آموزش صورت محور

این مطالعه به مقایسة تأثیر دو نوع بازخورد مکتوب صورت محور (بازخورد اصلاحی مستقیم و توضیحات فرازبانی که به کل کلاس داده می شود) بر صحت و درستی به کار بردن جملة شرطی نوع سوم و حروف تعریف نامعین توسط زبان آموزان ایرانی می پردازد. در هر دو نوع بازخورد، یک بار فرصت بازنویسی به زبان آموزان داده شد و در بار دیگر چنین فرصتی به آن ها داده نشد. صحت و درستی در نوشتارهای جدید زبان آموزان سنجیده شد. بازخورد، منجر به افرایش صحت و درستی نوشتار در خصوص جملات شرطی غیر واقعی گردید. در این پژوهش نشان داده شد که کارآیی و اثر بخشی بازخورد اصلاحی مستقیم، طولانی مدت تر از توضیحات فرازبانی می باشد. همچنین دادن فرصت برای باز نویسی، تأثیر بازخورد را افزایش داد. در کل، در این مطالعه نشان داده شد که بازخورد اصلاحی مستقیم همراه با دادن فرصت برای بازنویسی، مؤثرترین نوع بازخورد می باشد. نتایج حاکی است چنانچه بازخورد مکتوب صورت محور، دربارة چند ویژگی باشد که پیچیدگی و برجستگی آن ها متفاوت باشد، به احتمال قوی، زبان آموزان بر ساختاری تمرکز خواهند نمود که کمک بیشتری به فهم معنای کلی متن می کند. نتایج همچنین نشان داد که اصلاح مستقیم خطا و اشتباهات زبان آموزان، در رابطه با ساختارهای نحوی پیچیده، سودمندتر از دادن توضیحات فرازبانی در آن خصوص است.

در دو دهه گذشته، آموزش صورت محور با تمرکز دوسویه بر صورت و معنا، توجه متخصصان زبان دوم را جلب کرده است. آنچه کمتر مورد توجه بوده، تأثیر انواع آموزش صورت محور بر زبان آموزی است. این مطالعه، به بررسی تأثیر آموزش صورت محور یکپارچه و متوالی با میانجیگری سبک های حساسیت زمینه ای می پردازد. چهل و هشت زبان آموز (میانگین سنی 12 سال) به مدت هشت ماه در انجام مجموعه ای از پیش آزمون ها، کارخواست های یکپارچه و متوالی و پس آزمون ها شرکت کردند. با استفاده از روش پژوهش متوازن، زبان آموزان وابسته به زمینه و نابسته به زمینه ، یکبار بصورت یکپارچه و یکبار بصورت متوالی آموزش دیدند. نتایج تی-تست و آنکووا نشان داد: دو نوع آموزش بطور یکسان در فراگیری واژگان و دستورموثر بودند؛ گروه متوالی در منظورشناسی عملکرد بهتری داشت؛ و گروه نابسته به زمینه در فراگیری واژگان عملکرد بهتری داشت. به مدرسان توصیه میشود بمنظور تطابق سبک های شناختی ترکیبی از آموزش متوالی و یکپارچه را بکار گیرند.