احمدعلی آصفی

مقدمه: بهینه شدن اقدامات داوطلبان در رویدادهای ورزشی می تواند کمک بزرگی به برگزاری بهتر و اثربخش تر رویدادها کند، ازاین رو هدف این تحقیق، بهینه سازی رفتار داوطلبی در رویدادهای ورزشی بود. روش پژوهش: تحقیق توصیفی از نوع تحلیلی بود و به لحاظ هدف از نوع کاربردی بود و به شکل میدانی اجرا شد. جامعه آماری، همه افراد خبره و متخصص در حوزه داوطلبی (مدیران صاحب تجربه کار با داوطلبان و استادان دانشگاه) بودند. روش نمونه گیری هدفمند بود. در این تحقیق ضمن مطالعه اسناد و مدارک معتبر در حوزه داوطلبی، 94 معیار در بهینه سازی رفتار داوطلبی در رویدادهای ورزشی شناسایی شد. با نظرخواهی از مشارکت کنندگان در تحقیق، 16 معیار مؤثر در بهینه سازی رفتار داوطلبی تعیین شد که در نهایت با کاربرد روش دلفی با دو تکرار، 9 معیار نهایی مشخص شد. در ادامه، بر اساس روش بهترین بدترین وزن معیارها تعیین شد. یافته ها: بر این اساس، مدل بهینه سازی رفتار داوطلبی مبتنی بر رویکرد سناریونویسی با در نظر گرفتن زمان و بودجه به عنوان عوامل محدودکننده انتخاب معیارها ارائه شد. بر این اساس پنج سناریو در شرایط متفاوت بودجه ای و زمانی ارائه و نتایج حاصل از حل مدل با استفاده از نرم افزار GAMS مشخص شد. نتیجه گیری: مدیران رویدادهای ورزشی می توانند با در نظر گرفتن سناریوهای ارائه شده در تحقیق، به بهینه سازی رفتار داوطلبی و کارایی و اثربخشی کلی رویدادهای ورزشی کمک کنند.

هدف: هدف از پژوهش حاضر شناسایی مراحل بنیادی موثر بر نهادینه سازی فعالیت بدنی اوقات فراغت بود.روش شناسی: روش انجام تحقیق آمیخته از نوع اکتشافی بود که در دو بخش کیفی و کمی و به روش میدانی اجرا گردید. جامعه آماری در بخش کیفی و کمی کلیه افرادی بودند که به مدت 5 سال فعالیت بدنی مداوم داشتند که با 16 نفر به صورت هدفمند و به روش گلوله برفی تا رسیدن به اشباع نظری در بخش کیفی مصاحبه شد و طبق جدول مورگان 384 نفر برای اجرای بخش کمی به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزار تحقیق در بخش کیفی مصاحبه و در بخش کمی پرسشنامه حاصل از مصاحبه بود که روایی و پایایی آنها مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: یافته های تحقیق نشان احساس نیاز یک مرحله زیربنایی موثر بر نهادینه کردن فعالیت بدنی اوقات فراغت بود که برای شکل گیری این مرحله هفت عامل شناسایی شد. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاکی از این است که، افرادی که فعالیت بدنی اوقات فراغت در آن ها نهادینه شده است، احساس نیاز به لذت، سلامتی، تفریح، موفقیت، توجه و برقراری ارتباط با دیگران، حضور و همراهی در گروه همسالان را عنصر اساسی و مهم در پرداختن مستمر به این رفتار مطلوب می دانند. بنابراین، با ایجاد شرایط مساعد و کمک به افراد برای شناخت نیازهای جسمی و روحی، زمینه قدم نهادن آن ها در مسیر فعال بودن بدنی را فراهم نماییم و در نهایت به نهادینه شدن فعالیت بدنی اوقات فراغت در افراد و جامعه کمک کنیم.

مقدمه: توسعه ورزش همگانی به معنای ایجاد فرصت مشارکت بیشتر افراد در ورزش همگانی و بهبود دستاورد های حاصل از این مشارکت است. هدف این تحقیق شناسایی و تحلیل پیشران های کلیدی مؤثر بر توسعه ورزش همگانی کشور عراق با کاربرد تحلیل تأثیرات متقابل در افق ده ساله بود.روش پژوهش: روش تحقیق آمیخته از نوع اکتشافی بود که به لحاظ هدف از نوع کاربردی و به شیوه اسنادی (بررسی اسناد و مدارک مرتبط با موضوع تحقیق) و میدانی (مصاحبه، پنل خبرگان و پرسشنامه) اجرا شد. جامعه آماری تحقیق خبرگان حوزه ورزش همگانی و آینده نگاری بودند که به شیوه نمونه گیری هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. تحلیل اسنادی، مصاحبه و پنل خبرگان برای تعیین پیشران های نهایی اجرا شد. جمع آوری داده ها برای اجرای تحلیل تأثیرات متقابل بر اساس پرسشنامه صورت گرفت. همچنین از روش مدگیری برای ورود داده های نهایی برای ورود به نرم افزار میک مک استفاده شد.یافته ها: نتایج ت نشان داد 7 پیشران اقتصادی، 8 پیشران اجتماعی، 8 پیشران فرهنگی، 8 پیشران سیاسی، 7 پیشران قانونی و 8 پیشران فناوری در توسعه ورزش همگانی نقش دارند. با این حال، تنها 8 پیشران به عنوان پیشران کلیدی توسعه ورزش همگانی کشور عراق تعیین شدند.نتیجه گیری: مدیران و مسئولان ورزشی عراق می توانند با در نظر گرفتن پیشران های کلیدی شناسایی شده زمینه رشد و توسعه ورزش همگانی در عراق را طی سال های آتی در یک افق ده ساله فراهم سازند.

