اثربخشی درمان چشم انداز زمان بر تاب آوری و تنیدگی والدینی مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی(مقاله علمی وزارت علوم)
حوزههای تخصصی:
هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان چشم انداز زمان بر تاب آوری و تنیدگی والدینی مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی بود. پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی منطقه 2 شهر تهران در سال 1403 بود که پس از مصاحبه مقدماتی و بر اساس ملاک های ورود و خروج از پژوهش، به روش هدفمند تعداد 30 نفر از آن ها انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزار اندازه گیری پژوهش شامل مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD_RISC، 2003) و مقیاس تنیدگی والدینی بری و جونز (PSS، 1995) بود. درمان چشم انداز زمان در 8 جلسه گروهی و هر جلسه 90 دقیقه ای هفته ای یکبار درمان بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کواریانس چند متغیری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری (01/0>P)، میان پس آزمون گروه آزمایش و کنترل در تاب آوری و تنیدگی والدینی وجود داشت. بنابراین، می توان نتیجه گرفت که درمان چشم انداز از درمان های اثربخش در بهبود تاب آوری و تنیدگی والدینی مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی است.