تیمور درزابی

مقدمه و هدف: مربیان فوتبال همواره در پی یافتن کارآمدترین روش ها برای ارتقای آمادگی جسمانی بازیکنان هستند. در این میان، دو روش محبوب شامل تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) و بازی در ابعاد کوچک (SSG) است. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر تمرینات تناوبی با شدت بالا در مقابل بازی در زمین های کوچک بر شاخص های عملکردی بازیکنان جوان نخبه فوتبال بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون، ۳۴ بازیکن فوتبال نخبه جوان (میانگین سنی: ۱۷/۴ سال؛ قد: ۱۷۴/۸ سانتی متر؛ وزن: ۶۸/۹ کیلوگرم؛ شاخص توده بدنی: ۲۲/۵ کیلوگرم/مترمربع) به صورت تصادفی به سه گروه تجربی HIIT، SSG و کنترل تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت شش هفته (سه جلسه در هفته) در پروتکل های مربوطه شرکت کردند. گروه HIIT شامل چهار نوبت چهار دقیقه ای دویدن با شدت 80 درصد ضربان قلب بیشینه بود، در حالی که گروه SSG به بازی شش در مقابل شش در زمین ۳۰×۴۰ متر پرداختند. برای تحلیل داده ها از آزمون تی وابسته جهت ارزیابی تغییرات درون گروهی و از تحلیل کوواریانس با آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه بین گروهی استفاده شد. سطح معناداری P<0.05 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد هر دو گروه تجربی SSG و HIIT در مقایسه با گروه کنترل، بهبود معناداری در عملکرد استقامتی، بیشینه اکسیژن مصرفی و چابکی داشتند. تحلیل های درون گروهی نشان داد پروتک HIIT تأثیرات مؤثرتری داشته و تنها گروهی بود که سرعت ۳۶ متر (۰/۰۱ = P) و مسافت یویو (007/0=P) را به شکل معناداری بهبود بخشید. هیچ یک از پروتکل ها تأثیر معناداری بر توان انفجاری بالاتنه و پایین تنه نداشتند. نتیجه گیری: هر دو پروتکل HIIT و SSG روش های مؤثری برای بهبود عملکرد استقامتی و چابکی در بازیکنان جوان فوتبال هستند. با این حال، برای بهبود همزمان سرعت و استقامت هوازی، HIIT روش بهتری به نظر می رسد، در حالی که SSG برای تقویت چابکی در یک محیط تخصصی و انگیزشی، انتخابی کارآمد است. برای توسعه توان انفجاری، افزودن تمرینات قدرتی اختصاصی به برنامه ها ضروری است.