اثربخشی آموزش معنامحور بر اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پایه دوازدهم (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش معنامحور بر اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان پایه دوازدهم بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان پسر پایه دوازدهم منطقه 10 شهر تهران در سال تحصیلی 1404-1403 تشکیل دادند که از بین آنان تعداد 40 نفر، 20 نفر در گروه گواه و 20 نفر در گروه آزمایش از طریق روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه جایگذاری شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های اهمال کاری تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984، PASS) و خودکارآمدی تحصیلی اون و فرامن (1988،ASEQ ) بهره گرفته شد و مداخله ی آموزش معنامحور در 12 جلسه دوساعته، هفته ای یک بار به صورت گروهی برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 05/0 وجود داشت. درنتیجه، آموزش معنامحور تحصیلی می تواند به عنوان یک مداخله مؤثر برای دانش آموزان پایه دوازدهم مورد توجه قرار داده شود.The Effectiveness of Meaning-Based Education on Academic Procrastination and Academic Self-Efficacy in Twelfth Grade Students
The present study aimed to determine the effectiveness of meaning-based education on academic procrastination and academic self-efficacy in twelfth-grade students. The research method was a quasi-experimental design with a pre-test-post-test design and a control group. The statistical population of the present study consisted of all twelfth-grade male students in District 10 of Tehran in the academic year 2024-2025, of whom 40 people, 20 in the control group and 20 in the experimental group, were selected through purposive sampling and randomly placed in two groups. To collect data, Solomon & Rothblum's Procrastination Assessment Scale for Students (PASS, 1984) and Owen & Froman's Academic Self-Efficacy Questionnaire (ASEQ, 1988) were used, and the meaning-based education intervention was implemented in 12 two-hour sessions, once a week, in a group for the experimental group. A multivariate covariance test was used to analyze the data. The research findings showed that by controlling the pre-test effect, there was a significant difference at the 0.05 level between the mean of academic procrastination and academic self-efficacy in the experimental and control groups. As a result, academic meaning-based education can be considered an effective intervention for twelfth-grade students.
تبلیغات
