۱.
مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری التهابی خودایمنی است که بر عملکرد شناختی در طول توسعه بیماری اثر دارد. یکی از تغییرات مهم در سیستم اعصاب مرکزی این بیماران اختلال سیناپسی است که پیش از دمیلینه شدن اکسون ها و مسیرهای عصبی رخ می دهد. پژوهش های پیشین نشان دهنده این نکته است که فعالیت بدنی در پیشگیری و درمان چنین شرایطی امیدوارکننده است. تحقیق حاضر با هدف بررسی تغییرات حاصل از ورزش شنا بر پروتئین سیناپتوزومی SNAP25 بافت مغز دخیل در اختلالات شناختی و التهابی MS انجام شد. روش پژوهش: از 21 موش سوری C57BL/6 در سه گروه به تعداد مساوی کنترل، آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی بدون تمرین و با چهار هفته شنای هوازی استفاده شد. نمرات بالینی روزانه و سطح پروتئین SNAP25 پس از چهار هفته تمرین با روش وسترن بلات اندازه گیری شد. یافته ها: القای EAE سطح SNAP25 را نسبت به گروه کنترل سالم افزایش داد، اما ورزش شنا توانست آن را .۲۷ درصد کاهش دهد نمرات بالینی نیز در پی انجام ورزش در موش های بیمار بهبود یافت. نتیجه گیری: ورزش منظم روزانه با تنظیم بیان SNAP25 در بافت مغز، احتمالاً رهایش واسطه های عصبی و عوامل تروفیک در ناحیه سیناپس را در شرایط التهابی تعدیل می کند و موجب بهبود علائم اختلال شناختی می شود.
۲.
مقدمه: کلستاز یکی از بیماری های مزمن کبد است که به طور جدایی ناپذیری با عدم تعادل اکولوژیکی میکروبیوتای روده همراه است. ازآنجاکه تمرین ورزشی یک واسطه قوی برای لیپولیز است یک رویکرد مؤثر برای جلوگیری از آسیب های مرتبط با کلستاز است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات حفاظتی توأم تمرین ورزشی و مکمل پروبیوتیک بر کبد کلستاتیک بود. روش پژوهش: در این تحقیق تجربی، تعداد 30 سر رت نر نژاد ویستار (230 تا 250 گرم) به طور تصادفی در پنج گروه شامل کنترل، کلستاز ، کلستاز با تمرین ورزشی سه جلسه در هفته، کلستاز با درمان پروبیوتیک پنج جلسه در هفته (CFU/ml 108) و کلستاز تحت تمرین ورزشی و درمان با پروبیوتیک به مدت سه هفته قرار گرفتند. بافت کبد برای بررسی های هیستومورفومتریک ، بررسی بیان ژن TGFβ و سرم خون برداشت شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی سطح معنی داریP<0.001 انجام شد. یافته ها: کاهش معنادار در تعداد هپاتوسیت های سالم و افزایش معنادار تعداد سلول های کوپفر، سطح TBili و ALP خون و همچنین افزایش بیان ژن TGFβ در گروه کلستاز نسبت به کنترل نشان داد (P<0.001) که تمرین ورزشی و مصرف پروبیوتیک به تنهایی و یا هم افزایی موجب جبران ضایعات بافت کبد و تعداد هپاتوسیت ها، کاهش تعداد سلول های کوپفر و کاهش میزان ALP ، TBili و بیان ژن TGFβ در گروه های تیماری گردید (P<0.001) . نتیجه گیری: مصرف پروبیوتیک همراه با تمرین ورزشی یا به تنهایی با کاهش روند آسیب بافت کبد می تواند به عنوان یک پروتکل درمانی در بیماران مبتلا به کلستاز مورداستفاده قرار گیرد.
۳.
مقدمه: کاهش فعالیت جسمانی یکی از علل شروع بیماری های مزمن در جوامع امروزی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر مصرف آووکادو همراه با تمرینات هوازی بر نیمرخ لیپیدی و عملکرد جسمانی است.
