آیدا رزاقی

مقدمه و هدف: در شرایط پاتولوژیک مانند بیماری دیابت نوع 2، سطح سرمی GDF-15 افزایش می یابد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات ترکیبی (مقاومتی+هوازی) بر سطح سرمیGDF-15 و شاخص های مرتبط با دیابت در مردان سالمند مبتلا به دیابت نوع دو بود. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 16 نفر سالمند دیابتی (41/1 ± 50/66 سال) در دو گروه تمرینات ترکیبی (هوازی + مقاومتی) و گروه کنترل وارد مطالعه شدند. در مرحله اول، وزن و قد آزمودنی ها با استفاده از ترازوی مدل سکا، BMI بر حسب وزن تقسیم بر مجذور قد اندازه گیری و در نهایت درصد چربی بدن توسط کالیپر از طریق معادله هفت نقطه ای جکسون و پولاک ارزیابی و ثبت شد. پروتکل تمرینی به مدت 8 هفته و شامل 10 دقیقه گرم کردن، 30-10 دقیقه تمرین هوازی و 40-30 دقیقه مقاومتی بود. سطح سرمیGDF-15 در همه آزمودنی ها قبل و بعد از تمرین ورزشی اندازه گیری شد. اطلاعات با استفاده از آزمون هایt همبسته و کوورایانس در سطح معناداری کمتر از ۵ درصد بررسی شد. یافته ها: نتایج بین گروهی با استفاده از آزمون آماری کوواریانس، نشان داد بین دو گروه، در مقادیر شاخص های GDF-15(001/0=P)، گلوکز (001/0=P)، انسولین (001/0=P) و مقاومت به انسولین (001/0=P) اختلاف معنی داری وجود داشت. نتایج یافته های درون گروهی نشان دهنده ی افزایش معنادار در سطح سرمی GDF-15و کاهش معنی دار در سطوح گلوکز، انسولین و مقاومتت به انسولین در پس آزمون نسبت به پیش آزمون بود (05/0>P). نتیجه گیری: به نظر می رسد این نوع تمرین بتواند با تأثیرگذاری بر فاکتور GDF-15 در کاهش میزان شاخص های مرتبط با دیابت و عوامل ترکیب بدن مؤثر باشد.

مقدمه و هدف: بافت چربی از مهمترین منابع سنتز و ترشح آدیپوکاین ها است. تغییر در محتوای این بافت می تواند تعادل را بهم زده و بدن را به سوی شرایط نامطلوب سوق دهد. هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات مقاومتی کل بدن بر سطوح سرمی فورین، آدیپولین و پروتئین واکنش پذیر C در مردان سالمند دارای اضافه وزن بود.مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 30 مرد سالمند دارای اضافه وزن شرکت و به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل (15 نفره) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 12 هفته، هر هفته 3 جلسه به مدت 60 دقیقه (به ترتیب 10 ، 40 و 10دقیقه گرم کردن، تمرین و سردکردن) تمرینات مقاومتی را انجام دادند. نمونه های خونگیری 48 ساعت قبل و بعد از دوره مداخل ه، برای سنجش سطوح سرمی فورین، آدیپولین و پروتئین واکنشگر C جمع آوری شد. اطلاعات با استفاده از آزمون کوواریانس و t زوجی در سطح معنی داری 0.05 تحلیل شدند.یافته ها: تمرینات TRX، باعث افزایش معنی دار در سطح سرمی فورین، آدیپولین و کاهش معنی دار در سطح سرمی پروتئین واکنشگر C در پس آزمون گروه تجربی نسبت به پیش آزمون شد (0.05>P). نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که میزان شاخص فورین و آدیپولین در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل افزایش و شاخص CRP کاهش معنی دار یافت (0.05>P).بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد این نوع تمرینات بتواند در جهت کاهش بیماری های قلبی - عروقی و دیابت در افراد سالمند مفید باشد. همچنین با توجه به ارتباط این شاخص ها با اختلالات پیش دیابت و دیابت، می توانند به عنوان عوامل خطر یا نشانگر زیستی یاد کرد.