سبک های تسهیل گری

مقدمه و هدف:رشد و توسعه هر کشوری در گرو سیستم آموزش وپرورش آن است و در این میان مدیران ازعوامل موثر در پیشرفت آن نظام می باشند. بخشی از برنامه های اصلاحی نظام آموزشی به توانمندسازی مدیران تمرکز دارد. نوآوری ها و طرح های آموزشی مانند طرح تعالی، نظام آموزشی را در این زمینه یاری میکند. پژوهش حاضر با هدف مدل یابی ساختاری تاثیر مداخلات بر سطوح کاربرد طرح تعالی با نقش میانجی سبک های تسهیل گری مدیران مدارس متوسطه شهرستان ارومیه انجام شده است. روش شناسی پژوهش: روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و توصیفی – همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل کلیه مدیران مدارس دوره اول و دوم متوسطه نواحی ششگانه شهرستان ارومیه به تعداد 411 نفر می باشند، برای انتخاب نمونه ی پژوهش از روش تصادفی طبقه ای استفاده شد، و حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان 200 نفر تعیین شده است، که 93نفر مدیر زن و 107 نفر از آنها مرد می باشند. در این پژوهش از پرسشنامه استاندارد سبک های تسهیل تغییر هال وجورج(1999) و همچنین پرسشنامه های محقق ساخته مداخلات و سطوح کاربرد استفاده شده است. روایی و پایایی پرسشنامه ها از طریق تحلیل عاملی تاییدی بررسی شده است. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی انجام گرفت. بدین صورت جهت آزمون فرضیه های تحقیق، ابتدا ازآزمون کولموگروف اسمیرنوف جهت بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و تکنیک معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار آماری ایموس استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که مداخلات بر سطوح کاربرد مدیران تاثیر مستقیم، مثبت و معنی دار دارد. همچنین مداخلات با میانجی گری سبکهای تسهیل گری بر سطوح کاربرد تاثیر غیر مستقیم، مثبت و معنی دار دارد. بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد به منظور شناسایی نحوه عمل و چگونگی رفتار در رابطه با نوآوری، مدیران باید از اقدامات و مداخلات مناسبی برای تسهیل اجرای تغییر استفاده کنند.