ملیحه ربیعی

هدف این پژوهش، مقایسه مهارت های اشتغال پذیری در نظام آموزشی ایران و ژاپن از منظر سیاست های کلان و تحلیل محتوای کتب دوره ابتدایی به منظور ارائه راهکارهایی برای تحقق اشتغال پذیری مطلوب است. این مطالعه با روش تطبیقی و رویکرد کیفی (با تمرکز بر تحلیل اسناد و مضامین) انجام و برای تحلیل داده ها از رویکرد ناحیه ای بردی بهره گرفته شد. در بخش کیفی، واحد مشاهده سطح «کلان» (کشور) و جامعه آماری شامل کلیه اسناد سیاستی کلان و کتب درسی دوره ابتدایی دو کشور است. نمونه گیری به صورت هدفمند و بر اساس استراتژی «آشنایی غریبه ها» انجام شده که طی آن ژاپن به عنوان کشوری با پیشینه موفق (غریبه) و ایران به عنوان کشور بومی پژوهشگر (آشنا) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده، فهرست وارسی تحلیل محتوا مبتنی بر مؤلفه های مهارت اشتغال پذیری بود که روایی آن از طریق نظر صاحب نظران و پایایی آن با کدگذاری مجدد و محاسبه توافق بین کدگذاران تأمین شد. داده های کیفی با استفاده از تحلیل محتوی کیفی و کدگذاری مبتنی بر مضامین تحلیل شدند. در بخش توصیفی-کمی نیز از همان ابزار برای استخراج فراوانی مضامین استفاده شد و داده ها با آمار توصیفی (فراوانی و درصد) به صورت مقایسه ای ارائه گردید. یافته های حاصل از تحلیل مضامین نشان داد که هر دو نظام آموزشی بر پرورش مهارت هایی چون تعاون، سازگاری، همکاری و مسئولیت پذیری تأکید دارند و نظام آموزشی ژاپن توجه بیشتری به پرورش مهارت های اشتغال پذیری داشته و به رشد آگاهی دانش آموزان از نقش کشور در جامعه بین الملل برای ایجاد علاقه به ارتباط با جهان پرداخته است.

به منظور مقایسه زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیر ورزشکار هنگام اجرای فعالیت فزاینده وامانده ساز در شدت های مختلف، 20 دانشجوی دختر سالم 21-26 ساله دانشگاه گیلان انتخاب شدند. از این میان، 10 نفر در رشته های مختلف تحصیلی که حداقل دو سال سابقه ورزشی در رشته های ورزشی والیبال، هندبال، و بسکتبال داشتند گروه ورزشکار (سن 07/1±4/22 سال، قد 6/3±2/162 سانتی متر، و وزن 6/6±6/54 کیلوگرم)، و10 نفر بدون هیچ سابقه فعالیت منظم ورزشی گروه غیر ورزشکار (سن 4/1±3/23 سال، قد 2/4±162 سانتی متر، و وزن 6/9±2/56 کیلوگرم) انتخاب شدند. هر دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار در دامنه هوشی بالا (آزمون هوش ریون بزرگسالان) قرار داشتند. آزمودنی ها تحت فعالیت فزاینده وامانده ساز روی تردمیل شروع به فعالیت کردند. قبل و هنگام اجرای فعالیت، هر 30 ثانیه یکبار آزمونٍ زمان واکنش دو انتخابی از آزمودنی ها گرفته شد. هنگام اجرای فعالیت، ضربان قلب آزمودنی ها در هر مرحله ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آزمون های t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه با اندازه گیری های مکرر نشان داد بین میانگین نمرات زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیر ورزشکار در شدت های مختلف فعالیت (65، 73، 84، 91، 97 درصد حداکثر ضربان قلب) و لحظه واماندگی تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0P>). همچنین، بین دختران ورزشکار و غیر ورزشکار در شدت تمرین در بهترین و بدترین زمان واکنش اختلاف معناداری مشاهده نشد. بنابراین، می توان نتیجه گرفت شدت فعالیت فزاینده بر زمان واکنش انتخابی دختران ورزشکار و غیرورزشکار تاثیر معناداری ندارد.