علی شبانی

هدف نوشتار حاضر بررسی مفهوم هویت ایرانی در اندیشه دانشجویان معترض به وضعیت کنونی ایران است. این نوشتار به دنبال پاسخ به این پرسش بنیادین است که دانشجویان معترض، هویت ایرانی را چگونه تعریف می کنند و چه مؤلفه هایی را در آن برجسته می سازند. برای رسیدن به پاسخ این پرسش، روش مصاحبه با چهار نفر از دانشجویان حاضر در اعتراضات دی ماه 1404 را برگزیدیم. تحلیل پاسخ های آنان نشان می دهد که هر چهار دانشجو بر نقش بنیادین اقتصاد، رفاه و آزادی اجتماعی به عنوان پیش نیازهای شکل گیری هویت پایدار تأکید دارند و همگی به نوعی از وضعیت کنونی ایران ابراز نارضایتی می کنند. با این حال، در منابع اصلی هویت (باستانی، اسلامی یا مدرن)، نقش دین، میزان خوش بینی به تغییر و راهکارهای برون رفت از بحران، اختلاف نظر وجود دارد. برخی بر بازآفرینی هویت بر اساس سلایق روز تأکید دارند، برخی دیگر بر توانایی فرهنگ ایرانی در حل کردن عناصر بیگانه و تولید شکلی نوین باور دارند. نتایج نشان می دهد که نسل جدید دانشجویان معترض، هویت ایرانی را نه یک ارثیه قطعی و مقدس، بلکه عرصه ای برای انتخاب، تألیف و مذاکره میان گذشته، حال و آینده تعریف می کند. در این بازتعریف، عوامل اقتصادی و آزادی های اجتماعی، پیش شرط های اساسی برای هرگونه هویت ایرانی به شمار می آیند.

حکومت صفویه نقطه عطفی بنیادین در تکوین هویت شیعی ایران محسوب می شود. این نوشتار نشان می دهد که جنگ های داخلی و خارجی این دوره، نقشی تعیین کننده و دوچندان در این فرآیند ایفا کردند. شاه اسماعیل با پیروزی بر رقبای داخلی همچون تیموریان و آق قویونلوها، هرج ومرج را در داخل ایران پایان داد و با اعلام تشیع دوازده امامی به عنوان مذهب رسمی کشور ایران، پایه های امپراتوری ایدئولوژیک را بنا نهاد. این اقدام به منزله اعلام غیرمستقیم جنگ با دولت های سنی همسایه بود. رویارویی با ازبک های متعصب، به رهبری شیبک خان، و به ویژه جنگ چالدران با عثمانی، هویت شیعی را در تقابل با سنی گرایی عمیقاً تثبیت کرد. جالب آنکه در این جنگ، حتی برخی سربازان عثمانی با صدور نامه ای به سلطان سلیم، جنگ با مسلمانان شیعه را محکوم کردند. بدین ترتیب، جنگ های صفوی همچون کوره ای عمل کردند که عناصر پراکنده هویت ایرانی را در بوته تشیع ذوب و قالب گیری مجدد کرد و میراث این آمیختگی تا به امروز در فرهنگ و سیاست ایران جاری است.