محمدصادق ذاکری

برنامه ریزان استراتژیست دغدغه نابودی زندگی از روی کره زمین را دارند. از آنجا که ماده مقوّم زندگی با تمام اهمیتش چیزی جز محیط زیست نیست؛ هدف این مقاله بررسی و تحلیل نسبت آموزش های مهندسی رایج با محیط زیست است. بدین منظور در این مقاله از «روش فلسفی» برای تجزیه و تحلیل مفاهیم و نقد روش های متداول استفاده شده است و پس از پرداختن به مبانی نظری آموزش و نیز بازتاب نقطه نظریات برخی پژوهشگران در خصوص محیط زیست به این نتیجه رسیدیم که ضرورت دارد پس از اصلاح ساختارها و بهبود مدیریت ها، عشق و احترام به محیط زیست را از نخستین سال های زندگی در کودکان این سرزمین نهادینه کنیم تا فراگیران خود به دست خود خانه خود را ویران نکنند. بسیاری از محیط زیست شناسان، علوم انسانی و اجتماعی را محور اصلی مطالعات زیست محیطی تلقی می کنند؛ زیرا این رفتار انسان و در نهایت جامعه انسانی است که سبب پیدایش بسیاری از مسائل زیست محیطی شده است. پس آنجا که انگیزه تخریب وآلودگی در جامعه شکل می گیرد، سزاوار است علاج و چاره را نیز در همین نقطه به خصوص نظام آموزش مهندسی آغاز نمود.