سنجش اثرات قابلیت های پردیس های دانشگاهی بر محیط شهری در راستای شکل گیری دانشگاه مسئولیت پذیر اجتماعی (مورد پژوهی: محدوده خیابان کارگر شمالی) (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
مقدمه در سال های اخیر، دانشگاه ها به عنوان یکی از نهادهای کلیدی در شهر، نقش بسزایی در رشد و توسعه شهری ایفا می کنند و تعامل آن ها با شهرها به یک رابطه متقابل و هم افزا بدل شده است. بسیاری از شهرها برای مقابله با چالش های اقتصادی و اجتماعی خود بر دانشگاه های خود تکیه می کنند و دانشگاه ها نیز در راستای تحقق اهداف و سیاست های دانشگاهی، به همکاری نزدیک با شهرها نیازمندند. از سوی دیگر، در روند سیر تکاملی نسل های دانشگاهی، دانشگاه های نسل چهارم که با تعابیر مختلفی از جمله دانشگاه مسئولیت پذیر اجتماعی یاد می شوند، به دنبال پاسخ گویی به نیازهای جامعه و ارتقای کیفیت زندگی شهری هستند. در این میان، پردیس های دانشگاهی مجموعه فضاهای باز و بسته دانشگاهی ظرفیت های بسیاری در جهت اثرگذاری مثبت بر محیط پیرامون خود دارند. با این حال در ایران، اغلب این فضاها در فضایی محصور از بافت شهری مستقر شده اند و ارتباط محدودی با محیط پیرامون خود دارند و این قابلیت ها بالفعل نشده اند. محدوده محور کارگر شمالی در منطقه 6 تهران، میزبان چندین پردیس دانشگاهی است که با توجه به موقعیت و استقرار آن در یکی از هسته های مرکزی شهر تهران، واجد ظرفیت های بی نظیری در حوزه تعامل و پیوند شهر و دانشگاه است. پژوهش حاضر با تمرکز بر شناسایی مؤلفه ها و شاخص های اثرگذاری قابلیت های پردیس های دانشگاهی در دو بعد اجتماعی و اقتصادی و اثرسنجی این قابلیت ها در محدوده محور کارگر شمالی، در صدد برداشتن گامی کوچک در حوزه مطالعات پیوند دانشگاه و شهر در راستا حرکت دانشگاه های ایران به سوی دانشگاه مسئولیت پذیر اجتماعی است. مواد و روش ها پژوهش حاضر از نظر هدف، در زمره مطالعات کاربردی قرار دارد و برای دستیابی به هدف خود، از روش شناسی کمّی بهره می گیرد. در مرحله نخست، به کمک مطالعات کتابخانه ای و اسنادی، قابلیت ها و مؤلفه های اثرگذار دانشگاه بر محیط شهری استخراج شد. سپس، بر اساس این مؤلفه ها، ظرفیت های بالقوه مرتبط با هر قابلیت در محدوده مطالعاتی مد نظر با بهره گیری از مشاهدات میدانی و انجام مصاحبه با دانشگاهیان و اعضای جامعه محلی صورت گرفت. در مرحله بعد، به منظور تحلیل و سنجش اثر قابلیت ها بر محیط پیرامونی، ابتدا برای هر قابلیت شاخص هایی متناسب با ماهیت آن تعیین شد و از روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) برای تعیین وزن و اولویت بندی شاخص ها استفاده شد. به این منظور، پرسشنامه ای شامل مقایسات زوجی میان شاخص ها طراحی شده و توسط پنل خبرگان تکمیل و داده های حاصل، با استفاده از نرم افزار Expert Choice تحلیل شدند. در ادامه، برای استانداردسازی مقادیر و یکسان سازی مقیاس شاخص ها، از روش نرمال سازی استفاده شد. در ادامه، شاخص ترکیبی برای تلفیق مقادیر چند شاخص به یک مقدار واحد محاسبه شد که این محاسبات برای ۳۶۹ (تعداد بلوک محدوده مورد مطالعه)، در محیط نرم افزار Excel انجام شد. در گام نهایی، داده های به دست آمده در محیط GIS پردازش شده و با بهره گیری از روش های تحلیل آمار فضایی نظیر تحلیل لکه های داغ (HotSpot Analysis) و چگالی کرنل (Kernel Density)، شدت و توزیع اثرگذاری هر قابلیت در فضا مشخص شده و به این ترتیب، هدف پژوهش محقق شده است. یافته ها یافته های حاصل از تحلیل های آمار فضایی نشان می دهد میزان اثرگذاری قابلیت های مورد بررسی در محدوده مطالعاتی، دارای پراکنش فضایی مشخص در هر قابلیت است. بیشترین میزان اثرگذاری قابلیت توسعه فرهنگ و هنر در سه هسته اصلی (محدوده پارک لاله، پردیس شمالی دانشگاه تهران و پردیس علوم اجتماعی)، قابلیت ارتقای سلامت عمومی در دو محدوده شاخص (تقاطع محور جلال آل احمد و کارگر شمالی و محدوده بیمارستان امام خمینی)، قابلیت ارتقای آموزش، مهارت افزایی و اشتغال زایی در هسته مرکزی محدوده (محدوده محور جلال آل احمد) و قابلیت افزایش نوآوری و کارآفرینی در امتداد محور کارگر شمالی و پیرامون هسته های نوآور آموزشی، پژوهشی و درمانی متمرکز شده است. این توزیع فضایی در هر قابلیت بیانگر آن است که هر یک از آن ها، متناسب با زیرساخت ها و فعالیت های موجود در محدوده، الگوی خاصی از اثرگذاری فضایی را شکل داده اند که می تواند در برنامه ریزی های آتی برای پیوند بهتر دانشگاه و محیط شهری مورد استفاده قرار گیرد. نتیجه گیری این پژوهش به بررسی ظرفیت ها و قابلیت های اجتماعی و اقتصادی پردیس های دانشگاهی و تأثیر آن ها بر محیط پیرامونی، محدوده امیرآباد فاطمی، پرداخته شد. نتایج نشان می دهد پردیس های دانشگاهی در بعد اجتماعی می توانند از طریق توسعه فعالیت های فرهنگی هنری، گسترش خدمات سلامت محور، ارتقای