مصطفی تیموریان عزیزی

هدف : در محیط های آموزشی، سلامت روان یکی از عوامل مهم است که بر کیفیت یادگیری تأثیر می گذارد. این پژوهش به بررسی تأثیر شیوه های تدریس بر عزت نفس و اضطراب دانشجویان می پردازد. روش : این مطالعه از نوع شبه تجربی و کاربردی بوده و جامعه آماری آن شامل تمامی دانشجویان دانشکده روان شناسی دانشگاه مازندران در سال تحصیلی 1402-1403 می باشد. برای نمونه گیری از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد و دو کلاس 25 نفری به عنوان گروه های آزمایش و کنترل انتخاب شدند. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد عزت نفس (راجرز) و اضطراب دانشگاهی استفاده گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که در گروه آزمایش، میانگین عزت نفس در مرحله پس آزمون به طور معناداری افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل تغییری مشاهده نشد. همچنین، میانگین نمرات اضطراب در گروه آزمایش کاهش معناداری داشت، در حالی که در گروه کنترل بدون تغییر باقی ماند. تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که تدریس تعاملی به ترتیب 51 درصد در افزایش عزت نفس و 54 درصد در کاهش اضطراب دانشجویان مؤثر بوده است. این روش با استفاده از فعالیت های گروهی و یادگیری مبتنی بر پروژه، احساس خودارزشمندی، اعتمادبه نفس و تعامل مثبت میان دانشجویان را تقویت کرده و اضطراب ناشی از ارزیابی را کاهش داده است. نتایج این پژوهش تأکید می کند که بهره گیری از شیوه های تدریس تعاملی می تواند به طور هم زمان بر بهبود سلامت روان و ارتقای کیفیت یادگیری دانشجویان مؤثر باشد. پیشنهاد می شود دانشگاه ها این روش ها را در برنامه های آموزشی خود گسترش دهند.