زهره مشکاتی

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات پلایومتریک به همراه تمرینات ذهن آگاهی بر استحکام روانی و شاخص های توان بی هوازی (اوج، میانگین، حداقل) نوآموزان مدارس فوتبال عراق بود. مواد و روش ها: شرکت کننده های تعداد 60 نفر از پسران فوتبالیست با دامنه سنی 14 تا 16 سال شهر بغداد در سال 2023- 2024 بودند که بر اساس فراخوان انتخاب شدند و به صورت تصادفی در چهار گروه تمرینات پلایومتریک، تمرینات ذهن آگاهی، تمرینات پلایومتریک به همراه تمرینات ذهن آگاهی و گروه کنترل تقسیم شدند. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه استحکام روانی شیرد و همکاران (2009) انجام شد. از آزمون شاپیرو ویلک برای بررسی توزیع طبیعی بودن داده ها، آزمون لوین برای آزمون همگنی واریانس ها استفاده شد. برای تحلیل یافته ها از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد نمره استحکام روانی در هر سه گروه در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت و مقایسه بین گروه ها نشان داد که این افزایش در گروه پلایومتریک به همراه ذهن آگاهی بیشتر از سایر گروه ها بود. همچنین یافته ها نشان داد تمرینات پلایومتریک و نیز تمرینات پلایومتریک به همراه ذهن آگاهی تأثیر مثبت و معنی داری بر شاخص های توان بی هوازی نوآموزان مدارس فوتبال عراق داشت و تفاوتی بین این دو گروه نبود؛ اما در گروه تمرینات ذهن آگاهی تأثیر معنی داری در شاخص های توان بی هوازی دیده نشد. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که تمرینات پلایومتریک و تمرینات همراه ذهن آگاهی نقش مؤثری را در بهبود استحکام روانی نوآموزان مدارس فوتبال عراق دارد. با توجه به نتایج توصیه می شود که مربیان برای بهبود عملکرد و افزایش سطح استحکام روانی از تمرینات ذهن آگاهی در کنار تمرینات پلایومتریک استفاده کنند.

مقدمه: کارکردهای اجرایی، شاخص حیاتی برای موفقیت ورزشی اند و یکی از مداخلات تأثیرگذار بر آن، تمرینات کوادراتو است. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر این تمرینات در سطح رفتاری بر کارکرد اجرایی ورزشکاران نیمه ماهر است. روش پژوهش: 100 ورزشکار نیمه ماهر دختر در دامنه سنی 15 تا 18 سال به روش در دسترس از بین تیراندازان استان یزد انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در جلسات جداگانه ای هر کدام از آزمون ها به منظور سنجش کارکرد اجرایی گرفته شد. مداخله تمرینات کوادراتو به مدت 28 روز، هر روز شش دقیقه انجام گرفت. سپس پس آزمون مطابق با پیش آزمون گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون های کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره تحلیل شدند و سطح معناداری 0/05>P در نظر گرفته شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که تمرینات کوادراتو بر افزایش نمره تداخل و پاسخ ناهمخوان از ابعاد بازداری پاسخ، دو بعد طبقات و درجاماندگی از ابعاد انعطاف پذیری شناختی و همچنین افزایش نتیجه از ابعاد حافظه کاری در مرحله پس آزمون اثربخش بوده و موجب بهبود 6/12 درصد در بازداری پاسخ، 21/6 درصد در حافظه کاری و 18 درصد در انعطاف پذیری شناختی شده است. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق همراستا با تحقیقات ساختاری و عملکردی مغز بود. تمرینات کوادراتو در سطح رفتاری بر سه هسته کارکرد اجرایی اثر مثبت داشت و می تواند مداخله مناسبی برای افزایش کارکرد اجرایی ورزشکاران باشد.

یکی از استراتژی های مهم درباره پایین آمدن از پله در سالمندان برای کاهش آسیب ها، توانایی رسیدن سریع به پایداری است. مطالعه حاضر با هدف اثر تحریک جریان مستقیم فراجمجمه ای (tDCS) مخچه بر زمان رسیدن به پایداری سالمندان انجام گرفت. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل، از بین سالمندان مرد شهر اهواز با دامنه سنی 60 تا 80 سال، 30 سالمند سالم به صورت مشارکت داوطلبانه برای شرکت در پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری مداخله tDCS مخچه و tDCS ساختگی (شم) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در سه کوشش اقدام به انجام تکلیف پایین آمدن از پله روی صفحه نیروسنج کردند. در مرحله تمرینی که به مدت دو هفته و هر هفته پنج جلسه متوالی و هر جلسه 20 دقیقه طول کشید، گروه ها تحریک مربوط را دریافت کردند. داده ها به روش تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تحریک tDCS مخچه بر بهبود زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری داشت (01/0>P)، اما تحریک tDCS ساختگی بر زمان رسیدن به پایداری (قدامی-خلفی و مرکزی-جانبی) مردان سالمند تأثیر معنا داری نداشت (05/0<P). با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به مربیان و متخصصان سالمندی پیشنهاد می شود از سودمندهای تحریک مخچه در بهبود زمان رسیدن به پایداری سالمندان مرد بهره گیرند.