعی و نشاط، از شاخص های کییز ، لارسون و دورکیم، رویکرد ونیهو و ن و آرگایل، داینر و نظریه لذت گرایی بوده است. این پژوهش پیمایشی و از نوع همبستگی و تحلیلی است، جامعه آماری شامل جوانان 18 30 سال ساکن در شهر ملایر است. روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی ساده و حجم نمونه 400   نفر است. یافته ها نشان می دهد که میزان سلامت اجتماعی جوانان در سطح متوسط و رو به بالا (44/40) ارزیابی شده است . همچنین میزان سطح نشاط و شادکامی در بین این جوانان در حد متوسط (26/44) برآورد شده و نتایج به دست آمده بیانگر همبستگی متوسطی (24/0) میان متغیرهای نشاط اجتماعی و سلامت اجتماعی است.