تمرینات مقاومتی برونگرا

زمینه و هدف: اهمیت هورمون ها به دلیل نقش های متابولیکی آن ها می باشد. فعالیت های ورزشی برخی از هورمون های آنابولیک و کاتابولیک را تحت تأثیر خود قرار می دهند. از این رو، هدف از مطالعه حاضر بررسی سازگاری هورمون های تستوسترون و رشد در پاسخ به هشت هفته تمرین های مقاومتی برونگرا با و بدون محدودیت جریان خون بود.  روش تحقیق: در این مطالعه 40 فوتبالیست در یک طرح تحقیق نیمه تجربی شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به چهار گروه مساوی (10=n) شامل تمرین مقاومتی برونگرا با محدودیت جریان خون، تمرین مقاومتی برونگرا بدون محدودیت جریان خون، تمرین مقاومتی سنتی و کنترل تقسیم شدند. جهت ارزیابی قدرت عضلات بالاتنه و قدرت عضلات پایین تنه به ترتیب از آزمون های پرس سینه و پرس پا استفاده شد و همچنین قبل و پس از یک دوره تمرین هشت هفته ای، نمونه گیری های خونی با هدف تعیین غلظت هورمون های رشد و تستوسترون گرفته شد. از روش تجزیه و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی به منظور مقایسه بین گروه ها در سطح 05/0>p استفاده گردید. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که گروه های تمرین برونگرا با محدودیت جریان خون و تمرین سنتی در مقایسه با گروه کنترل در آزمون قدرت بالاتنه افزایش معنی دار دارند (001/0>p). همچنین نتایج نشان داد که هیچ کدام از برنامه های تمرینی تاثیر معنی داری بر قدرت عضلات پایین تنه در بین گروه ها (09/0=p)، سطوح سرمی هورمون تستوسترون (27/0= p) و هورمون رشد (88/0= p) نداشتند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر، استفاده از روش های مختلف تمرین مقاومتی، به ویژه تمرین برون گرا با و یا بدون محدودیت جریان خون، هر چند منجر به تغییرات  هورمونی نشد، اما می تواند به عنوان راهکاری مؤثر در بهبود قدرت بدنی بازیکنان  فوتبال مورد استفاده قرار گیرد.