سیده مریم هاشمی نسب

مقدمه: خودکشی، از مهم ترین شاخص های بهداشت روانی یک جامعه محسوب می شود و عوامل متعدد اقتصادی، اجتماعی، روانی در بروز آن دخیل هستند. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان راه حل محور بر گشودگی به آینده و احساس انسجام زنان دارای افکار خودکشی انجام شد. روش کار: روش پژوه ش از ن وع نیم ه تجرب ی و پیش آزم ون، پس آزم ون ب ا گ روه کنت رل ب ود. جامع ه آم اری ش امل کلیه زنان مراجعه کننده به مرکز جامع خدمات سلامت 6 شهری شهرستان گرگان دارای افکار خودکشی سال 1403بودن د ک ه 30 نف ر (15 نفر گ روه آزمای ش و 15 نف ر گ روه کنت رل) ب ه روش نمون ه گی ری در دس ترس انتخ اب ش دند. اب زار گ ردآوری داده ه ا پرسش نامه ه ای گشودگی به آینده ﺑﻮﺗﻼ و ﻫﻤﮑﺎران و انسجام روانی آنتونووسکی ب ود. مداخل ه درمان راه حل محور در 8 جلسه 90 دقیقه ای و هفته ای دو بار ب ر روی گ روه آزم ایش انج ام ش د و گ روه کنت رل هی چ گون ه مداخل ه ای دریاف ت نکردن د. تجزی ه و تحلی ل داده ه ا ب ا آزم ون ه ای توصیف ی (میانگی ن و انح راف اس تاندارد) و تحلی ل کوواریان س و ب ا اس تفاده از ن رم اف زار SPSS نس خه 24 انج ام ش د. می زان P کمت ر از 05/0 معن ی داری در نظ ر گرفت ه ش د. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان راه حل محور بر گشودگی به آینده و احساس انسجام زنان دارای افکار خودکشی در مرحله پس آزمون موثر بود (01/0P <). نتیجه گیری: ب ر اس اس یافت ه ه ای پژوه ش، از درمان راه حل محور برای بهبود گشودگی به آینده و احساس انسجام بیشتر در زنان دارای افکار خودکشی م ی ت وان اس تفاده ک رد.

هدف: این پژوهش به منظور بررسی رابطه بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی و مادران آنها اجرا شده است. روش: برای رسیدن به اهداف و آزمون فرضیه های مربوط، از میان کودکان کم توان ذهنی در شمال شهر تهران در جایگاه حوزه ای جغرافیایی با امکانات اقتصادی نسبتا گسترده تر و شهر همدان به مثابه شهری متوسط و دورتر از مرکز شهر، یک نمونه 356 نفری انتخاب شدند که از این تعداد نمونه، 43.8 درصد نمونه از شهر همدان و 56.2 درصد نمونه از شمال تهران از طریق روش نمونه گیری تصادفی در شمال تهران و همه اعضای جامعه در همدان انتخاب شدند و داده ها از طریق پرسشنامه های نشانگر بهزیستی شخصی - مقیاس بزرگسالان (PWI-A) و نشانگر بهزیستی شخصی- مقیاس نارسایی های شناختی (PWI-ID) جمع آوری شدند. یافته ها: نتایج به دست آمده بر حسب توزیع t نشان داده است که بین بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی در دو جنس دختر و پسر، تفاوت معناداری وجود ندارد، اما بین نمرات بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی در شهر همدان به گونه ای معنادار، بیشتر از همتایان آنها در شمال تهران است. نتایج همچنین نشان دادند که بهزیستی شخصی مادران در دو شهر همدان و تهران نیز یکسان هستند. با این حال، محاسبه ضریب همبستگی پیرسون، حاکی از وجود رابطه ای مستقیم بین بهزیستی شخصی مادران و کودکان آنها بود؛ به این معنا که با افزایش بهزیستی شخصی در مادران، این شاخص در کودکان کم توان ذهنی آنها نیز افزایش خواهد یافت. این یافته با آنچه در پژوهش های مشابه در دیگر کشورها به دست آمده، یکسان است. نتیجه گیری: بهزیستی شخصی مادران با بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی ارتباط دارد، اما بهزیستی شخصی کودکان کم توان ذهنی پسر و دختر متفاوت نیست.