نگاهی بر ماجرا در عرفان و تصوف (مقاله علمی وزارت علوم)
درجه علمی: نشریه علمی (وزارت علوم)
آرشیو
چکیده
جامعه تصوف به عنوان نهادی اجتماعی دارای ادبیات و آیین ها و مناسک خاصی هستند که اجرای این قوانین و ضوابط حاکم در خانقاه ها بر مریدان و حتی بزرگان و پیر و مرشد ضروری و الزامی می باشد. یکی از این آیین ها و مناسک ماجرا گفتن است. «ماجرا» در اصطلاح صوفیه و نظام آموزش خانقاه و آداب آن، بازخواست از درویشی است که ترک ادبی نسبت به پیر یا درویش دیگر از او سر زده و او در حضور پیر باید خطای خود بپذیرد و عذرخواهی کند. با توجه به اینکه ماجرا و ماجرا گویی به صورت پراکنده در اشعار شاعران و همچنین برخی کتب صوفیه دیده می شود و تنها منابع معتبر که به طور مفصل تر به این آیین پرداخته، کتاب «اورادالاحباب و فصوص الآداب ابوالمفاخر باخرزی» و «انسان کامل عزیز الدین نسفی» است، نویسندگان در این جستار با تکیه بر این متون و دیگر متون عرفانی به بررسی و تحلیل آداب و قوانین «ماجرا گفتن» پرداخته اند که می توان به این موارد اشاره کرد: کینه به دل نگرفتن و آشکارا سخن گفتن سالک رنجیده، ماجرا گفتن در حضور پیر و جمع درویشان، پاکیزه و خالی بودن مکان ماجرا از اغیار، استغفار کردن مرید خطاکار، پرداختن غرامت و مجازاتی همچون ایستادن در صف النعال، دستار انداختن و سر و پای برهنه کردن توسط درویش خطاکار، برپا کردن جشن برای کدورت رفع شده.A look at the event in Mysticism and Sufism
As a social institution, the Sufism community has special literature and rituals, rites, and rituals that the implementation of these rules and regulations governing in monasteries is necessary and mandatory for the disciples and even elders, and mentors. One of these rites and rituals is event telling. "event" in the term of Sufis and the education system of the monastery and its etiquettes, is a reprimand from a dervish who has made a literary abandon towards a elder or another dervish, and he must admit his mistake and apologize in the presence of an elder. Due to the fact that event can be seen sporadically in poets' poems as well as some Sufi books, and the only reliable sources that deal with this ritual in more detail are the books "urad al-Ahbab and Fuss-ul-Adab" by Abul Al-Makhir Bakhrezi an " The perfect human being is Azizuddin Nasfi", the authors in this essay, relying on these and other mystical texts, have examined and analyzed the customs and rules of "event", which can be mentioned as follows: Not harboring grudges and speaking openly about the offended disciple, telling the event in the presence of the elders and their disciple, The place of the adventure is clean and empty of foreigners, Repentance of the erring disciple, Paying compensation and punishment such as standing in a row of shoes, throwing turbun and doing stripping head and feet by the errant disciple, Throw a party resolved for animosity
تبلیغات