روش پژوهش: 36 زن غیرفعال (23/1 ± 43/27BMI ) منطقه 5 تهران به روش نمونه گیری در دسترس با توجه به معیارهای پژوهش، انتخاب و پس از همگن کردن نمونه ها (قد، وزن، سن) به صورت تصادفی به چهار گروه 10نفری (سه گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت هشت هفته تمرینات هوازی تناوبی را اجرا کردند. گروه میوه آووکادو+تمرین، همزمان با شرکت در هشت هفته تمرین، روزی دو برش 100 گرمی از میوه آووکادو را در دو نوبت صبح و عصر دریافت کردند. گروه آووکادو، در طول هشت هفته تمرین، آووکادو مصرف کردند و گروه کنترل به زندگی عادی خود ادامه دادند. از روش آنکووا برای بررسی اختلاف معناداری میانگین ها متغیرهای نیمرخ لیپیدی و عملکرد جسمانی در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد هشت هفته تمرینات هوازی دارای تأثیر معنادار بر متغیرهای کاهش وزن، تری گلیسیرید، LDL و HDL و عملکرد بدنی آزمودنی ها داشته است (05/0>P). در گروه مصرف میوه آووکادو نیز تأثیرات مثبت و معنادار بر متغیرهای تری گلیسیرید و HDL داشت و بیشترین تغییر در متغیرهای گروه تمرین+آووکادو مشاهده شد (05/0>P).
نتیجه گیری: با انجام تمرینات هوازی و مصرف میوه آووکادو می تواند موجب کاهش روند افزایش وزن و نیمرخ لیپیدی شد و موجب جلوگیری از بیماری های مختلف نظیر قلبی-عروقی شود.
۴.
مقدمه: تمرینات محدودیت جریان خون همراه با مصرف مکمل های ارگوژنیک مانند سیترولین مالات می توانند با تقویت مسیرهای آنابولیک، بر هایپرتروفی عضلانی و سطوح IGF-1 تأثیرگذار باشند. هدف کلی این پژوهش، تعیین تاثیر دوازده هفته تمرینات محدودیت جریان خون به همراه مکمل سیترولین مالات بر هایپرتروفی و IGF-1 در مردان جوان ورزشکار بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، 40 مرد جوان ورزشکار با شاخص توده بدنی طبیعی از تبریز به صورت تصادفی در چهار گروه تمرین BFR + مکمل، تمرین BFR + دارونما، مکمل، و کنترل + دارونما قرار گرفتند. دو گروه تمرینی به مدت 12 هفته ورزش کردند، و فشار کاف ها از 130 به 200 میلی متر جیوه افزایش یافت. مکمل سیترولین مالات با دوز 8 گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، 30 تا 60 دقیقه قبل از تمرین مصرف شد. این مطالعه به صورت دو سوکور انجام گرفت. سطوح سرمی IGF-1 با روش الایزا و هایپرتروفی عضلات چهارسر ران و دوسر بازویی از طریق دور اندام مورد بررسی قرار گرفت. پس از تأیید نرمال بودن داده ها با آزمون شاپیرو-ویلک، از تحلیل کوواریانس، آزمون تعقیبی توکی، و تی همبسته استفاده و با نرم افزار SPSS نسخه 22 و سطح معناداری05/0 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج دوازده هفته تمرینات محدودیت جریان خون به همراه مکمل سیترولین مالات بر هایپرتروفی دوسربازویی و چهارسرران(001/0=p)، IGF-1 سرم (001/0=p) مردان جوان ورزشکار تاثیر معناداری دارد. نتیجه گیری: تمرین BFR ابزاری مؤثر برای بهبود نتایج تمرینی و افزایش فاکتورهای رشد عضلانی مانند IGF-1 است. یافته های پژوهش، گنجاندن آن در برنامه های ورزشی را برای بهینه سازی هیپرتروفی عضلانی توصیه می کند
۵.
