محمد طلابی

زمینه و هدف: یکی از نگرانی های اصلی متخصصان یادگیری حرکتی، نحوه برنامه ریزی جلسات تمرین برای بهینه سازی یادگیری است؛ که کیفیت این جلسات بویژه برای کودکان با نیازهای ویژه، بر این نگرانی ها افزوده است. بنابر این، هدف، بررسی تأثیر دشواری تکلیف بر یادگیری حرکتی کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی و کودکان با رشد طبیعی است. روش: دشواری تکلیف با دستکاری دشواری های اسمی و کارکردی ایجاد شده است. دشواری اسمی با مجموعه فواصل استفاده شده در تکلیف پرتاب دارت تغییر یافته است. دشواری کارکردی نیز با انتخاب برنامه تمرین نزدیک به دور )تمرین کم خطا( و دور به نزدیک )تمرین پر خطا( تنظیم شده است. 96 کودک 9 و 10 ساله که 48 نفر از آنها با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی بودند، به صورت تصادفی به یکی از 4 گروه تمرین تقسیم شدند. داده ها در مراحل ا کتساب، یادداری و انتقال جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان دادند، کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی در مقایسه با کودکان با رشد طبیعی، خطای بیشتری در تمام مراحل داشتند. دشواری اسمی تکلیف تأثیر معناداری بر خطای مطلق داشت. برنامه تمرین کم خطا نسبت به پرخطا، موجب کاهش خطای مطلق در تمامی مراحل شد. هرچند این کاهش ناچیز بود. نتیجه گیری: کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی با چالش های بیشتری در یادگیری حرکتی مواجه اند و دشواری اسمی تکلیف می تواند بر بهبود عملکرد آنها تأثیر بگذارد. به طور کلی، پیشنهاد می شود که مربیان و معلمان ابتدا از تکالیف با دشواری اسمی پایین و از برنامه تمرین کم خطا برای بهبود یادگیری حرکتی کودکان مبتدی استفاده کنند.