سیر تحول فرم و تزئینات در سرلوح قرآن های ایران: مطالعه تطبیقی از دوره عباسی تا قاجار
حوزههای تخصصی:
سرلوح های کتاب قرآن یکی از بهترین منابع برای استخراج هنر کتاب آرایی در دوره های مختلف است که با بررسی آن می توان به چگونگی توسعه این هنر پی برد. شناختِ نحوه آرایه ها و تذهیبِ سرلوح های قرآن در دوران مختلف، کمک بزرگی به مطالعات تطبیقی در تعیین حدودِ دوره کتابت در نسخ خطی فاقد تاریخ می کند؛ چرا که از سده های نخستین ایران نسخه تاریخ داری به دست نیامده و فقط تاریخ نویسان اشاراتی به آنها داشته اند. هدف از این پژوهش "شناسایی و تطبیق فرم و نقش سرلوح قرآن های ایران از دوره عباسی تا دوره قاجار است"؛ و این سوال مطرح می شود که "شیوه های هنری و تزئینی در فرم و نقش سرلوح های قرآن های ایرانی از دوره عباسی تا قاجار چه تغییراتی را شامل می شوند؟"جستار حاضر تلاش دارد با مطالعه بر روی سرلوح های قرآن های موجود در موزه ها و کتابخانه های داخلی و خارجی ۳۱ اثر را به صورت هدفمند به گزیین کند، تا با روش کیفی و رویکرد تطبیقی توصیف و تحلیل شوند. بررسی ها با مطالعات اسنادی نشان می دهد که در قرآن های دوره عباسی، فاصله بین سوره ها با نوار مستطیل شکل از هم جدا شده که و به نقش برگ نخلی در حاشیه ختم شده است. سرلوح قرآن های اولیه کتابت شده در ایران مشابه دوره عباسی تزیین شده اند. این نقوش برگ نخلی متصل به سرلوح کتیبه ای تا سده هشتم با تغیراتی در شکل و نقوش استفاده شده است که در سده های بعد از آن به مرور از رونق آن کاسته شده و جای خود را از حاشیه به بالای سرلوح ها می دهد و زمینه ساز سرلوح تاجی در اواخر دوره صفوی و قاجار می شود. با توجه به انتقال خط و کتابت قرآن از سرزمین هایی عربی به ایران پس از ورود اسلام، دور از ذهن نیست که شیوه تذهیبِ ایران در این دوران از شیوه مرسومِ خاستگاه اولیه آن پیروی کرده که با گذشت زمان در دوره های بعد دچار تغییرات و تحولات چشمگیری شده است.