ایرج دهقان

پژوهش حاضر، توصیفی راجع به عشایر تیره ایمان لو از عشایر طایفه درّه شوری است که در دشت چشمه رحمان ساکن هستند و ییلاق خود را در این منطقه می گذرانند. این پژوهش به شیوه تک نگاری انجام شده و ابزار گردآوری داده ها در آن، مشاهده غیرمشارکتی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با کارشناسان و مطلعین محلی بوده است. در چند دهه اخیر، تیره ایمان لو تغییرات قابل توجهی را در زمینه های جمعیتی و معیشتی تجربه کرده است. پس از اسکان در سکونتگاه های عشایری و حمایت های اداره امور عشایر و واگذاری مراتع و زمین جهت کشاورزی، این گروه علاوه بر دامداری، رغبت فراوانی به کشاورزی نشان داده و توانسته اند در این بخش نیز عملکرد موفقی داشته باشند. همچنین، سکونت در ییلاق، منجر به رشد ساخت و تولید صنایع دستی به ویژه گبه بافی در بین زنان و کمک به معیشت خانواده ها شده است. نظام های بهره برداری اشتراکی و خانوادگی، نظام های غالب در بین تیره ایمان لو است. همبستگی اجتماعی در بین گروه بالا بوده و همین امر سبب کاهش نابرابری و فاصله اجتماعی شده، به نحوی که تعداد خانوارهای فقیر و نیازمند اندک است. اهالی تیره ایمان لو، نیازمند طرح های حمایتی معیشتی و دولتی نیستند؛ بلکه نیازمند توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی جهت افزایش بهره وری در بخش های کشاورزی، دامداری و صنایع دستی هستند. به علاوه، این منطقه، ظرفیت های طبیعی، هنری و عشایری مناسبی جهت ایجاد کمپ های گردشگری عشایری و صنایع دستی دارد. با توجه به وجود الگوهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و محیطی در اهالی و منطقه مورد بررسی، به نظر می رسد، شرایط، بستر و ابزار لازم به منظور توسعه گردشگری و صنایع تبدیلی و تکمیلی در آنجا وجود داشته باشد.