باقر ریاحی مهر

جیمز بلَمی از مستشرقان قرآن پژوه با شیوه نقد متن، به تغییر و اصلاح واژگانی از قرآن اقدام نموده است. وی در مقاله «نقد متنی قرآن» در دائره المعارف قرآن لیدن با پیش فرض وقوع خطای نوشتاری در متن قرآن، مدعی است که واژه هایی در قرآن وجود دارد که براثر اشتباه ناسخان و کاتبان وحی از حالت نخستین تغییر کرده است و درنتیجه باید اصلاح گردد و به اصل خود بازگردد. واژه «الجِبت» یکی از این واژه هاست که بلمی «الجِّنت» را اصل آن دانسته است. بررسی درستی و نادرستی ادعای بلمی در این خصوص مسئله اصلی در این مقاله است. این مقاله در صدد است با استفاده از روش توصیفی تحلیلی دیدگاه های مفسران فریقین را با مبانی زبانشناختی بررسی کند و میزان دقیق و غیردقیق بودن ادعای بلمی را اثبات نماید. یافته ها نشان می دهد که در مورد این واژه، هیچ گونه تغییر و تصحیفی اتفاق نیفتاده است که نیاز به اصلاح باشد. دیدگاه بلمی به دلیل اینکه با پیش فرض همسان انگاری قرآن با کتب مقدس همراه است و از دیگر سو با حقایقی از تاریخ قرآن، تواتر شفاهی متن قرآن و درمجموع با مبانی اسلامی و زبان شناختی لغت شناسان و مفسران اسلامی تطابق کامل ندارد، بدین ترتیب نمی تواند از اعتبار لازم برخوردار باشد.

کتاب «The Study Quran» به قلم دکتر سیدحسین نصر و همکاران، از برجسته ترین آثار تفسیری معاصر است که در سال ۲۰۱۵ میلادی به زبان انگلیسی انتشار یافت و ظرف مدت کوتاهی جایگاهی ممتاز در محافل اسلام پژوهی غربی به دست آورد. ترجمه فارسی این اثر با عنوان «تفسیر معاصرانه قرآن کریم»، به همت انشاءالله رحمتی در ایران منتشر می شود که تاکنون سه مجلد نخست آن، دربردارنده ترجمه، متن و افزوده های مترجم، در دسترس علاقه مندان قرار گرفته است. نوآوری مترجم در الحاق مطالب تحلیلی و انتقادی به صورت پانوشت و پی نوشت های مبسوط، فرصتی مغتنم برای غنای هرچه بیشتر متن و همچنین آسیب شناسی و نقد روشمند آن پدید آورده است. مقاله پیش رو با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و نگرشی انتقادی، به واکاوی افزوده های مترجم ذیل تفسیر سوره توبه (به عنوان مطالعه موردی) می پردازد و درصدد ارزیابی میزان کارآمدی، دقت و معاصرانگی این افزوده ها است. یافته های پژوهش نشان می دهد افزوده های مترجم در برخی موارد از رهگذر رفع ابهام، استناد به منابع اصیل و تصحیح کاستی های متن اصلی، سهمی مؤثر در ارتقای سطح تفسیر داشته و به توازن بخشی میان آرای فریقین یاری رسانده است. بااین حال، نارسایی هایی نیز بر تحلیل علمی این افزوده ها سایه افکنده است که از جمله مهم ترین آنها می توان به این موارد اشاره کرد: غفلت از مؤلفه های بنیادین معاصرانگی، عدم ترمیم همه جانبه ایرادات اساسی متن اصلی، استناد به روایات ضعیف یا فاقد اعتبار، تکیه بر تأویلات ذوقی بی پشتوانه و کاستی جدی در مستندسازی نظام مند برخی مطالب. از منظر این پژوهش، استمرار مسیر انتقادی، استفاده از ذخایر تفسیری معتبر و التزام به پاسخ گویی منعطف به اقتضائات فکری و معنوی عصر حاضر، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای سطح اثر و پاسخ به انتظارات جامعه علمی معاصر به شمار می رود.

