مرتضی دانشوری

مهمترین هدف مقاله شناسایی قابلیت های دیپلماسی رسانه ای در توسعه ظرفیت های اقتصادی استان جهت صادرات بهینه و پایدار محصولات، کالا و خدمات به بازارهای مرزی ترکمنستان می باشد. رویکرد پژوهش کیفی و از روش تحلیل مضمون برای انجام آن استفاده شده است همچنین برای گردآوری اطلاعات از دو روش مطالعه اسنادی و مصاحبه نیمه ساختارمند استفاده شد، جامعه آماری؛ تجار، اساتید و مسئولان اجرایی استان که با نمونه گیری هدفمند و تعداد 12 نفر انتخاب شدند. باتوجه به همجواری استان خراسان شمالی با ترکمنستان، اما با این وجود فاقد گذرگاه رسمی است و محصولات خود از سایر گذرگاه ها صادر می گند. باتوجه به نظریه جغرافیای اقتصادی نوین، جهت توازن لازم است گذرگاه رسمی تأسیس شود، بر طبق یافته های تحقیق و باتوجه به سیاست تنوع سازی اقتصاد در کشور ترکمنستان و نفوذ رژیم غاصب اسرائیل در آن سوی مرز، بازارهای مشترک مرزی ترکمنستان از حساسیت بالایی برخوردار است. لذا باعنایت به اشتراکات و قرابت های فرهنگی بین دو کشور، مناطق مرزی استان در چهار حوزه ظرفیت های خوبی برای صادرات دارد: صنایع دستی، محصولات کشاورزی، محصولات صنعتی و صنایع غذایی. که در این بین خلاء دیپلماسی رسانه ای مشهود است. نتایج نشان می دهد؛ فرصت ها و ظرفیت های تجاری و اقتصادی ترکمنستنان، ظرفیت های صادراتی استان، زیر ساخت های لازم برای توسعه بازارهای مرزی، توجه به موانع و مشکلات صادراتی پیش روی، توجه به نیاز های وارداتی ترکمنستان، توجه جدی به دیپلماسی رسانه ای از مهمترین مضامین فراگیر می باشد. .

جُوین از سرزمین های قدیمی خراسان، همراه با پیشینه کهن می باشد، سرزمینی که مشاهیر و مفاخر زیادی را در خود جای داده است. آثار و شواهد متعدد برجای مانده، نشان از اهمیت شهر جوین در دوران باستان دارد. اما اهمیت جُوین در دوران بعد از اسلام و دوره های ایلخانان و تیموریان بسیار درخشان تر است با این وجود با توجه به کاوش های اندک باستان شناسی درباره وجه تسمیه، پیشینه استقرار و صورت اصلی نام این شهر، ابهاماتی وجود دارد. مقاله حاضر به مطالعه واژه «جُوین» پرداخته است که هدف اصلی آن مطالعه وجه تسمیه جوین در طول تاریخ می باشد به گونه ای که سیر تاریخی نام جوین مورد واکاوی قرار گرفته است، برای انجام آن، از روش های تحقیق کتابخانه ای، مطالعه اسنادی انجام شده است. براساس متون پرشمارِ برجای مانده از دوران اسلامی، ریشه یابی نام این شهر با کاستی هایی مانند؛ کم توجهی به سنت هایی شفاهی مردمِ بومی، توجه نکردن به برخی از منابع مهم تاریخی، اهمیت ندادن به کشفیات و کاوش های باستان شناسی در منطقه، به گونه ای که ویژگی های تاریخی و جغرافیایی این منطقه مغفول مانده است. باتوجه به یافته های تحقیق، «جُوین» واژه ای کاملاً ایرانی و ریشه ای باستانی دارد و وجه تسمیه آن شامل رویکردهای زیر می شود: سرزمینی واقع در دو قسمت جوی آب. نان جُووِین حاصل از غله جو. سرزمینی جلگه ای واقع بین دو رشته کوه. جُوَین برگرفته کُوی و برزن، به معنی سرزمین بخشنده. جُوَین، معرب کَوَیان و یا گَوَیان که بعد از ورود اسلام و رواج زبان عربی؛ با ابدال «گَ» به «جِ» به جُوَین تغییر یافته است.