مهدی سودانی: مطالعه ای بر اساس نظریه رهبری کاریزماتیک وبر و تحلیل گفتمان (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
محمد احمد بن عبدالله؛ معروف به مهدی سودانی در سال 1881م، با ارسال نامه هایی برای اعیان و روسای قبایل سودان، دعوی مهدویت کرد و بعنوان رهبر نهضت مهدیون مطرح شد. جنبش وی با تعالیم تصوف و طریقت های صوفیانه با گرایش های سیاسی و اجتماعی همراه بود. وی با تکیه بر ویژگی های شخصی بعنوان، رهبری مذهبی و مبارزی سیاسی سبب تغییر ارزش های پیروان و همگرایی آنان با خود شد و توانست با بهره گیری از؛ سخنرانی های آتشین، وعده های آزادی به توده مردم و امید به آینده ای بهتر زمینه اعلام مهدویت در سودان را فراهم کند. مسئله اصلی این پژوهش تبیین شخصیت سودانی، در قالب نظریه کاریزماتیک ماکس وبر است. افزون بر ویژگی های شخصیتی وی، بحران یا شرایط اجتماعی و سیاسی سودان نیز می توانسته زمینه ساز ظهور رهبری کاریزماتیک با ایدئولوژی مهدویت باشد. یافته های این پژوهش بیانگر آن است که سودانی با تمام ویژگی های فردی با انجام برخی اقدامات و با توجه به جریان مهدویت و طرح گفتمان جدید برای حل بحران های سیاسی و اجتماعی موجود در جامعه و در نهایت انتخاب خلفا و جانشینان پس از خود، می تواند بعنوان رهبر کاریزماتیک در شکل گیری جنبش مهدیون، مطرح شود. روش تحقیق در این پژوهش با توجه به رویکرد جامعه شناختی آن، در چارچوب نظریه کاریزما توصیفی و تحلیلی، متکی بر منابع دست اول تاریخی و داده های کتابخانه ای است.Mahdi Sudani: A study based on Weber's charismatic leadership theory and discourse analysis
Muhammad Ahmad ibn ‘Abd Allah, known as the Sudanese Mahdi, in 1881 CE, claimed the title of Mahdi by sending letters to the notables and tribal leaders of Sudan, thus emerging as the leader of the Mahdist movement. His movement combined Sufi teachings and orders with political and social orientations. Drawing upon his personal attributes as both a religious leader and a political activist, he transformed the values of his followers and fostered their alignment with him. By employing fiery speeches, promises of liberation to the masses, and hope for a better future, he paved the way for the proclamation of Mahdism in Sudan.The primary focus of this study is to explain the personality of the Sudanese Mahdi within the framework of Max Weber’s theory of charismatic leadership. In addition to his personal characteristics, the social and political crises in Sudan may also have facilitated the emergence of a charismatic leader espousing a Mahdist ideology. The findings of this research indicate that, through his personal qualities, specific actions, engagement with the current of Mahdism, and the introduction of a new discourse aimed at resolving the prevailing political and social crises—culminating in the selection of caliphs and successors after him—he can be regarded as a charismatic leader in the formation of the Mahdist movement.Given the sociological orientation of the article, the research methodology is descriptive-analytical, based on Weber’s theory of charisma, and relies on primary historical sources as well as library-based data.
تبلیغات