آموزش و یادگیری نقش مؤثری در بهبود کیفیت، سرزندگی و افزایش مشارکت اجتماعی محیط شهری ایفا کنند. همچنین، در بعد اقتصادی با فراهم سازی بسترهای اشتغال زایی، تقویت کسب وکارها، مهارت آموزی و کارآفرینی سبب پویایی اقتصادی در سطح محلی شوند. تحلیل یافته ها بیانگر آن است که محور کارگر شمالی، به واسطه موقعیت مکانی خاص خود، ظرفیت تبدیل شدن به محوری تعاملی میان دانشگاه و جامعه محلی را دارد که می تواند به عنوان حلقه اتصالی میان دانشگاه های مختلف واقع در محدوده و محیط شهری عمل کند. از سوی دیگر، هر پردیس دانشگاهی در محدوده، با توجه به ویژگی های منحصربه فرد خود، توان ایفای نقش در پاسخ به نیازهای محلی را دارد؛ از جمله پردیس شمالی دانشگاه تهران در زمینه توسعه فرهنگی ارتقای سلامت همگانی ارتقای نوآوری، پردیس های علوم پزشکی در توسعه سلامت و گسترش فعالیت های بهداشتی درمانی، پردیس علوم اجتماعی در توسعه فرهنگی اجتماعی و حل چالش های اجتماعی و پردیس دانشگاه تربیت مدرس در ترویج آموزش و مهارت افزایی می توانند اثرگذار باشند. بر این اساس، دانشگاه ها با بهره گیری از این ظرفیت ها و ایفای نقش فعال در حوزه های گوناگون، به تدریج با محیط شهری پیرامون خود پیوندی عمیق برقرار می کنند و از نهادهای صرفاً آموزشی پژوهشی به کنشگرانی اجتماعی بدل می شوند که متعهد و پاسخ گو به نیازها و چالش های محلی هستند. این روند، گامی مؤثر در جهت تقویت مسئولیت اجتماعی دانشگاه هاست و آن ها را به بازیگرانی کلیدی در توسعه پایدار شهری و ارتقای کیفیت زندگی در مقیاس محله و شهر تبدیل می کند.Assessing the Impact of University Capabilities on the Urban Environment Toward the Formation of a Socially Responsible University (Case Study: Kargar Shomali Street District)
Introduction In recent years, universities have emerged as key institutions within cities, playing a significant role in urban growth and development. Their interaction with urban environments has evolved into a mutual and synergistic relationship. Many cities rely on their universities to address economic and social challenges, while universities, in turn, require close collaboration with cities to achieve their academic goals and policies. Moreover, in the evolutionary trajectory of university generations, fourth-generation universities—often referred to as socially responsible universities—seek to respond to societal needs and contribute to the improvement of urban quality of life. In this context, university campuses—comprising both open and built spaces—possess significant potential to positively impact their surrounding environments. However, in Iran, most of these campuses are located within enclosed areas, separated from the urban fabric, and maintain limited interaction with their surroundings, leaving much of this potential unrealized. The Kargar Shomali Street in District 6 of Tehran is home to several university campuses and, due to its central location within the city, possesses exceptional capacity for fostering city–university integration. This study aims to identify the key components and indicators of the socio-economic impact of university campuses and to assess these impacts within the Kargar Shomali area. The research represents a modest contribution to the broader field of university–city studies, supporting the transition of Iranian universities toward socially responsible institutions. Materials and Methods This study is classified as applied research in terms of its objective and employs a quantitative methodology to achieve its aim. In the first step, library and documentary studies identified the capabilities and components by which the university influences the urban environment. Based on these components, the potential capacities related to each capability within the case study were investigated using field observations and interviews with academics and local community members. In the next step, indicators were defined for each capability according to its nature to analyze and assess the impact of these capabilities on the surrounding environment. The Analytic Hierarchy Process (AHP) was used to determine the weights and prioritize the indicators. For this purpose, a questionnaire comprising pairwise comparisons between the indicators was designed and completed by a panel of experts. The