قرآن، به عنوان متنی الهی و زنده، محدود به یک ساحت معرفتی خاص نیست و همواره بستر گسترش پذیری معنا را برای قرائت های عقلانی و شهودی فراهم می آورد. عرفان، به ویژه در صیغه ی تأویلی خود، یکی از مهم ترین میدان های این گسترش معنایی است. با این حال، هر تأویل عرفانی که فاقد بنیاد عقلانی و التزام شرعی باشد و صرفاً بر ذوق شخصی مفسر تکیه کند، از اعتبار معرفتی و دینی ساقط می شود و از مسیر مقاصد وحی فاصله می گیرد. در این میان، اسماعیل حقّی بروسوی، مفسر برجسته سده یازدهم هجری، در تفسیر پرحجم و مشهور خود روح البیان، کوشیده است میان ظاهر شریعت و باطن طریقت پیوندی معنادار برقرار سازد و آیات الهی را در پرتو شهود عرفانی و با رعایت ساختار ظاهری آن بازخوانی کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد ساختارشناختی، به بررسی تطور ساختار تأویل عرفانی در روح البیان پرداخته و جایگاه آن را در منظومه عرفانی ابن عربی بازکاوی کرده است. یافته ها نشان می دهد که دستگاه تفسیری بروسوی از یک سو متأثر از مبانی وحدت وجودی و تأویلات اشراقی ابن عربی است، و از سوی دیگر، به سبب تأکید بر مراتب معنا و تقدم ظاهر بر باطن، از پیروی مطلق از مکتب ابن عربی فاصله می گیرد.

مسأله‌ نقش و اعتبار عرف در تفسیر قرآن از مباحث بنیادین در روش‌شناسی فهم وحی به‌شمار می‌رود. ازآنجاکه زبان قرآن بر محور محاوره‌ عقلایی و فهم عرفی بشر نازل شده است، تعیین حدود تأثیر عرف در کشف مراد الهی، اهمیت خاصی در فرایند اجتهاد تفسیری دارد. با وجود اذعان مفسران شیعه به نقش عرف در تبیین معانی و تشخیص مصادیق، حدود و معیار‌های اعتبار آن به‌صورت نظام‌مند تبیین نشده است. پژوهش حاضر با عنوان «قلمرو و معیار‌های اعتبار عرف در تفسیر قرآن با رویکرد اجتهادی آیت‌الله خامنه‌ای»، به واکاوی علمی این مسأله می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که از منظر ایشان، عرف نه منبع مستقل، بلکه قرینه و ابزار فهم است. در سطح مراد استعمالی، عرف عام معیار اصلی معناشناسی می‌باشد، اما در مفاهیم فرامحسوس و دارای اصطلاح قرآنی، اعتبار ندارد. در حوزه‌ مصادیق نیز عرف در موضوعات محسوس و فاقد حقیقت شرعیه معتبر است، ولی در حقایق غیبی و اصطلاحات شرعی باید به قرآن، سنت و عقل مراجعه کرد. بدین‌ترتیب، رویکرد اجتهادی ایشان بر هماهنگی عرف با امضای شارع و نوع موضوع تأکید دارد و الگویی معیارمند برای بهره‌گیری روشمند از عرف در تفسیر قرآن ارائه می‌دهد.

