عرفان شکیبا

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرینات اسپرت متریک ویژه فوتبال بر عملکرد پسران فوتبالیست جوان بود. 29 فوتبالیست به عنوان آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت کردند و بصورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. عملکرد آزمودنی ها با استفاده از آزمون های عملکردی 50 یارد سرعت، چابکی ایلینویز و پرش سارجنت مورد ارزیابی قرار گرفت. گروه تجربی تمرینات اسپورت متریک ویژه فوتبال را به مدت شش هفته (18 جلسه) انجام دادند و گروه کنترل در این مدت به تمرینات عادی خود پرداختند. از آزمون تحلیل کوواریانس برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که بین رکورد آزمون های سرعت، چابکی و توان انفجاری در گروه تجربی و کنترل تفاوت معناداری پس از شش هفته تمرین وجود دارد (05/0p <). با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مربیان فوتبال پیشنهاد می گردد که تمرینات اسپورت ویژه فوتبال را جهت ارتقاء عملکرد حرکتی بازیکنان مورد استفاده قرار دهند.

هدف از پژوهش حاضر مقایسه نمرات آزمون های عملکردی فوتبالیست های با و بدون بی ثباتی مزمن مچ پا بود. 26 ورزشکار مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا و 26 ورزشکار سالم به عنوان نمونه انتخاب شدند. از آزمون Y برای ارزیابی تعادل، مک گیل برای ثبات مرکزی، سیستم امتیازدهی خطای فرود برای ارزیابی مکانیک فرود، جهش تک پای شش متری برای ارزیابی عملکرد و از پرش تاک برای شناسایی نقص های عصبی- عضلانی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره به کار گرفته شد. نتایج نشان داد بین زمان آزمون جهش تک پای شش متری، استقامت عضلات بازکننده تنه، استقامت عضلات خم کننده تنه ، تعادل خلفی-داخلی و تعادل خلفی- خارجی تفاوت معن ا داری بین دو گرو ه وجود دارد (05/0 P≤ ). با توجه به نتایج پژوهش حاضر به مربیان توصیه می شود برای شناسایی نقص های عملکردی در ورزشکاران مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا و طراحی برنامه های پیشگیری و توان بخشی از آزمون های میدانی استفاده شود.

بازیکنان فوتبال در رده های سنی مختلف همواره درمعرض آسیب های اندام تحتانی قرار دارند. هدف این پژوهش شناسایی عوامل خطر آسیب های اندام تحتانی بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان ایران بود. این پژوهش از نوع توصیفی-مقایسه ای و شامل ۲۵ بازیکن مرد تیم ملی جوانان ایران بود. ابتدا اطلاعات دموگرافیک ثبت شد (میانگین سن آزمودنی ها 50/0±50/18 سال، قد 70/6±24/182 سانتی متر و وزن 63/6±24/75 کیلوگرم) و سپس دامنه حرکتی دورسی فلکشن مچ پای راست و چپ با آزمون تحمل وزن لانج ارزیابی شد. الگوی فرود بازیکنان با آزمون پرش و فرود ویژه فوتبال و قابلیت تغییر جهت با مانور برشی از طریق تحلیل ویدیوهای ضبط شده با دو دوربین سرعت بالا (۲۵۰ فریم بر ثانیه) و نرم افزار Kinovea بررسی شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t زوجی در سطح معناداری 05/0 تحلیل شد. دامنه حرکتی مچ پای راست و چپ به ترتیب 75/2±36/47 و 16/4±37/47 بود و تفاوت معناداری بین دامنه حرکتی هر دو پا مشاهده نشد. بررسی الگوی فرود نشان داد که بین فرود تک پا و جفت پا در فلکشن زانو (97/4=t، 01/0=P)، دورسی فلکشن (84/3=t، 01/0=P) و فلکشن تنه (4=t، 01/0=P) تفاوت معنادار وجود داشت، اما والگوس زانو (49/0=t، 62/0=P) تفاوت معنا داری نداشت. در آزمون CMAS بیشتر بازیکنان در گروه خطر متوسط قرار داشتند. نتایج نشان داد که دامنه حرکتی مچ پا در هر دو پا تفاوتی نداشت و فرود تک پا با کاهش فلکشن زانو، دورسی فلکشن و فلکشن تنه بدون تغییر معنادار در والگوس زانو همراه بود. همچنین بیشتر بازیکنان در ارزیابی خطر توسط آزمون CMAS در سطح متوسط قرار گرفتند و اصلاح الگوهای حرکتی در بازی برای آنان نیاز است؛ بنابراین اصلاح مکانیک فرود و تغییر جهت برای پیشگیری از آسیب های اندام تحتانی ضروری است.