collected data were analyzed using the Expert Choice software. Subsequently, normalization methods were used to standardize the values and unify the scale of the indicators. A composite index was then calculated to integrate the values of multiple indicators into a single value. These calculations were carried out for 369 blocks within the study area using Excel software. In the final step, the resulting data were processed in a GIS environment and analyzed using spatial statistical methods—such as Hotspot Analysis and Kernel Density Estimation—to identify the intensity and spatial distribution of each capability’s impact, thereby fulfilling the research objective. Findings The findings from the spatial statistical analyses indicate that the influence of the examined capabilities within the study area exhibits a distinct spatial distribution for each capability. The highest concentration of the culture and arts development capability is observed in three main hubs (Laleh Park area, the northern campus of the University of Tehran, and the Faculty of Social Sciences campus); the public health promotion capability is most prominent in two key areas (the intersection of Jalal Al-Ahmad Avenue and North Kargar Street, and the vicinity of Imam Khomeini Hospital); the education, skill development, and employment generation capability is concentrated in the central part of the area (Jalal Al-Ahmad area); and the innovation and entrepreneurship enhancement capability is focused along North Kargar Street and around the educational, research, and medical innovation hubs. This spatial distribution for each capability suggests that, based on the existing infrastructure and activities in the area, each capability has formed a specific pattern of spatial impact, which can be utilized in future planning to strengthen the connection between the university and the urban environment. Conclusion This study examines university campuses’ social and economic capacities and capabilities and their impact on the surrounding environment, specifically in the Amirabad–Fatemi area. The results indicate that, in the social dimension, university campuses can play a significant role in enhancing the quality, vitality, and social participation of the urban environment through the development of cultural and artistic activities, the expansion of health-related services, and the promotion of education and learning. Economically, they can contribute to local economic dynamism by creating employment opportunities, supporting businesses, providing skill training, and fostering entrepreneurship. The analysis suggests that North Kargar Street, due to its unique geographic position, holds the potential to become an interactive axis between the university and the local community, serving as a connective corridor among various university campuses in the area and the urban fabric. Moreover, each university campus within the area, based on its unique characteristics, has the capacity to respond to local needs. For instance, the northern campus of the University of Tehran can play a key role in cultural development, public health promotion, and innovation enhancement; the medical campuses contribute significantly to health development and the expansion of medical and therapeutic activities; the Faculty of Social Sciences can impact cultural-social development and address social challenges; and Tarbiat Modares University is well-positioned to advance education and skill development. Accordingly, universities gradually establish a deeper connection with their surrounding urban environment by leveraging these capacities and playing an active role across diverse domains. They evolve from purely educational and research institutions into socially engaged actors committed to addressing local needs and challenges. This transformation marks an important step toward strengthening the social responsibility of universities and positions them as key players in sustainable urban development and in improving the quality of life at both neighborhood and city scales.
تبلیغات