بدأت الدراسات العلمیه الدقیقه الأولى فی الغرب حول الحدیث النبوی منذ منتصف القرن التاسع عشر، وذلک فی سیاق الدراسات التاریخیه عن النبی محمد (صلى الله علیه وآله). وقد کان من أبرز المواضیع التی أُثیرت فی هذا المجال هو السنّه والحدیث فی الإسلام، حیث تعرّضت لهجوم شدید من قبل المستشرقین وشکّکوا فی أصالتهما. لذلک، فإن نقد وتحلیل أعمال المستشرقین یجب أن یکون فی مقدّمه أولویات المراکز البحثیه فی العالم الإسلامی. ومع أنّ هناک جهودًا فی العالم الإسلامی للرد على تلک الشبهات، إلا أنّها تبقى غیر کافیه، والحقیقه أن الإسلام الشیعی یتحمّل مسؤولیه أکبر فی تقدیم ردود علمیه وقیّمه على هذه التحدیات. ومن جهه أخرى، ینبغی أن تکون جهود المسلمین النقدیه معاصره ومتجدّده، بما یتلاءم مع التحولات الحاصله فی منهجیات المستشرقین ومقارباتهم. یعتمد هذا البحث على المنهج الوصفی - التحلیلی، مقترنًا بنهج نقدی، حیث تم جمع المعلومات وتحلیلها بدقه، لتسلیط الضوء على التیارات المختلفه فی الدراسات الحدیثیه لدى المستشرقین المعاصرین ونقدها. وتُظهر نتائج البحث أنّ الدراسات الحدیثیه لدى المستشرقین ترتبط بتیار یتبنّى النزعه التشکیکیه، والمقاربه التاریخیه، والنظره الروائیه، ویرفض التیار المدافع عن أصاله الحدیث الإسلامی وتاریخه. وقد قام هذا التیار الجدید بإعاده تحلیل الاتجاهات السابقه للاستشراق فی مجال الحدیث، وأبطل إلى حدٍّ کبیر کثیرًا من الفرضیات والمناهج والنتائج التی توصّلوا إلیها. ویذهب العدید من المستشرقین، على الرغم من الأدله التاریخیه، إلى أنّ سنّه النبی (صلى الله علیه وآله) لم تکن نموذجًا عملیًّا أو قانونیًّا یُحتذى به لدى المسلمین الأوائل، مع أنهم یعترفون بأنّ کثیرًا من الصحابه کانوا یقتدون به فی حیاته.

وحی قرآنی، به مثابه بنیادی ترین تجلّی الهی در تمدن اسلامی، همواره در مرکز توجه شرق شناسان و اسلام پژوهان واقع شده است. در دهه های اخیر، شماری از مستشرقان کوشیده اند با برجسته ساختن مشابهت های مفهومی، روایی و زبانی میان قرآن و متون یهودی و مسیحی، منشأیی بشری برای قرآن قائل شوند و آن را برگرفته یا متأثر از دانش دینی پیشین معرفی کنند. این دیدگاه بیش و پیش از همه، بر قیاس میان قصص پیامبران، آموزه های شرعی و لغات مشترک استوار بوده است؛ حال آن که بررسی جامع بستر تاریخی، فرهنگی و زبانی عصر نزول، اشکالات جدی بر پیکره این نظریه وارد می سازد. یکی از مهم ترین نقدها بر نظریه اقتباس، به مسأله فقدان ترجمه های موجود، معتبر و در دسترس از متون مقدس یهودی و مسیحی به زبان عربی در شبه جزیره عربستان پیش از اسلام بازمی گردد. بر پایه یافته های جدید پژوهشگران غربی نظیر سیدنی گریفیت، کهن ترین ترجمه های عربی عهد جدید و عهد قدیم، مربوط به چند قرن پس از عصر پیامبر(ص) است. همچنین قرائن تاریخی مؤید آن است که پیامبر اسلام(ص) نه تنها به متون مکتوب اهل کتاب دسترسی نداشته، بلکه خود جوامع یهودی و مسیحی شبه جزیره، غالباً فاقد آگاهی مستقیم از تمامی کتاب های مقدس بودند. در این مقاله، ضمن بازخوانی انتقادی آرای شاخصِ شرق شناسانی چون توری، کاش، ونزبرو، کرون و گریفیت، و استناد به تحلیل های تاریخی و متنی، نشان داده می شود که تشابهات موجود، نه دلایل اقتباس و تأثیرپذیری، بلکه نشانه هایی از منشأ واحد ادیان ابراهیمی است که در قالبی نو و مستقل در قرآن جلوه یافته اند. بر این اساس، استقلال ساختاری و معنایی قرآن، نقد بر منابع نقدپذیری غربی، و فقدان شواهد معتبرِ دسترسی به متون پیشین، واقعیت وحیانی و اعجاز جاودانه این کتاب آسمانی را تأکید می بخشد.

