اعظم نقوی

خیانت زناشویی یک پدیده میان فردی است که منجر به علائم شناختی، عاطفی و رفتاری در همسر آسیب دیده می گردد. هدف مطالعه حاضر بررسی تجارب زیسته زنان افغانستانی از خیانت زناشویی همسران و شیوه همکنش آن ها با این پدیده است. روش پژوهش حاضر ازلحاظ هدف کاربردی و ازلحاظ روش اجرا کیفی است. جامعه موردمطالعه دربرگیرنده ی زنان ساکن شهر هرات (افغانستان) که تجربه خیانت زناشویی از سوی همسر را داشتند و در سال 1400 به مراکز مشاوره مراجعه کرده بودند که از میان آن ها تعداد 18 نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با به کارگیری شیوه نیمه ساختاریافته با آن ها مصاحبه انجام شد. مصاحبه ها با به کارگیری رویکرد تحلیل درون مایه به روش پیشنهادی براون و کلارک(Braun & Clarke, 2021) انجام و اطلاعات در سه دسته کد اولیه، مقوله ها و درون مایه ها ارائه شد. به عنوان یافته های این پژوهش پس از تحلیل مصاحبه ها سه درون مایه بنیادی (واکنش به خیانت، مواجهه با خیانت و عوامل باقی ماندن در رابطه) 11 مقوله و 114 کد اولیه شناسایی شد. جهت اعتبارسنجی مدل تدوین شده (شبکه درون مایه ها) از روش هالوی و فریشواتر استفاده شد. برآیندها بر پایه یافته های به دست آمده حاکی از آن بود که تصمیم گیری و واکنش زنان در جوامع مردسالار و سنتی نسبت به پدیده خیانت زناشویی منحصر به بافت فرهنگی- اجتماعی جامعه است. بیشتر زنان شرکت کننده پس از خیانت مجبور به ماندن در رابطه شده اند. در سطح کاربردی یافته های این پژوهش می تواند مورداستفاده مشاورانی قرار گیرد که با زوجین افغانستانی در زمینه خیانت زناشویی کار می کنند. 

هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی گری منابع مسیر شغلی در رابطه بین مؤلفه های شخصیت (ارزیابی بنیادین خویشتن، انعطاف پذیری شناختی، روان رنجوری، برون گرایی، تجربه گرایی، توافق پذیری، وظیفه شناسی) با اشتغال پذیری دانشجویان در مدل انطباق طی گذار دانشگاه به کار بود. روش: پژوهش، توصیفی-همبستگی بود و داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. جامعه آماری، دانشجویان کارشناسی دانشگاه اصفهان (ترم 4 به بالا) بودند؛ که 628 نفر به صورت نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه منابع مسیر شغلی هیرشی و همکاران (۲۰۱۸)، پرسشنامه پنج عاملی بزرگ شخصیت مک کری و کاستا (۲۰۰۴)، مقیاس ارزیابی بنیادین خویشتن جاج و دورهام (۲۰۰۳)، مقیاس انطباق پذیری مسیر شغلی ساویکاس و پورفیلی (۲۰۱۲)، مقیاس اشتغال پذیری پول و همکاران (۲۰۱۴)، سیاهه انعطاف پذیری شناختی دنیس و همکاران (۲۰۱۰) و سیاهه ساخت مسیر شغلی دانشجویان (2018) بوده است. یافته ها: نتایج نشان داد منابع مسیر شغلی و ساخت مسیر شغلی دانشجویان رابطه متغیرهای ارزیابی بنیادین خویشتن، انعطاف پذیری شناختی، روان رنجوری، برون گرایی، تجربه گرایی و توافق پذیری با اشتغال پذیری را به صورت کامل و ارتباط بین وظیفه شناسی و اشتغال پذیری را به صورت جزئی میانجی گری می کنند، همچنین ساخت مسیر شغلی دانشجویان، به صورت جزئی رابطه ی منابع مسیر شغلی با اشتغال پذیری را میانجی گری می کند، اما ارتباط انطباق پذیری مسیر شغلی با اشتغال پذیری، در حضور سایر میانجی ها، معنادار نبود. نتیجه گیری: این پژوهش نشان دهنده ی نقش محوری منابع مسیر شغلی در مدل انطباق و در ارتباط مؤلفه های شخصیتی با اشتغال پذیری در گذار دانشگاه به کار است و تقویت هدفمند آن، نه تنها انطباق شغلی دانشجویان را متحول می کند، بلکه در اشتغال پذیری آن ها نقشی مؤثر خواهد داشت.

هدف: هدف پژوهش بررسی تاثیر مداخله پست مدرنِ دیالوگ های طراحی زندگی و مسیر شغلی بر پیامدهای مسیر شغلی نشانگان ایمپاستر در طول زمان، از طریق بازسازی روایت های دانشجویان بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل و سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بود. جامعه پژوهش دانشجویان تحصیلات تکمیلی دارای نشانگان ایمپاستر در {حذف برای داوری} بودند. از طریق غربالگری اولیه و با استفاده از فرم آنلاین مقیاس پدیده ایمپاستر کلنس، 30 نفر از دانشجویانی که نمره 41 و بالاتر گرفتند به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. داده ها به کمک مقیاس اشتغال پذیری ادراک شده، پرسشنامه بی تصمیمی مسیر شغلی و مقیاس رضایت مسیر شغلی جمع آوری شد. شرکت کنندگان گروه آزمایش به صورت انفرادی، پنج جلسه مداخله دیالوگ های طراحی زندگی و مسیر شغلی را دریافت کردند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS نسخه 26 استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که مداخله دیالوگ های طراحی زندگی و مسیر شغلی به طور معناداری اشتغال پذیری ادراک شده را افزایش (50/0= η2)، بی تصمیمی مسیر شغلی را کاهش (44/0= η2) و رضایت مسیر شغلی را افزایش داد (22/0= η2) و اثر آن بعد از گذشت سه ماه پایدار بود (01/0> p). نتیجه گیری: می توان به کمک مداخله دیالوگ های طراحی زندگی و مسیر شغلی به عنوان یک مداخله نوین و تاثیرگذار، پیامدهای مسیر شغلی نشانگان ایمپاستر در دانشجویان تحصیلات تکمیلی را مدیریت کرد.