قابلیت داوریِ (داوری پذیریِ) دعاوی قراردادی متأثر از تحریم های تجاری
آرشیو
چکیده
هرگاه تحریمی بر اجرای قرارداد تجاری بین المللی تاثیر بگذارد و اختلافات ناشی از این وضعیت به داوری به عنوان شیوه حل اختلاف توافق شده ارجاع شود، داور(ان) باید نخست صلاحیت خود را برای رسیدگی به این گونه دعاوی احراز نماید. داور(ان) برای احراز صلاحیت خود باید به این پرسش، که مساله اصلی این پژوهش نیز هست، پاسخ دهد که آیا این دعوی یا ادعاهای مرتبط با یا ناشی از تحریم ها قابلیت ارجاع به داوری و حل وفصل از این طریق داوری را دارند؟ به عبارت دیگر، آیا تحریم ها بر قابلیت داوری دعوا اثر می گذارند یا خیر؟ در هیچ یک از قوانینِ مربوط به قابلیت داوری در نظام های حقوقی پیشگام در داوری در دنیا، قابلیت داوریِ دعوا به 1) ماهیتِ قوانینی که ممکن است لازم شود برای حل دعوا مدنظر قرار گیرند (یعنی الزام آورِ برتر بودن یا نبودنِ آن قانون) یا 2) به این مسئله که آیا این قوانین منافع عمومی را تأمین می کنند یا منافع خصوصی، وابسته نشده است. در حال حاضر، در ادبیات حقوقی و ازنظر دکترین نیز، دیدگاه غالب این است که داوران از صلاحیت رسیدگی در خصوص موضوعاتِ دربردارنده قواعد آمره برتری که منافع عمومی را تأمین می نمایند مانند تحریمها، محروم نیستند. حتی اگر مقر داوری در کشور واضع تحریم باشد، بازهم داور نظم عمومیِ کشور مقر داوری را در مرحله تصمیم گیری در خصوص «قابلیت داوری» دعوی اثر نخواهد داد. بلکه نظم عمومی مقر در مرحله «بازبینیِ رأی داوری» است که بایستی مدنظر قرار بگیرد.Arbitrability of Contractual Disputes Being Affected by Trade Sanctions
situation are being referred to arbitration as the agreed disputed resolution method, the arbitrator(s) shall rule on their own competence. To rule on their own competence, the arbitrator(s) have to answer this question, which is also the main question of this research, whether this dispute or claims related to or arising out of the sanctions can be referred to arbitration and be resolved through it? i.e. do sanctions affect the arbitrability of the dispute? None of the laws relating to arbitrability in the pioneer legal systems in field of arbitration in the world depends arbitrability of a dispute on the 1) The nature of laws that might be necessary to be considered to resolve a dispute (i.e., whether the law is an overriding mandatory rule or not) or 2) the issue whether the law serves public or private interests. Currently, in the legal literature and doctrine, the prevailing approach is that the arbitrators are not deprived of the competence to arbitrate issues involving the overriding mandatory rules which serve the public interests like sanctions. Even if the seat of arbitration was located in the sanctioning state, the arbitrator would not give effect to the public policy of the state of the seat in the stage of deciding on arbitrability. Rather, the public policy of the state of the seat must be taken into account at the “challenging arbitration award” stage.
تبلیغات