در مواجهه با تحولات معرفتی و اجتماعی جهان معاصر، یکی از چالش های اساسی مطالعات قرآنی، دستیابی به الگویی کارآمد برای فهم هدایتی و مسئله محور قرآن کریم است. در این میان، تبیین «الگوی هندسه معرفتی قرآن» از منظر مقام معظم رهبری (مدظله العالی) می تواند چارچوبی منسجم و کاربردی برای کارآمدسازی تفسیر معاصر فراهم آورد. پژوهش حاضر با هدف تبیین مؤلفه های هندسه معرفتی قرآن و تحلیل نقش آن در ارتقای کارآمدی تفسیر تدبرمحور انجام شده است. این مطالعه با روش توصیفی–تحلیلی و با اتکا به بیانات مقام معظم رهبری، آیات قرآن، روایات اهل بیت (ع) و تفاسیر معتبر شیعه (المیزان، نمونه و مجمع البیان) سامان یافته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هندسه معرفتی قرآن در اندیشه مقام معظم رهبری بر سه مؤلفه بنیادین استوار است: جامعیت معرفتی در پوشش ابعاد عقلی، اخلاقی و عملی حیات انسانی؛ نظام مندی و انسجام معارف قرآنی در جهت جلوگیری از فهم گزینشی و سطحی؛ و محوریت هدایت به عنوان غایت نهایی و روح حاکم بر آموزه های قرآنی. این الگو، با تأکید بر تدبر، تقوا و پیوند معرفت و عمل، ضمن نفی تفسیر به رأی، زمینه استخراج الگوهای عملی برای هدایت فردی و اجتماعی را فراهم می سازد و تفسیر قرآن را از سطح فهم نظری به عرصه کاربست اجتماعی و تمدنی ارتقا می دهد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که الگوی هندسه معرفتی قرآن، با تکیه بر مبانی تفسیری مقام معظم رهبری، ظرفیت بالایی برای کارآمدسازی تفسیر معاصر، پاسخ گویی به نیازهای معرفتی جامعه اسلامی و تقویت نقش قرآن در هدایت اجتماعی و تمدن سازی اسلامی دارد.

پژوهش حاضر به واکاوی مبانی و گونه های تأویلات عرفانی در تفسیر روح البیان اثر اسماعیل حقی بروسوی می پردازد؛ اثری که در میان تفاسیر عرفانی سده یازدهم هجری از حیث تلفیق ظاهرگرایی قرآنی با گرایش های ذوقی و کشفی جایگاهی ویژه دارد. مسئله ی اصلی تحقیق، تبیین حدود و معیارهای صحت تأویل های عرفانی و تعیین نسبت آن ها با قواعد معتبر تفسیر است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی همراه با تحلیل متن محور و گونه شناسی محتواییِ تأویل ها در چارچوب مبانی معرفت شناختی تصوف اسلامی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که بروسوی در روح البیان کوشیده میان عرفان اشاری و عرفان نظری پیوندی برقرار سازد و زبان تمثیلی را در مسیری تربیتی و معرفتی به کار گیرد. وی با تکیه بر مفهوم وحدت مراتب معنا، ظاهر قرآن را مقدمه ی ادراک باطن دانسته و تأویلات خود را در چهار گونه ی اشاری، رمزی، تربیتی و تلفیقی سامان داده است. در عین حال، تحلیل متن نشان می دهد که نسبت تأویل های او با ضوابط استنباطی عقل و نقل همواره هماهنگ نیست و در برخی موارد، به گستره ی ذوق شخصی نزدیک می شود. دستاورد اصلی پژوهش، تبیین خصلت نظام مند تأویلات بروسوی و نقش او در تحول تفسیر عرفانی از مرحله ی ذوقی به مرتبه ی تربیتی و معرفتی است؛ به گونه ای که روح البیان الگویی برای جمع میان شهود درونی و نظم تفسیری به شمار می آید.

