زینب یوسفی

کمردرد مزمن غیر اختصاصی (NSCLBP) یکی از مشکلات شایع در زنان سالمند است که علاوه بر محدودیت های حرکتی، عملکرد شناختی و روانی آنان را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. هدف این پژوهش، بررسی تأثیر تمرینات منتخب پیلاتس در محیط آبی بر عملکرد حرکتی و روانی-اجتماعی زنان سالمند مبتلا به NSCLBP بود. این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. از میان ۵۸ داوطلب، ۲۸ نفر واجد شرایط انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (هرکدام ۱۴ نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی طی هشت هفته، سه جلسه در هفته، هر جلسه ۶۰ دقیقه، تمرینات پیلاتس در آب شامل تقویت عضلات مرکزی، افزایش انعطاف پذیری و تمرینات تعادلی را در استخر دانشکده تربیت بدنی کرمان انجام دادند. ارزیابی عملکرد حرکتی با آزمون های TUG و Tinetti و ارزیابی روانی-اجتماعی با آزمون ترس از حرکت (TSK) صورت گرفت. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه گیری مکرر انجام شد. نتایج نشان داد که تمرینات موجب بهبود معنادار در عملکرد حرکتی در هر دو گروه شد، اما تفاوت بین گروه ها از نظر آماری معنادار نبود. در مقابل، نمرات TSK نشان دهنده تفاوت معنادار بین گروه ها و تعامل زمان و گروه بود که بیانگر اثربخشی تمرینات بر کاهش ترس از حرکت در گروه تجربی است. این یافته ها نشان می دهند که تمرینات پیلاتس در آب می تواند به عنوان یک مداخله مؤثر در بهبود جنبه های روانی و حرکتی زنان سالمند مبتلا به NSCLBP مورد استفاده قرار گیرد.

در این نوشتار با تحلیل دیدگاه علامه طباطبایی و جوادی آملی درباره قاعده کلامی - فلسفی لطف در مسئله شمول گرایی در نجات، چگونگی تحول این نگرش در دو اندیشمند و فیلسوف معاصر مورد مطالعه قرار گرفته است. اهمیت این نوشتار در تحلیلِ چگونگی ارتباط رویکرد این دو متفکر در بحث حقانیت ادیان و نتایج آن در بحث شمول گرایانه آن ها در خصوص مسأله نجات است. در این میان علامه طباطبایی به نوعی شمول گرایی در حقانیت و نجات است که طبق قاعده لطف به حداکثری بودن نجات قائل است؛ اما جوادی آملی به انحصارگرایی در حقانیت قائل بوده و به حداقلی بودن آن از نظر نسبی قائل است. این تحقیق که به روش توصیفی – تحلیلی و با مطالعه تطبیقی آثار این دو اندیشمند به دست آمده است نشان داده است که علی رغم تقریر واحد این دو متفکر از قاعده لطف در شمول گرایی در نجات، برخی مبانی و رویکردهای آن ها در ارائه این تقریر از جمله در موضوع بهره مندی از قاعده لطف با هم متفاوت است و نشان از تحول کارکرد این قاعده در فلسفه و کلام اسلامی معاصر دارد.

در این نوشتار، مسأله ی کثرت و تنوع دینی در آراء جوادی آملی و پاسخ او به پرسش های اصلی ذیل این مسأله مورد بررسی قرار می گیرد. هدف این پژوهش این است که با روش توصیفی – تحلیلی به گونه شناسی دیدگاه جوادی آملی در خصوص مسأله ی تعدد ادیان پرداخته و اندراج پاسخ های او به سه پرسش اصلی مساله ی تعدد ادیان یعنی پرسش حقانیت، پرسش نجات و پرسش تعامل پیروان ادیان، ذیل یکی از نظریات اصلی این مسأله معین گردد. در راستای دست یابی به این هدف، دیدگاه جوادی آملی در خصوص پرسش حقانیت بر اساس وحدت دین و فطرت، نقد نسبیت در فاعل و واقعیت و مسأله ی صراط مورد واکاوی قرار گرفته و نشان داده می شود که جوادی آملی بیشتر موضعی انحصارگرایانه نسبت به حقانیت ادیان دارد. جوادی آملی در پاسخ به پرسش نجات با طرح مسائلی هم چون هدایت و معذوریت، نگرشی شمول گرایانه را در پیش می گیرد. در پاسخ به نحوه ی تعامل با پیروان سایر ادیان نیز، ایشان معتقد به همزیستی مسالمت آمیزِ متکی بر معیار و ملاک هستند همزیستی ای که عملا متکی بر نگرش شمول گرایانه به تعدد و کثرت دینی قابل تحقق است.

