محمدرضا خدابخش

این پژوهش با هدف تعیین نقش تعدیل کننده خودشفقت ورزی در رابطه قربانی شدن توسط همسالان با اضطراب اجتماعی در نوجوانان انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. تعداد 477 نفر از دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر مشهد در سال تحصیلی 1404-1403 با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت الکترونیکی مقیاس قلدری گیتهاوس (GBS)، فرم کوتاه مقیاس خودشفقت ورزی (SCS-SF) و نسخه 3 عبارتی مقیاس اضطراب تعامل (IAS-3) را تکمیل کردند. تحلیل داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. نتایج نشان داد که ابعاد خودشفقت ورزی روابط منفی و معناداری با اضطراب اجتماعی دارند و  نمره کلی خودشفقت ورزی نیز توانست 22 درصد از تغییرات اضطراب اجتماعی را تبیین کند (0.22=R2). سایر نتایج نشان داد که اثر مستقیم خودشفقت ورزی بر اضطراب اجتماعی معنادار است (0.37-=r). اما اثر تعامل خودشفقت ورزی با قربانی شدن بر اضطراب اجتماعی معنادار نبود (0.05<P). بر اساس یافته های این پژوهش به نظر می رسد اثر قربانی شدن نوجوانان توسط همسالان بر اضطراب اجتماعی مستقل از سطح خودشفقت ورزی آنان است.