کرامت انسانی به مثابه یکی از بنیادی ترین مباحث فلسفی و الهیاتی قرآن کریم، همواره محور تحولات معرفتی در اندیشه اسلامی و مطالعات تفسیری بوده است. پژوهش حاضر با رهیافتی تطبیقی بر آن است تا ضمن بازشناسی و تحلیل نظام مند اصول کرامت انسانی در قرآن، تفاوت ها و مشترکات رویکردهای دو مفسر برجسته معاصر سید عبدالحسین طیب و سید قطب را به روشنی واکاوی کند. بر این اساس، مسئله اصلی تحقیق، تبیین چیستی و حدود اصول کرامت انسانی و چگونگی انعکاس آن ها در تفاسیر منتخب است. بر پایه تحلیل متون تفسیری «اطیب البیان» و «فی ظلال القرآن»، هشت اصل بنیادین در حوزه کرامت انسانی شناسایی شده که هر یک مبتنی بر فهمی عمیق از ساختار معنایی قرآن و مقاصد تربیتی آن است؛ اصولی نظیر تعقل و تفکر، تدریج، برابری، آزادی انتخاب، تناسب و اعتدال، هدفمندی، فطرت گرایی و پویایی. یافته های پژوهش حکایت از آن دارد که طیب با ابتنا بر سنت روایی و تاکید بر فهم اجتماعی تربیتی آیات، کرامت انسانی را در چارچوب آموزه های اهل بیت(ع) و با رویکرد انسجام بخش به ساختار جامعه تفسیر می کند؛ در حالی که سید قطب، با اتخاذ نگرشی اصلاح گرایانه و تاکید بر ابعاد حرکت آفرین و تمدن ساز قرآن، بر نقش بنیادین اندیشه و آزادی اراده فردی در تحقق کرامت انسانی پای می فشرد.

رویکرد انتقادی در مطالعات حدیثی خاورشناسان معاصر، بر اساس پیش فرض مستشرقان قرآن پژوه، نخست نسبت به کل منابع اسلامی به طور عام و دوم نسبت به خصوص حدیث صورت گرفته است. در بحث منابع هم عمده توجه به حدیث و سنت اسلامی است، چرا که حدیث و سنت اسلامی حاکیِ دیدگاه اسلام درباره مسایل حدیثی است. در بحث رویکردها به حدیث نیز مباحثی مانند خاستگاه حدیث هم از جهت زمانی و هم به لحاظ مکانی، سندیت تاریخی و یا عدم سندیت آن در تبیین مباحث صدر اسلام مطرح است. نکته ای که باید به آن توجه نمود اینکه در بحث از رویکردهای مستشرقان به قرآن، آنچه که مطرح شده بیشتر از این جهت است که آیا منابع اسلامی، از جمله حدیث، در بازسازی و تبیین حقیقت خاستگاه های اسلام و تاریخ واقعی صدر اسلام ارزش و اعتبار یک سند تاریخی را دارند یا خیر؟ تبیین این موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است تا بتوان به درستی مشروعیت دین اسلام را اثبات کرد و برتری آن را نسبت به سایر ادیان الهی به نمایش گذاشت. این تحقیق با استفاده از روش های توصیفی و تحلیلی و نگاه انتقادی، به جمع آوری و تحلیل داده ها پرداخته و به نقد و ارزیابی دیدگاه های سنتی خاورشناسان معاصر در مورد حدیث می پردازد.