بررسی تطبیقی روش های آموزش معلم تربیت بدنی در ایران با کشورهای ژاپن، کانادا و مالزی
آرشیو
چکیده
پیشینه و اهداف : هر نظام آموزشی که در محیطی خلاق، دانش محور، مهارت آموز، تحول گرا و مشارکتی گام برمی دارد، مستلزم حضور معلمی متخصص و متعهد است. اجماع بین المللی همه جانبه ای وجود دارد، مبنی بر این که کیفیت یک نظام آموزشی نمی تواند از کیفیت معلم آن فراتر رود. لذا نیاز به معلم با کیفیت، توجه دولت ها را به آموزش آنان معطوف کرده است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف، بررسی تطبیقی روش های آموزش معلم تربیت بدنی در ایران با کشورهای ژاپن، کانادا و مالزی انجام شده است. روش ها : روش پژوهش حاضر کیفی – کاربردی و از نوع تطبیقی بود که در آن از روش "جرج بردی" در قالب 4 مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه استفاده شد. ابزار جمع آوری اطلاعات این پژوهش از نوع کتابخانه ای بوده و از طریق بررسی 12 مقاله پژوهشی و مروری از مجلات داخلی و خارجی و همچنین 4 کتاب مرتبط با پژوهش حاضر، مطالب گردآوری شدند. یافته ها : بر اساس یافته های به دست آمده، در کشورهای ژاپن ، کانادا و مالزی ، مسئول آماده سازی معلم تازه کار تربیت بدنی ، دانشگاه ها، مراکز آموزشی و نهادهای اجتماعی و خصوصی هستند در حالی که در ایران این مسئولیت در انحصار دانشگاه فرهنگیان است . کسب گواهی صلاحیت تدریس در کشورهای مذکور به جز ایران الزامی است . دانشجو معلمان ایرانی ، با شروع تحصیل به استخدام دولت در می آیند در حالی که در دیگر کشورهای مورد مقایسه ، چنین نیست . وضعیت دستمزد در کشورهای مذکور از سایر کارمندان مناسب تر است ، در حالی که در ایران، شرایط مناسبی ندارد . نتیجه گیری : تدوین مسیرهای متفاوت آموزش معلم ، توجه بیشتر به مهارت های تدریس در شرایط واقعی و ارزیابی ها، ارتقای تسهیلات سخت افزاری و نرم افزاری نو معلمان، ترمیم وضعیت اقتصادی و معیشتی آنان و انتفاع از ویژگی ِ استخدام دائم معلمان و همچنین آموزش دانشجو معلمان جهت کسب مهارت معلمی در شرایط واقعی مدرسه و بر اساس نیازهای به روز مدارس در درس تربیت بدنی تکمیل و پایان یابد و در پایان دوره تحصیلی آزمون صلاحیت تدریس در نظر گرفته شود.A Comparative Analysis of Physical Education Teacher Training Methods in Iran, Japan, Canada, and Malaysia
Background and Objectives : Teacher quality is widely regarded as the cornerstone of effective education systems, as qualified and committed educators play a critical role in fostering creativity, critical thinking, and practical skills. Recognizing this, many governments have placed strong emphasis on teacher education. This study compares the training of physical education teachers in Iran with approaches used in Japan, Canada, and Malaysia. Methods : A qualitative and comparative design was adopted, applying George Brady’s four-step model of description, interpretation, neighborhood, and comparison. Data were collected through a comprehensive review of books, research articles, and academic journals published domestically and internationally. Findings: The findings highlight notable differences between Iran and the selected countries. In Japan, Canada, and Malaysia, multiple institutions, including universities and private organizations, contribute to teacher preparation, whereas in Iran, this responsibility lies solely with Farhangian University. Teaching certification is mandatory in Canada, Japan, and Malaysia, but not in Iran. Additionally, Iranian student teachers are considered government employees from the outset of their studies, unlike in other contexts. Salary conditions were also found to be more favorable abroad. Conclusion: The study concludes that Iran’s system could be enhanced by diversifying training pathways, emphasizing practical teaching experience, improving facilities, and addressing teachers’ financial well-being, while also building on its early-employment model through greater school-based practice and certification requirements.
تبلیغات
