محمد نبیونی

مقدمه: کلستاز یکی از بیماری های مزمن کبد است که به طور جدایی ناپذیری با عدم تعادل اکولوژیکی میکروبیوتای روده همراه است. ازآنجاکه تمرین ورزشی یک واسطه قوی برای لیپولیز است یک رویکرد مؤثر برای جلوگیری از آسیب های مرتبط با کلستاز است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات حفاظتی توأم تمرین ورزشی و مکمل پروبیوتیک بر کبد کلستاتیک بود. روش پژوهش: در این تحقیق تجربی، تعداد 30 سر رت نر نژاد ویستار (230 تا 250 گرم) به طور تصادفی در پنج گروه شامل کنترل، کلستاز ، کلستاز با تمرین ورزشی سه جلسه در هفته، کلستاز با درمان پروبیوتیک پنج جلسه در هفته (CFU/ml 108) و کلستاز تحت تمرین ورزشی و درمان با پروبیوتیک به مدت سه هفته قرار گرفتند. بافت کبد برای بررسی های هیستومورفومتریک ، بررسی بیان ژن TGFβ و سرم خون برداشت شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی سطح معنی داریP<0.001 انجام شد. یافته ها: کاهش معنادار در تعداد هپاتوسیت های سالم و افزایش معنادار تعداد سلول های کوپفر، سطح TBili و ALP خون و همچنین افزایش بیان ژن TGFβ در گروه کلستاز نسبت به کنترل نشان داد (P<0.001) که تمرین ورزشی و مصرف پروبیوتیک به تنهایی و یا هم افزایی موجب جبران ضایعات بافت کبد و تعداد هپاتوسیت ها، کاهش تعداد سلول های کوپفر و کاهش میزان ALP ، TBili و بیان ژن TGFβ در گروه های تیماری گردید (P<0.001) . نتیجه گیری: مصرف پروبیوتیک همراه با تمرین ورزشی یا به تنهایی با کاهش روند آسیب بافت کبد می تواند به عنوان یک پروتکل درمانی در بیماران مبتلا به کلستاز مورداستفاده قرار گیرد.

هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تمرین هوازی با شدت متوسط و زیاد بر بیان ژن های BAX و BCL2 میوکارد موش های صحرایی نر پس از کم خونی و خون رسانی مجدد بود. در این پژوهش از 26 سر موش صحرایی ویستار دوماهه با وزن تقریبی 25/25 ± 25/225 گرم استفاده شد. برای بررسی ایجاد سکته حاصل از تزریق ایزوپرنالین، مطالعه ای راهنما در گروه تجربی برای گروه سکته (تعداد = هفت) و گروه کنترل (تعداد = هفت) انجام شد و سکته بطن چپ پس از تزریق ایزوپرنالین با تکنیک تری کروماسون تأیید شد. سپس، موش های گروه پژوهش برای اندازه گیری بیان ژن ها به سه گروه تمرین هوازی با شدت متوسط (تعداد = چهار)، شدت زیاد (تعداد = چهار)و کنترل (تعداد = چهار)تقسیم شدند. موش های گروه پژوهش به مدت یک هفته با دویدن روی نوار گردان آشنا شدند و تمرین هوازی یک ماهه را با شدت متوسط و زیاد با تواتر سه جلسه در هفته اجرا کردند. پس از دو روز استراحت، با فاصله 24 ساعت به موش ها ایزوپرنالین تزریق شد، اما به موش های گروه کنترل فقط ایزوپرنالین تزریق شد. از فرمول 2-∆∆ct برای اندازه گیری بیان ژن BAX و BCL2 و از آزمون آماری تی مستقل برای مقایسه دو گروه سکته و کنترل در مطالعه راهنما و از آزمون آنوا برای مقایسه گروه ها استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که تمرین هوازی متوسط و زیاد می تواند بیان ژن BAX و BCL2 را به ترتیب کاهش و افزایش دهد، اما این تغییرات در تمرین هوازی با شدت متوسط و زیاد معنا دار نبود؛ بنابراین، به نظر می رسد این شدت و مدت زمان تمرین نمی تواند مسیرهای آنتی آپوپتوزی حاصل از ورزش را برای به حداقل رساندن عوارض سکته فعال کند.