کاربری اراضی شهری، از مفاهیم اساسی و پایه در برنامه ریزی شهری است و شالوده اصلی آن به شمار می رود. می توان گفت بحث و بررسی در این خصوص، تقریباً در تمام نظریه های ماهوی و یا فرآیندی برنامه ریزی، همیشه جزء ثابت آن بوده است. این خود اهمیت برنامه ریزی کاربری اراضی شهری را در عرصه کالبدی آن، به وضوح بیان می کند. در این پژوهش به روش توصیفی و مروری روایتی و بررسی بهترین شواهد به پیمایش و جمع بندی ضوابط و معیارهای جغرافیاییِ مکان یابی کاربری های فرهنگی شهری می پردازد. پژوهش از نظر هدف کاربردی است که به صورت موردی کاربری های فرهنگسرا و کتابخانه ها را مورد بررسی و تحلیل قرار می دهد. نتایج تحقیق نشان داد که در کاربری های مورد بررسی معیارهای اصلی مکانیا بی کاربری های مذکور که از سوی محققان مختلف مورد استفاده قرار گرفته است شامل ابعاد: مرکزیت، سازگاری، اندازه، محیط انسانی، شرایط فیزیکی، تراکم و توزیع جمعیت، دسترسی، امنیت، ایمنی و سلامت می باشند که هر یک نیز از زیرمعیارها یا شاخص های مختلفی را نیز در بر می گیرند.

«سردوک» ها در زمرۀ مواد فرهنگی موردتوجه و نیاز اصلی جوامع رمه دار و نیمه یکجانشین و ازجمله آثاری هستند که ارتباط مستقیم با الگوی معیشت و تولیدات داخلی درونزای البسه و الیاف جوامع اولیه دارند که در تحلیل یافته های محوطه های باستانی تفسیر می شوند. محوطۀ پشت فرودگاه دشت ملایر نیز از این خصیصه مستثنی نبوده و تعداد 123 سردوک به دست آمده در بین یافته های کاوش باستان شناختی آن، ازلحاظ گونه و فراوانی، حضور چشمگیری دارند؛ سردوک های این محوطه را می توان در دو گروه اصلی محدب و مخروطی تقسیم کرد که هر گروه به دو زیرشاخۀ منقوش و ساده، و ازنظر کیفیت ساخت نیز در دو گروه متوسط و خشن قابل تفکیک و گونه شناسی هستند. تمامی سردوک ها از جنس گِل پخته (سفالی) با آمیزۀ گیاهی و در اندازۀ مختلف ساخته شده است؛ برخی از سردوک ها داری نقوش گود هستند که به واسطۀ وسیله ای نوک تیز ایجاد شده است. هدف این پژوهش در وهلۀ اول، گونه شناسی و مطالعۀ سردوک ها، و در وهلۀ دوم، تحلیل الگوی معیشت وابسته به تولید منسوجات تپۀ پشت فرودگاه خواهد بود. تعداد قابل توجه سردوک های تپۀ پشت فرودگاه و کاربرد آن در تولید نخ می تواند با تحلیل آن بر الیاف تولیدشده و چگونگی سازماندهی این تولید، کمک شایان نماید. روش پژوهش حاضر، مبتنی بر مطالعات تطبیقی و با رویکرد توصیفی-تحلیلی، در پی پاسخ به این پرسش هاست: سردوک های مکشوف تپۀ پشت فرودگاه از چه گونه و فرم هایی تشکیل شده و باتوجه به نوع فرم و اندازه ها در تولید چه نوع نخ هایی مورد استفاده بوده است؟ با توجه به نوع نیمه یکجانشینی جوامع تپۀ پشت فرودگاه و فراوانی سردوک ها، تولید منسوجات در این محوطه برای مصارف محلی و داخلی و یا برونزا و دادوستد فرامنطقه ای بوده است؟ باتوجه به نوع استقرار نیمه یکجانشین و کوچ رویی و شیوۀ تولید اقتصادی متکی بر گلّه داری جوامع اولیۀ زاگرس مرکزی و نیز مشخصاً محوطۀ تپه پشت فرودگاه، به نظر می رسد براساس تنوع سردوک های این محوطه در نوع مواد، کیفیت ساخت، فرم و اندازۀ گونه ها، عمدتاً این سردوک ها در الیاف پشم برای مصارف محلی و دادوستد فرامنطقه ای در تأمین نیازهای اولیه بوده است.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین ساختار قوانین برندینگ در کالاهای ورزشی و سطح رضایت مشتریان است. جامعه آماری شامل هشتصدوپنجاه نفر از کلیه دانشجویان رشته تربیت بدنی در مقطع تحصیلی کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه های شهر مشهد است که براساس جدول مورگان به طور تصادفی تع داد دویست و پنجاه و شش نفر برای نمونه تحقیق انتخاب شده اند. برای دست یابی به اهداف از  پرسشنامه محقق ساخته در زمینه ساختار قوانین برندینگ و برای سنجش سطح رضایت مندی مشتریان از پرسشنامه ای که قبلا در پژوهش بنسردی، 1389(طراحی استراتژی توسعه ورزش همگانی و رضایت شهروندان استان لرستان) استفاده شده است، بهره بردیم. روایی هردوپرسشنامه به تایید متخصصان و اساتید تربیت بدنی رسید و پایایی آنها بر روی پنجاه نفر آزمودنی و با استفاده از روش کرونباخ محاسبه و به ترتیب 0/81 و 0/85 به دست آمد. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات جمع آوری شده از روش های آماری توصیفی و استنباطی ازجمله کولموگروف اسمیرنف و آزمون ضریب همبستگی پیرسون با کمک نرم افزار (اس پی اس اس  18) و (لیزرل 11) انجام شد. یافته های تحقیق نشان می دهد که بین ساختار قوانین برندینگ در کالاهای ورزشی و سطح رضایت مشتریان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.