مقدمه: هدف پژوهش مدل سازی جامعه پذیری شهروندان عراقی از طریق ورزش همگانی بود. روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، آمیخته بود. جامعه آماری در بخش کیفی شامل استادان رشته های مدیریت ورزشی و جامعه شناسی، مدیران و معاونان وزارت و ادارات جوانان و ورزش و کارشناسان آگاه به حوزه پژوهش در عراق بود که به شیوه نمونه گیری نظری انتخاب شدند (23 نفر)؛ در بخش کمی نیز شامل مشارکت کنندگان در برنامه های ورزش همگانی بود که مطابق با جدول کرجسی و مورگان 384 نفر از طریق روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار تحقیق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محقق ساخته بود. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از روش های گراندد تئوری (شیوه گلیزری) و مدل سازی معادلات ساختاری صورت گرفت. روایی و پایایی از طریق روش قابلیت اعتماد (بخش کیفی) و تأیید خبرگان و آلفای کرونباخ (89/0) (بخش کمی) تأیید شد. یافته ها: بر اساس یافته های بخش کیفی از 362 کد اولیه، 49 مفهوم انتزاعی تر و 8 مقوله اصلی شناسایی شد، که در دو دسته کلی «عوامل مؤثر بر» و «پیامدهای حاصل از» جامعه پذیری شهروندان عراقی از طریق ورزش همگانی دسته بندی شدند و مدل نهایی پژوهش ترسیم شد. در بخش کمی نیز تمام اعداد معنا داری بزرگ تر از 96/1 داشتند و ضرایب استاندارد آنها بزرگ تر از 4/0 بود که نشان از برازش خوب مدل بود. نتیجه گیری: مدیران و مسئولان کشور عراق می بایست برنامه ریزی ها و اقدامات مناسبی را در خصوص جامعه پذیری شهروندان از طریق ورزش همگانی تدوین و اجرا کنند تا از پیامدهای مثبت آن در بخش های مختلف جامعه بهره مند شوند.

این پژوهش کیفی با هدف بررسی نقش فناوری های نوین در مشارکت افراد در فعالیت بدنی اوقات فراغت انجام شد. 13 نفر از متخصصان این حوزه با رعایت اصول روش قدرت اطلاعات به صورت هدفمند برای مصاحبه های نیمه ساختاریافته انتخاب شدند. تجزیه وتحلیل مضمون، با استفاده از چارچوب شش مرحله ای براون و کلارک (2006)، برای تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها سه نقش متمایز فناوری های نوین را در فعالیت بدنی اوقات فراغت نشان دادند: «تسهیل گر»، «کاهنده» و «بازدارنده». نقش «تسهیل گر» که توسط ۱۰۰ کد استخراج شده حمایت می شود، جنبه تسهیل کنندگی فناوری های نوین در ارتقای فعالیت بدنی را نشان می دهند. برعکس، نقش «کاهنده» که شامل 19 کد استخراج شده است، نشان می دهد که فناوری های نوین افراد را سمت رفتار بی تحرک و کاهش سطح فعالیت بدنی سوق می دهند. درنهایت، نقش «بازدارنده» که شامل 29 کد است، نشان می دهد که فناوری های نوین با تأثیرگذاری بر سایر جنبه های زندگی افراد، به طور غیرمستقیم آنها را از مشارکت در فعالیت بدنی باز می دارند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که فناوری های نوین نقش های چندوجهی در شکل دهی به مشارکت افراد در فعالیت بدنی اوقات فراغت دارند. درحالی که آن ها با تسهیل و افزایش فرصت های فعالیت بدنی به عنوان تسهیل گر عمل می کنند، نقش کاهنده ای نیز دارند و به طور بالقوه ترویج دهنده رفتارهای کم تحرک نیز هستند. علاوه بر این، فناوری های نوین می توانند به عنوان بازدارنده عمل کرده و از طریق تأثیرات مختلف بر تفکرات، ترجیحات و سبک زندگی افراد، به طور غیرمستقیم افراد را از مشارکت در فعالیت بدنی بازدارند.