کیوان حجازی

مقدمه و هدف: تمرینات مستمر و طاقت فرسای دوره آمادگی و بدنسازی پیش از مسابقه می تواند سیستم ایمنی ورزشکار را تحت تاثیر قرار دهد. لذا هدف از این پژوهش مقایسه سطوح IgA، IgG،IgM، تستوسترون وکورتیزول سرمی دوندگان مرد نیمه استقامت نخبه طی دوره آماده سازی عمومی و مسابقه بود. روش شناسی: در این پژوهش 13 دونده نیمه استقامت نخبه با میانگین سنی7/1±92/18 سال به طور داوطلبانه شرکت نمودند. دوندگان 14 هفته و هر هفته 12 جلسه(صبح و عصر) در برنامه تمرینی فعالیت کردند.پیش، حین دوره آماده سازی و پس از دوره پیش مسابقه، نمونه خونی جمع آوری و با استفاده از آزمون اندازه های تکراری و تعقیبی بنفرونی تفاوت میانگین های درون گروهی مقادیر IgA، IgG،IgM، تستوسترون وکورتیزول سرمی محاسبه و نتایج در سطح معنی داری 05/0≥P مقایسه شد. یافته ها: تمرینات دوره آماده سازی و پیش از مسابقه سبب کاهش غیر معنی دار سطح IgG سرمی دوندگان مرد نیمه استقامت نخبه شد. تغییرات میانگین درون گروهی سطح IgM سرمی دوندگان مرد نیمه استقامت نخبه طی دوره آماده سازی وپیش ازمسابقه کاهش معنی دار یافت(004/0=P). طی این دوره ها تغییر معنی داری در سطح IgA سرمی دوندگان مشاهده نشد. تغییرات سطوح کورتیزول سرمی دوندگان نخبه طی دوره آماده سازی و پیش از مسابقه تغییر معنی داری نشان داد(041/0=P). طی همین مدت تغییرات سطوح تستوسترون سرمی معنی دار نبود. تغییرات نسبت تستوسترون به کورتیزول سرمی طی دوره آماده سازی و پیش از مسابقه معنی دار بود(040/0=P). بحث و نتیجه گیری: براساس نتایج به دست آمده تمرین شدید وطولانی مدت با افزایش روند کاتابولیکی ممکن است موجب تضعیف سیستم ایمنی شود.

زمینه و هدف: نیمرخ لیپیدی نقش مهمی در پاتوژنز آتروسکلروز دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی بر نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن زنان دارای اضافه وزن بود.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی تعداد 24 زن دارای اضافه وزن بطور تصادفی در دو گروه تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی (12نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل 8 هفته تمرینات، هر هفته 3 جلسه به مدت 80 الی 90 دقیقه ای انجام شد. نمونه های خونی در 24 ساعت پیش از شروع تمرینات و 48 ساعت بعد از جلسه تمرین جمع آوری شد. برای مقایسه درون گروهی و بین گروهی به ترتیب از آمون تی همبسته و مستقل استفاده شد. نتایج: سطح تری گلیسرید، کلسترول تام، لیپوپروتئین با چگالی پایین کاهش معنی داری یافت، درصورتیکه سطح لیپوپروتئین با چگالی بالا افزایش معنی داری یافت. مقادیر وزن بدن و نمایه توده بدن در پایان دوره کاهش معنی دار یافت.نتیجه گیری: هشت هفته تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی منجربه بهبود نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن در پایان دوره تمرینی شد. بنابراین نتایج تحقیق ما پیشنهاد کننده این است که برنامه تمرین استقامتی تداومی-مقاومتی می تواند موجب بهبود در سلامتی زنان دارای اضافه وزن شود.

مقدمه و هدف: مربیان فوتبال همواره در پی یافتن کارآمدترین روش ها برای ارتقای آمادگی جسمانی بازیکنان هستند. در این میان، دو روش محبوب شامل تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و بازی در ابعاد کوچک (SSG) است. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا در مقابل بازی در زمین های کوچک بر شاخص های عملکردی بازیکنان جوان نخبه فوتبال بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون، ۳۴ بازیکن فوتبال نخبه جوان (میانگین سنی: ۱۷/۴ سال؛ قد: ۱۷۴/۸ سانتی متر؛ وزن: ۶۸/۹ کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی: ۲۲/۵ کیلوگرم/مترمربع) به صورت تصادفی به سه گروه تجربی HIIT، SSG و کنترل تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت شش هفته (سه جلسه در هفته) در پروتکل های مربوطه شرکت کردند. گروه HIIT شامل چهار نوبت چهار دقیقه ای دویدن با شدت 80 درصد ضربان قلب بیشینه بود، در حالی که گروه SSG به بازی شش در مقابل شش در زمین ۳۰×۴۰ متر پرداختند. برای تحلیل داده ها از آزمون تی وابسته جهت ارزیابی تغییرات درون گروهی و از تحلیل کوواریانس با آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه بین گروهی استفاده شد. سطح معناداری P<0.05 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد هر دو گروه تجربی SSG و HIIT در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در عملکرد استقامتی، بیشینه اکسیژن مصرفی و چابکی داشتند. تحلیل های درون گروهی نشان داد پروتک HIIT تأثیرات مؤثرتری داشته و تنها گروهی بود که سرعت ۳۶ متر (۰/۰۱ = P) و مسافت یویو (007/0=P) را به شکل معناداری بهبود بخشید. هیچ یک از پروتکل ها تأثیر معناداری بر توان انفجاری بالاتنه و پایین تنه نداشتند. نتیجه گیری: هر دو پروتکل HIIT و SSG روش های مؤثری برای بهبود عملکرد استقامتی و چابکی در بازیکنان جوان فوتبال هستند. با این حال، برای بهبود همزمان سرعت و استقامت هوازی، HIIT روش بهتری به نظر می رسد، در حالی که SSG برای تقویت چابکی در یک محیط تخصصی و انگیزشی، انتخابی کارآمد است. برای توسعه توان انفجاری، افزودن تمرینات قدرتی اختصاصی به برنامه ها ضروری است.