جعفر ولی پور

نهج البلاغه مهم ترین منبع دینی، فکری، فرهنگی و وجه مشترک مسلمانان، همواره موردتوجه بوده و با داشتن ویژگی مهم جامعیت، هدایتگر انسان به سعادت، امنیت و آرامش است. ازجمله مشخصه های خاص نهج البلاغه، شیوه ویژه ای از گفتار است که در بسیاری از خطبه ها، نامه ها و حکمت ها به کار رفته است. هدف از پژوهش این مقاله بررسی تأثیر قصه گویی یکی از راه های اثرگذار، بر تقویت یادگیری رفتار اجتماعی در کودکان و نوجوانان را با نگاهی علمی بیان می کند. رفتار اجتماعی؛ در زندگی اجتماعی دارای تفاوت هایی در شکل، تعدد و شیوه های تقویت آن در نظم عمومی وجود دارد که مورد نظر است. روش پژوهش از نظر اهداف؛ کاربردی، از نظر داده ها، کمی و از نظر ماهیت و نوع مطالعه، شبه آزمایشی است که تعداد 40 نفر از اعضای پسر 9 تا 11 سال کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهرستان نوشهر، به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب و سپس در دو گروه 20 نفری (آزمایش و کنترل) قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد توزیع فراوانی پاسخ گویان برحسب نمره یادگیری رفتار اجتماعی در مرحله پیش آزمون، بیشترین تعداد با 5/37 درصد در بازه نمره 85-75 و کمترین تعداد با 5/2 درصد در بازه نمره کمتر از 50 و در مرحله پس آزمون بیشترین تعداد با 55 درصد در بازه نمره 100-85 و کمترین تعداد با 15 درصد در بازه نمره 85-75 بوده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که قصه گویی براساس حکمت های نهج البلاغه می تواند رفتار اجتماعی را به کودکان و نوجوانان منتقل کند و تأثیر مثبتی بر رشد شخصیتی آنان داشته باشند. همچنین، این قصه ها می توانند به تقویت یادگیری رفتار اجتماعی در کودکان و نوجوانان کمک کنند.

پژوهش پیش رو، با هدف شناسایی و سنجش عوامل مؤثر بر حضور مجدد اعضاء در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهرستان نوشهر انجام شده است. این پژوهش با روش پیمایشی و جامعه آماری کلیه اعضاء (کودک و نوجوانان 7-17 سال) که در تابستان 1403 به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نوشهر مراجعه کرده و نمونه آماری، شامل نود نفر و به شیوه نمونه گیری خوشه ای دومرحله ای انتخاب شده است. داده های حاصل از پرسشنامه ها با استفاده از آزمون های دوجمله ای، فریدمن، من ویتینی و کروسکال - والیس تحلیل شد. مهم ترین عوامل تمایل حضور مجدد در کانون در گروه های هدف؛ انگیزه های درونی، رفتار مربیان، منابع موجود، کارگاه ها (کارگاه های عمومی و تخصصی)، فضای مرکز و امکانات در نظر گرفته شده است. دیدگاه دختران و پسران درخصوص عوامل؛ فضای مرکز، امکانات و انگیزه های درونی متفاوت است، به گونه ای که دختران این عوامل را مؤثرتر می دانند. نتایج آزمون کروسکال والیس نشان داد گروه های سنی بالاتر نسبت به گروه های سنی پایین تر، عامل استفاده از امکانات (فضای بازی، آمفی تئاتر، نور، سرمایش و گرمایش و...) را مؤثرتر می دانند. در یک جمع بندی کلی می توان گفت که عوامل مؤثر بر تمایل حضور مجدد در کانون، تابع مجموعه ای از عوامل است که مهم ترین آن، رفتار مربیان است. نتایج پژوهش می تواند در سیاست گذاری های کلان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان یا هر نوع کتابخانه ای که به گروه کودک و نوجوان خدمات رسانی می کند، مفید واقع شود.