مقدمه: اختلالات شناختی ناشی از تغییرات متابولیکی در شرایط یائسگی و دیابت از عوامل مهم مرگ و میر در سالمندان است. نقش مطلوب تمرینات ورزشی و آنتی اکسیدان های طبیعی مانند ژل رویال در بهبود این اختلالات مطرح شده اما اثر همزمان آنها بر نروتروفین ها و متابولیسم مغز به خوبی شناخته نشده است. روش ها: در این مطالعه 37 سر رت اوورکتومی شده دیابتی به گروه های (1) کنترل اوورکتومی دیابتی (OVX+DM)، (2) شم (Sham)، (3) تمرین هوازی (ET)، (4) مصرف ژل رویال (RJ)، (5) تمرین هوازی + ژل رویال (RJ+ET) تقسیم و 7 سر رت سالم در گروه کنترل سالم (HC) قرار گرفتند. تمرین هوازی به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته با شدت 55 تا 75 درصد سرعت بیشینه اجرا شد. ژل رویال روزانه با دوز mg/kg 100 مصرف شد. یافته ها: در گروه OVX+DM مقادیر بیان ژنی BDNF، TrkB و انسولین به طور معناداری کاهش و گلوکز افزایش یافت (05/0≥P). مداخله ژل رویال و تمرین+ژل رویال موجب افزایش بیان ژنی BDNF، TrkB و کاهش گلوکز شد (05/0≥P). افزایش انسولین تنها در گروه RJ+ET نسبت به گروه OVX+DM معنادار بود. همچنین بیان BDNF و TrkB در گروه RJ+ET بیشتر از گروه RJ بود (05/0≥P). نتیجه گیری: به نظر می رسد تعامل تمرین و مصرف ژل رویال بر شاخص های گلایسمیک و نوروتروفیکی موثرتر از مداخلات تکی است و استفاده توأمان آن ها پیشنهاد می شود.
۶.
مق دمه : بررسی مسیرهای سیگنالینگ مؤثر در تغییرات سوخت وساز بدن اخیراً مورد توجه محققان زیادی قرار گرفته است که دلیل آن را می توان افزایش بیماری های متابولیکی مانند دیابت، فشار خون، چاقی ناشی از سارکوپنیا و... دانست. هدف از پژوهش حاضر مقایسه سه روش تمرینی بر بیان پروتئین های TNF-α و FGF-21 در بافت عضله نعلی رت های نژاد ویستار مبتلا به چاقی سارکوپنیک است. مواد و روش : در این تحقیق 50 سر رت نر ویستار با سن (15 ماه و وزن 320 تا 350 گرم ) خریداری شد. 10 سر از رت ها در ابتدای پژوهش به عنوان گروه کنترل جدا شدند و مابقی به مدت 12 هفته تحت رژیم غذایی پرچربHFD قرار گرفتند. پس از محرز شدن چاقی و ضعف قدرت عضلانی، رت های چاق به طور تصادفی به چهار گروه زیر تقسیم شدند: 1. گروه کنترل چاق سارکوپنیک، 2. تمرین مقاومتی، 3. تمرین HIIT و 4. تمرین ترکیبی. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرین کردند. در پایان هشت هفته به منظور مقایسه گروه ها آزمون های عملکردی (قدرت گرفتن و حداکثر سرعت) انجام گرفت. 48 ساعت بعد رت ها بی هوش و تشریح شدند. مقادیر پروتئین های TNF-α و FGF-21 در بافت عضله نعلی با روش الایزا اندازه گیری شد. نتایج با آزمون های آماری تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنا داری 05/0 یافته ها : یافته ها نشان داد رژیم غذایی پرچرب موجب افزایش معنا دار وزن، مقادیر پروتئین TNF-α و کاهش معنادار مقادیر پروتئین FGF21 نسبت به گروه کنترل شد (05/0P<). هر سه گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل چاق کاهش معنادار در مقادیر TNF-α داشتند که این کاهش در گروه تمرینات ترکیبی کمی بارزتر بود (0059/0P=). در مقادیر FGF21 بین گروه های تمرینی و گروه کنترل و کنترل چاق افزایش معنا دار وجود داشت (001/0P=). همین طور بین گروه ترکیبی و HIIT تفاوت معنا دار وجود داشت (038/0P=) و بین گروه های مقاومتی و HIIT تفاوت معناداری مشاهده نشد (085/0P=). نتیجه گیری : پژوهش حاضر نشان داد مقادیر پروتئین TNF-α در تمامی گروه های تمرینی نسبت به گروه کنترل چاق کاهش و مقادیر پروتئین FGF21 افزایش داشت که این تغییرات در گروه تمرین ترکیبی کمی بارزتر است، از این رو ممکن است این نوع تمرین سودمندتر باشد.
