احسان افضلی

در این پژوهش به بررسی مربی گری شناختی–رفتاری در سازمان ها پرداخته شده است؛ رویکردی که بر پایه نظریه های شناختی و رفتاری شکل گرفته و با هدف ارتقای عملکرد شغلی، کاهش اضطراب و فرسودگی کارکنان و بهبود تاب آوری فردی و تیمی مورد استفاده قرار می گیرد. مرور پیشینه نشان می دهد که مربی گری شناختی از طریق اصلاح باورها و الگوهای فکری ناکارآمد، توانایی کارکنان را در مقابله با فشارهای شغلی افزایش می دهد و رفتارهای اثربخش سازمانی را تقویت می کند. این مطالعه بر چهار بعد کلیدی شامل مربی گری شغلی شناختی–رفتاری، مربی گری شناختی–رفتاری (CBC)، طراحی مدل های مربی گری شناختی و مربی گری برای مهارت های مقابله ای متمرکز است و مدلی مفهومی برای پیاده سازی در محیط های واقعی سازمانی ارائه می دهد. روش پژوهش مبتنی بر مرور و تحلیل نظام مند مقالات علمی سال های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ بوده و نتایج نشان می دهد مداخلات مربی گری شناختی می توانند به شکل معناداری استرس شغلی را کاهش دهند، تاب آوری و مهارت های رهبری مدیران را توسعه دهند و فرسودگی شغلی کارکنان را بهبود بخشند. همچنین، طراحی مدل های بومی مربی گری شناختی متناسب با شرایط فرهنگی و سازمانی ایران می تواند در توسعه منابع انسانی و افزایش تعهد سازمانی نقش مؤثری ایفا کند. دستاوردهای این پژوهش شامل ارائه پیشنهادهای کاربردی برای طراحی دوره های آموزشی مبتنی بر شناخت و رفتار، اجرای برنامه های مربی گری در سازمان های دولتی و خصوصی و توسعه مهارت های مقابله ای کارکنان است. نتایج این تحقیق برای مدیران، مربیان حرفه ای و پژوهشگران حوزه مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی کاربردی خواهد بود و می تواند به عنوان مبنای تحقیقات آینده در زمینه سلامت روانی و عملکرد سازمان ها مورد استفاده قرار گیرد.